Ομιλία του κ Δ. Κρεμαστινού στην συζήτηση για την συμφωνία των “Πρεσπών”

Μετά την ομιλία του βου­λευτή κυρίου Μάνου Κόνσολα, ο προ­ε­δρεύων Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός παρε­νέβη από την Έδρα προ­κει­μέ­νου να διευ­κρι­νί­σει τη θέση του σχετικά με το πώς πρέπει να είναι οι σχέσεις μας με τη γείτονα χώρα Τουρκία, λέγο­ντας:

“Πιστεύω πώς η θέση μας είναι ότι, με βάση βέβαια τις Διε­θνείς Συμ­φω­νίες, πρέπει να συζη­τούμε με την Τουρκία, για να δια­σφα­λι­στεί η ειρήνη, γιατί οι δύο λαοί μας επι­θυ­μούν διακαώς την ειρήνη. Και ειδικά για τη Δωδε­κά­νησο είναι ένα καλό παρά­δειγμα, όπου ο μου­σουλ­μα­νι­κός πλη­θυ­σμός και ο χρι­στια­νι­κός πλη­θυ­σμός  δια­χρο­νικά είχαν τις καλύ­τε­ρες σχέσεις μεταξύ τους. Άρα, οι δύο λαοί μπορούν να συνυ­πάρ­ξουν ειρη­νικά, σεβό­με­νοι βέβαια τις Διε­θνείς Συμ­φω­νίες.”

Η ομιλία του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού για τη Συμ­φω­νία των Πρεσπών, στην οποία ψήφισε “όχι”, όπως κατα­τέ­θηκε στα πρα­κτικά της Ολο­μέ­λειας της Βουλής ήταν η εξής:

“Παράλ­ληλα με τις θέσεις της προ­έ­δρου του Κινή­μα­τος Αλλαγής για τη Συμ­φω­νία των Πρεσπών τις οποίες, φυσικά, προ­συ­πο­γράφω, θέλω να τονίσω μια ιδιαί­τερη πτυχή του ζητή­μα­τος που σχε­τί­ζε­ται με την εφαρ­μογή της Συμ­φω­νίας.

Δυστυ­χώς αντί αυτή η συμ­φω­νία μεταξύ Ελλάδος και FYROM να μας βρίσκει όλους τους Έλληνες ενω­μέ­νους, μας βρίσκει και πάλι διχα­σμέ­νους. Μέσα και έξω από την Βουλή. Με κόμματα να αυτο­δια­λύ­ο­νται, με βου­λευ­τές εκλεγ­μέ­νους με λίστα να αλλά­ζουν κόμματα αντί­θετα με την ιδε­ο­λο­γία των κομ­μά­των με τα οποία εξε­λέ­γη­σαν. Σοβαρό το πλήγμα για τον κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό.

Όλο αυτό το διήμερο ακού­σαμε τα συν και τα πλην της Συμ­φω­νίας των Πρεσπών. Τα συν ανα­λυ­τικά από την Κυβέρ­νηση, τα πλην ανα­λυ­τικά από την Αντι­πο­λί­τευση.

Όμως, το μείζον θέμα και το ζητού­μενο από αυτήν τη Συμ­φω­νία είναι η επι­τυ­χία της. Δηλαδή η δια­σφά­λιση της ειρήνης και της ευη­με­ρίας των δύο λαών. Άραγε είναι τόσο απλό και εύκολο να επι­τευ­χθεί αυτός ο στόχος;

Πού βρί­σκε­ται η μεγα­λύ­τερη δυσκο­λία της επι­τυ­χίας της Συμ­φω­νίας;

Η μεγα­λύ­τερη δυσκο­λία της επι­τυ­χίας της Συμ­φω­νίας δεν βρί­σκε­ται στα συν και τα πλην. Βρί­σκε­ται στο να πει­στούν οι δύο λαοί ότι είναι προς το συμ­φέ­ρον τους να την εφαρ­μό­σουν. Και τονίζω το ότι πρέπει να πει­στούν οι λαοί.

Γιατί το 70% του λαού της FYROM δεν προ­σήλ­θαν για να επι­κυ­ρώ­σουν τις Συνταγ­μα­τι­κές μετα­βο­λές, υπα­κού­ο­ντας στον Πρόεδρο της χώρας τους και στην προ­τροπή της αντι­πο­λί­τευ­σης που εξαγ­γέλ­λει ότι θα ανα­τρέ­ψει τη Συμ­φω­νία. Το ίδιο δυστυ­χώς παρα­τη­ρεί­ται και στη χώρα μας όπου τα μεγάλα συλ­λα­λη­τή­ρια κατά της Συμ­φω­νίας υπο­στη­ρί­ζο­νται δημο­σκο­πικά από το 60% έως 70 % του λαού μας.

