Η «βόμβα» που απειλεί τον Αρχάγγελο- Aρθρο του N. Φουτούλη

Με το τέλος των αγίων ημερών του Πάσχα η παρα­τε­τα­μένη προ­ε­κλο­γική περί­ο­δος εισέρ­χε­ται πλέον στην τελική φάση, στην κορύ­φωσή της.

Η παρά­ταξη «Συμ­μα­χία Νοτίου Αιγαίου» του κ. Γλυνού και της παρέας του χωρίς ίχνος κάποιου ανα­πτυ­ξια­κού προ­γράμ­μα­τος για τα Δωδε­κά­νησα και τις Κυκλά­δες πορεύ­ε­ται, με στόχο τη νομή της εξου­σίας, μόνο με ψεύδη και εντυ­πώ­σεις, με έπαρση και ύβρεις κατά των αντι­πά­λων τους, ως άλλοι Μεσσίες που έρχο­νται να μας σώσουν.

Στον πόλεμο των εντυ­πώ­σεων ο κ. Γλυνός και η παρέα του ανέ­δει­ξαν, μεταξύ άλλων, και το μείζον για τον Αρχάγ­γελο ζήτημα του «απο­χε­τευ­τι­κού», σε μια προ­σπά­θεια να υφαρ­πά­σουν την ψήφο των συμπα­τριω­τών μου, οι οποίοι, όμως έχουν και γνώση και κρίση και, συνεπώς, αντι­λαμ­βά­νο­νται τα ψεύτικα, αλλά ύποπτα παι­χνί­δια των «σωτήρων» μας.

Ως υπο­ψή­φιος περι­φε­ρεια­κός σύμ­βου­λος της παρά­τα­ξης «Μπροστά το Νότιο Αιγαίο» με επι­κε­φα­λής τον νυν περι­φε­ρειάρχη κ. Γιώργο Χατζη­μάρκο, σεβό­με­νος το εορ­τα­στικό κλίμα των ημερών δεν ανα­φέρ­θηκα στις επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες γελοιό­τη­τες και τα ειρω­νικά ερω­τή­ματα της «παρέας» ως προς την τύχη του σοβαρού, όντως, προ­βλή­μα­τος που αντι­με­τω­πί­ζει επί δύο δεκα­ε­τίες ο πρώην Δήμος Αρχαγ­γέ­λου.

Λένε πως η ιστορία επα­να­λαμ­βά­νε­ται, πολλές φορές ως κακό­γου­στη φάρσα. Αυτό επι­διώ­κει σήμερα η «παρέα» του κ. Γλυνού παί­ζο­ντας με τον πόνο των χιλιά­δων κατοί­κων του Αρχαγ­γέ­λου.

Ας δούμε, λοιπόν, το ιστο­ρικό του απο­χε­τευ­τι­κού αγωγού Βόδι – Αφάντου – Αρχάγ­γε­λος, που θυμίζει κάτι από τον θρύλο του γεφυ­ριού της Άρτας.

Το έργο δημο­πρα­τή­θηκε, πριν από είκοσι χρόνια, σε δύο φάσεις. Η πρώτη αφο­ρούσε στο τμήμα Βόδι – Φαλη­ράκι για τις ανάγκες των ξενο­δο­χεια­κών μονάδων της περιο­χής.

Ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός του ήταν 2,5 δισ δραχμές και ανά­δο­χος ανα­δεί­χθηκε η εται­ρεία ΟΜΗΡΟΣ ΑΕ του κ. Βίου, θείου της υφυ­πουρ­γού τότε Ελπίδας Τσουρή (βου­λευ­τού του ΠΑΣΟΚ Χίου). Η ίδια εται­ρεία είχε πάρει τότε και το έργο του φράγ­μα­τος Κρη­τη­νίας, έργα τα οποία – δυστυχώς- για τον λαό της Ρόδου, εγκα­τα­λή­φθη­καν με σκαν­δα­λώδη τρόπο.

