“Ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα των ευρωεκλογών”-Άρθρο του Δημήτρη Γάκη

Η σημασία των φετινών Ευρω­ε­κλο­γών έχει επι­ση­μαν­θεί από πολλές και πολύ δια­φο­ρε­τι­κές μεταξύ τους φωνές. Όλοι επι­μέ­νουν στην κρι­σι­μό­τητά τους για το μέλλον της Ευρώπης. Οι εχθροί αλλά και οι υπο­στη­ρι­κτές της Ευρω­παϊ­κής Ιδέας. Οι υπέρ­μα­χοι του status quo αλλά και οι ριζο­σπά­στες επι­κρι­τές του. Όλοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο επι­ση­μαί­νουν ότι οι Ευρω­ε­κλο­γές αυτές δεν θα απο­τε­λέ­σουν μια δια­δι­κα­σία ρου­τί­νας. Το αντί­θετο μάλιστα. Δεν μπορεί παρά στην επερ­χό­μενη ανα­μέ­τρηση να αντι­πα­ρα­τε­θούν μετω­πικά, θα λέγαμε, δύο αντί­θετα πολι­τικά σχέδια, που ήδη έχουν λάβει θέσεις μάχης. Στο πλαίσιο αυτό έχουμε να διε­ξά­γουμε έναν διττό «πόλεμο θέσεων» έναν πόλεμο που θα διε­ξα­χθεί σε δύο μέτωπα, απέ­να­ντι σε δύο αντί­παλα σχέδια.

Το πρώτο, είναι ζήτημα ζωτικό, αφορά την ίδια την ύπαρξη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Είναι το σχέδιο της επι­στρο­φής στους παρα­δο­σια­κούς εθνι­κι­στι­κούς αντα­γω­νι­σμούς και τις αντί­στοι­χες ρητο­ρείες, που φαί­νε­ται να ξεπα­γώ­νουν και να ανα­σύ­ρο­νται από τη λήθη στην οποία είχαν κατα­δι­κα­στεί, όπως νομί­ζαμε, μετά την κατα­στρο­φική για την ήπειρό μας εμπει­ρία των δύο Παγκο­σμίων Πολέμων. Οι πολι­τι­κοί επί­γο­νοι των ακραίων εθνι­κι­στι­κών ή και ρατσι­στι­κών κομ­μά­των του χθες, επα­να­κάμ­πτουν σε πολλές ευρω­παϊ­κές χώρες και ζητούν με το παρα­πει­στικό σύνθημα της «Ευρώπης των πατρί­δων» να στρέ­ψουν την μία πατρίδα ενα­ντίον της άλλης, τον έναν λαό ενα­ντίον του άλλου, να ανα­βιώ­σουν τους εθνι­κι­σμούς και να τινά­ξουν στον αέρα το ίδιο το ευρω­παϊκό οικο­δό­μημα.

Να στα­θούμε πολι­τικά απέ­να­ντί τους στην Ευρώπη είναι το πρώτο μας καθήκον.

Το δεύτερο σημείο, που συν­δέ­ε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, αν και όχι τόσο εμφανώς με το πρώτο, είναι οι κυρί­αρ­χες νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες οικο­νο­μι­κές πολι­τι­κές. Γιατί με την άκαμπτη σκλη­ρό­τητα με την οποία εφαρ­μό­ζο­νται, κάνουν τους Ευρω­παϊ­κούς λαούς ακόμη

πιο δύσπι­στους απέ­να­ντι στην Ε.Ε., θέτο­ντας υπό αμφι­σβή­τηση τους στόχους των ευρω­παϊ­κών πολι­τι­κών και τις δυνα­τό­τη­τες να απα­ντή­σουν στα προ­βλή­ματα και τις προσ­δο­κίες των Ευρω­παϊ­κών λαών για μια δίκαιη και με κοι­νω­νικό πρόσημο ανά­πτυξη.

Να ανα­ζη­τή­σουμε διε­ξό­δους από τους σημε­ρι­νούς μονό­δρο­μους που θέλουν να επι­βάλ­λουν στην οικο­νο­μική ανά­πτυξη της Ευρώπης είναι το δεύτερο σημα­ντικό δια­κύ­βευμα των ευρωεκλογών-2019.

Η Ευρώπη και οι αξίες της δοκι­μά­στη­καν τα τελευ­ταία χρόνια διπλά. Την μία δοκι­μα­σία την υπαι­νί­χθηκα ήδη. Πρό­κει­ται για κοντό­θω­ρες και χωρίς ανα­πτυ­ξιακό όραμα οικο­νο­μι­κές πολι­τι­κές. Η δεύτερη είναι η τερά­στια δοκι­μα­σία του προ­σφυ­γι­κού ζητή­μα­τος. Εκεί όπου χρεια­ζό­ταν η μέγιστη δυνατή συσπεί­ρωση και αλλη­λεγ­γύη των Ευρω­παϊ­κών κρατών, για την αντι­με­τώ­πιση του, εκεί δια­ψεύ­στη­καν με τον πιο τραγικό τρόπο οι δυνα­τό­τη­τες της ευρω­παϊ­κής συνερ­γα­σίας. Εκεί ανέ­καμ­ψαν οι κάθε λογής εθνι­κι­σμοί, εκεί υπο­χώ­ρη­σαν οι ευρω­παϊ­κές αξίες για τις οποίες ήταν ως τώρα υπε­ρή­φανη η πολι­τι­σμένη Ευρώπη, το κοινό μας σπίτι.

Μπροστά σε αυτή την απειλή για το σύνολο της Ευρώπης, τη συνοχή της και τις αξίες της, είναι ανάγκη να ανα­ζη­τή­σουμε την δυνα­τό­τητα επι­στρο­φής στις αξίες εκείνες που γέν­νη­σαν την Ευρώπη, μέσα από τα ερείπια ακόμη του πρό­σφα­του τότε πολέμου. Να ξανα­θυ­μη­θούμε την υπέρ­τατη αρχή της αλλη­λεγ­γύης, να κάνουμε κύρια επι­δί­ωξή μας τη συνοχή, την κοι­νω­νική συνοχή αφενός, υιο­θε­τώ­ντας σύγ­χρο­νες κοι­νω­νι­κές πολι­τι­κές, και αφε­τέ­ρου προ­ω­θώ­ντας την σύγκλιση των εθνικών οικο­νο­μιών και των ευρω­παϊ­κών περι­φε­ρειών.

Σύγκλιση σε υπο­δο­μές και σε ανα­πτυ­ξια­κές δυνα­τό­τη­τες πανευ­ρω­παϊκά.

Στις πιο απο­μο­νω­μέ­νες νησιω­τι­κές και ορεινές περιο­χές της Χώρας μας, γνω­ρί­ζουμε καλά τη σημασία αυτών των πολι­τι­κών. Γνω­ρί­ζουμε καταρ­χάς, το ανα­κα­λύ­ψαμε πρό­σφατα με το προ­σφυ­γικό, ότι υπάρ­χουν ζητή­ματα που υπερ­βαί­νουν τις εγχώ­ριες πολι­τι­κές, που απαι­τούν δια­κρα­τι­κές απα­ντή­σεις και σχε­δια­ζό­με­νες πολι­τι­κές, κάτι που δεν μας απαλ­λάσ­σει από τις ευθύνες μας αλλά μας θέτει προ των ευθυνών μας με πιο επεί­γο­ντα τρόπο, μας ωρι­μά­ζει μας ανα­γκά­ζει να σκε­φθούμε πόσο το τοπικό μπορεί να είναι παγκό­σμιο και το παγκό­σμιο τοπικό. Και όχι μόνο στο θέμα της προ­σφυ­γι­κής κρίσης αλλά και στα θέματα που σχε­τί­ζο­νται με την κλι­μα­τική αλλαγή, στα ενερ­γειακά ή στα θέματα του πολι­τι­σμού. Ο σύγ­χρο­νος κόσμος είναι ένας κόσμος με πολλά κέντρα και πολλές περι­φέ­ρειες. Οι πολι­τι­κές λοιπόν δεν μπορεί παρά να ασκού­νται σε πλαίσια ευρύ­τερα, υπε­ρε­θνικά και δια­κρα­τικά.

Αν θέλουμε να είμαστε παρό­ντες και να συν­δια­μορ­φώ­νουμε τις εξε­λί­ξεις, δεν μπο­ρούμε να στρέ­φουμε το βλέμμα, αδια­φο­ρώ­ντας για τις ευρω­παϊ­κές εκλογές. Μας αφορούν. Όπως υπαι­νί­χθηκα παρα­πάνω, εμείς οι νησιώ­τες το δια­πι­στώ­σαμε πολλές φορές αυτό. Με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, είτε θετικά, είτε αρνη­τικά.

Η δική μας η συμ­με­τοχή θα καθο­ρί­σει το απο­τέ­λε­σμα των εκλογών, θα δώσει τις πολι­τι­κές κατευ­θύν­σεις για τα επόμενα χρόνια, θα καθο­ρί­σει το μέλλον της Ευρώπης στην επόμενη δεκα­ε­τία, που θα είναι και το δικό μας μέλλον.

Η δική μας συμ­με­τοχή θα δώσει το απα­ραί­τητο κύρος στο πιο δημο­κρα­τικά εκλεγ­μένο όργανο τις ευρω­παϊ­κής ένωσης. Πολύ περισ­σό­τερο που στο σημε­ρινό σταυ­ρο­δρόμι, στο οποίο βρί­σκε­ται η ΕΕ, ο καθένας μας είναι υπεύ­θυ­νος με τις πράξεις ή τις παρα­λεί­ψεις του, με τη συμ­με­τοχή ή με την αποχή του, για όσα θα συμβούν στην Ευρώπη όχι μόνο για τα επόμενα πέντε χρόνια αλλά για πολλές δεκα­ε­τίες ακόμη.

***

Το ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