Ο απο­χε­τευ­τι­κός αγωγός Βόδι – Φαλη­ράκι δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε ποτέ, όπως δεν έγιναν και τα προ­βλε­πό­μενα από τη μελέτη πέντε αντλιο­στά­σια.

Απο­τέ­λε­σμα: Για την ολο­κλή­ρωσή του έγινε δεύτερη εργο­λα­βία με επι­πλέον ένα δισ δραχμές, με πρω­το­βου­λία της τότε γενικής γραμ­μα­τέας Νοτίου Αιγαίου κ. Σημα­ντώνη και του αιρετού πλέον νομάρχη κ. Γιάννη Μαχαι­ρίδη, με συνερ­γά­τες τότε τους μετέ­πειτα δημάρ­χους. Είναι οι άνθρω­ποι που διέ­γρα­ψαν, ορι­στικά και αμε­τά­κλητα τη δεύτερη φάση του έργου δηλαδή την επέ­κταση του απο­χε­τευ­τι­κού αγωγού από το Φαλη­ράκι σε Αφάντου και Αρχάγ­γελο.

Μάλιστα ο κ. Μαχαι­ρί­δης, στις δια­μαρ­τυ­ρίες της τότε δημο­τι­κής αρχής ήταν ο πρώτος που είχε δεσμευ­τεί για τη δημιουρ­γία στον Αρχάγ­γελο αυτό­νο­μου βιο­λο­γι­κού σταθμού.

Οκτώ χρόνια νομάρ­χης και άλλα δέκα Γ.Γ. Αιγαίου και περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου ο κ. Μαχαι­ρί­δης δεν ολο­κλή­ρωσε το έργο του απο­χε­τευ­τι­κού αγωγού Αρχαγ­γέ­λου.

Βου­λευ­τής και δήμαρ­χος για μια τετρα­ε­τία (2011) ο κ. Κου­σουρ­νάς, αντι­νο­μάρ­χης στα τεχνικά έργα, επίσης δεν μπόρεσε.

Δώδεκα χρόνια αντι­νο­μάρ­χης και αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης και τέσσερα χρόνια δήμαρ­χος ο κ. Χατζη­διά­κος, επίσης, δεν μπόρεσε να δώσει λύση.

Επί είκοσι χρόνια εξα­πα­τούν τον λαό του Αρχαγ­γέ­λου με «ΘΑ» και υπο­σχέ­σεις.

Και σήμερα, με θράσος χιλίων πιθήκων, οι κλη­ρο­νό­μοι της παρά­τα­ξης του κ. Μαχαι­ρίδη έρχο­νται να μας πουν «Μαυ­ρο­για­λού­ρους» της πολι­τι­κής γιατί ο Γιώργος Χατζη­μάρ­κος δεσμεύ­τηκε, ενώπιον του αρχαγ­γε­λί­τι­κου λαού, για την κατα­σκευή ενός υπερ­σύγ­χρο­νου αυτό­νο­μου βιο­λο­γι­κού σταθμού επε­ξερ­γα­σίας λυμάτων.

Και όμως είναι η μόνη ρεα­λι­στική λύση του μεγάλου αυτού προ­βλή­μα­τος. Είναι μονό­δρο­μος για τους παρα­κάτω λόγους:

Πρώτον, ο απο­χε­τευ­τι­κός αγωγός δεν μπορεί, εκ των πραγ­μά­των να γίνει, διότι είναι αδια­νό­ητο να περάσει από την εθνική οδό Ρόδου – Λίνδου, απ’ όπου περνούν ο αγωγός ύδρευ­σης, και δίκτυα της ΔΕΗ και του ΟΤΕ.

Αλλά και αν ακόμα ήταν δυνατόν, επί μία πεντα­ε­τία – του­λά­χι­στον – θα είχαμε μια εθνική οδό άνω – κάτω «σκο­τώ­νο­ντας» τον του­ρι­σμό του νησιού μας.

Δεύ­τε­ρον, η κατα­σκευή του αγωγού προ­ϋ­πο­θέ­τει την επέ­κταση και τον εκσυγ­χρο­νι­σμό του υφι­στά­με­νου βιο­λο­γι­κού σταθμού στο Βόδι.

Από το 2012 ο σύλ­λο­γος προ­στα­σίας του περι­βάλ­λο­ντος καταγ­γέλ­λει ότι είναι πλέον ξεπε­ρα­σμέ­νος επι­ση­μαί­νο­ντας ότι κατά καιρούς εντο­πί­ζο­νται «ζωντανά» λύματα στην του­ρι­στική Καλ­λι­θέα, πέραν από την έντονη δυσο­σμία που σκε­πά­ζει ολό­κληρη την περιοχή Φαλη­ρα­κίου.

Φαντα­στείτε, λοιπόν, τι θα συμβεί αν προ­στε­θούν τα λύματα Αφάντου, Κολυ­μπίων και Αρχαγ­γέ­λου.

Αλλά και πολύ πρό­σφατα (24 Μαρτίου 2019) ο ίδιος σύλ­λο­γος με άρθρο του έκανε λόγο για μια πραγ­μα­τική «βόμβα» η οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή να σκάσει απο­νέ­μο­ντας στην ΔΕΥΑΡ και τη δημο­τική αρχή το «όσκαρ ανευ­θυ­νό­τη­τας».

Η ωρο­λο­γιακή «βόμβα», ωστόσο, είναι το πιθα­νό­τερο να σκάσει στον Αρχάγ­γελο, θέτο­ντας σε μεγάλο κίνδυνο την υγεία των κατοί­κων του, αν δεν γίνει το συντο­μό­τερο δυνατόν, ο αυτό­νο­μος βιο­λο­γι­κός σταθμός.

Το δίκτυο απο­χέ­τευ­σης που ολο­κλη­ρώ­θηκε πριν από δέκα περίπου χρόνια στον Αρχάγ­γελο, και που στοί­χισε στους φορο­λο­γού­με­νους πολίτες 14 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ περίπου κιν­δυ­νεύει να αχρη­στευ­τεί παντε­λώς.

Κατά καιρούς, μάλιστα, έχει καταγ­γελ­θεί ότι έχουν γίνει παρά­νο­μες συν­δέ­σεις λυμάτων και ότι έχει δημιουρ­γη­θεί πλέον στο εσω­τε­ρικό του μια μεγάλη αποικία αρου­ραίων , με ό,τι αυτό εγκυ­μο­νεί για τη δημόσια υγεία.

Αυτό, σε συν­δυα­σμό με την αποικία των αρου­ραίων που κατοι­κο­ε­δρεύ­ουν στους κλει­στούς χώρους των ρεμάτων και των χει­μάρ­ρων που έχουν σκε­πα­στεί – και ποτέ δεν έχουν καθα­ρι­στεί, καθιστά τη λει­τουρ­γία του αυτό­νο­μου βιο­λο­γι­κού σταθμού «κατε­πεί­γον έργο».

Και κάτι τελευ­ταίο. Αγω­νιούν ο κ. Γλυνός και η παρέα του τι θα γίνει με τα επε­ξερ­γα­σμένα λύματα.

Αν έκαναν τον κόπο να ρωτή­σουν κάποιον ειδικό περί βιο­λο­γι­κών σταθμών θα μάθαι­ναν ότι το νερό που χρη­σι­μο­ποιεί­ται μπορεί, χωρίς κανέναν κίνδυνο μόλυν­σης του περι­βάλ­λο­ντος, να ποτίζει δέντρα σε ευρύ­τερη περιοχή.

Ο κ. Γλυνός και τα παιδιά της παρέας του που βλέπουν χρόνια τα ακά­θαρτα από­βλητα να μολύ­νουν την κοίτη του Μαγκαφά και να φτάνουν μέχρι τα Στεγνά, δίπλα από νηπια­γω­γεία και σχολεία, χωρίς ποτέ να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν και να λάβουν μέτρα, δεν μπορούν να μας κάνουν μαθή­ματα περι­βαλ­λο­ντι­κής ευαι­σθη­σίας και προ­στα­σίας της δημό­σιας υγείας.