Γιατί όμως αυτό πρέπει να μας ανη­συ­χεί ιδιαι­τέ­ρως; Γιατί υπάρχει ένα ιστο­ρικό αξίωμα.  Όταν  οι λαοί δεν απο­δέ­χο­νται την οποια­δή­ποτε συμ­φω­νία, τότε η συμ­φω­νία είναι κατα­δι­κα­σμένη να απο­τύ­χει.

Ανα­λο­γι­στείτε: ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής εδήλωσε ότι η ευτυ­χέ­στερη μέρα της ζωής του ήταν εκείνη όταν υπε­γράφη η συμ­φω­νία Ζυρίχης και Λον­δί­νου γιατί πίστευε ότι είχε λύσει ορι­στικά  το Κυπριακό πρό­βλημα.  Καίτοι επι­σή­μως η Τουρκία και η Ελλάδα τότε είχαν υπο­γρά­ψει και στη­ρί­ξει εκείνη τη συμ­φω­νία, η συμ­φω­νία αυτή κατέ­ληξε να οδη­γή­σει στο αντί­θετο απο­τέ­λε­σμα. Σε αίμα, σε πόλεμο μεταξύ Ελλη­νο­κυ­πρίων και Τουρ­κο­κυ­πρίων τελικά στην διχο­τό­μηση της Κύπρου. Γιατί; Διότι δεν την πίστεψε ο Κυπρια­κός λαός.

Τι ελπίδα λοιπόν θα έχουμε για αυτή τη συμ­φω­νία όταν επι­σή­μως ο Πρό­ε­δρος της Χώρας αυτής δεν την υπο­γρά­φει και η αντι­πο­λί­τευση δια­κη­ρύτ­τει ότι θα την ανα­τρέ­ψει;

Αλλά και από δικής μας πλευράς θα χρεια­στεί να δια­σφα­λι­στεί η ενότητα του λαού μας.

Δυστυ­χώς αυτό το μεγάλο Εθνικό θέμα που αφορά την συμ­φω­νία, κατέστη πολι­τικό πρό­βλημα που διχάζει σήμερα ακόμα και την Εθνική αντι­προ­σω­πεία.

Ο χει­ρι­σμός του όλου θέματος με την μη συμ­με­τοχή στην ευθύνη, άρα και στη συνευ­θύνη, της αντι­πο­λί­τευ­σης μας οδήγησε στο σημε­ρινό αδιέ­ξοδο. Στο αδιέ­ξοδο της κατα­ψή­φι­σης από όλη την αντι­πο­λί­τευση της συμ­φω­νίας.

Προ­σω­πικά πιστεύω ότι εάν το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών από την πρώτη στιγμή ενη­μέ­ρωνε βήμα προς βήμα τους Αρχη­γούς της αντι­πο­λί­τευ­σης για τις δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζει το κάθε στάδιο της συμ­φω­νίας και συζη­τούσε περισ­σό­τερο μαζί τους, σίγουρα η κατά­σταση θα ήταν δια­φο­ρε­τική τόσο στη Βουλή όσο και μέσα στην Ελλη­νική κοι­νω­νία. Δεν υπο­στη­ρίζω ότι θα υπήρχε ομο­φω­νία αλλά η συνο­λική εικόνα θα ήταν καλύ­τερη σίγουρα, στο λαό και στη Βουλή.

Ένα θέμα που ξεκί­νησε με ομο­ψυ­χία, ύστερα από σύσκεψη των πολι­τι­κών αρχηγών υπό τον τότε Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας Κων­στα­ντίνο Καρα­μανλή, σήμερα βρίσκει σχεδόν όλη την αντι­πο­λί­τευση ενωμένη κατά της συμ­φω­νίας.

Δυστυ­χώς, δεν έχει γίνει στον πολύ κόσμο κατα­νοητό για ποιο λόγο ανα­γκά­στηκε ο αεί­μνη­στος Ανδρέας Παπαν­δρέου να κλείσει ουσια­στικά τα σύνορα με τη FYROM και να επι­βά­λει το περί­φημο εμπάρ­γκο. Απλού­στατα γιατί η FYROMείχε αρνηθεί να εφαρ­μό­σει τις 2 απο­φά­σεις του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του ΟΗΕ, σύμφωνα με τις οποίες έπρεπε να εξο­μα­λυν­θούν οι δια­φο­ρές μας όσον αφορά την ονο­μα­σία, τα σύνορα και τα σύμβολα του αλυ­τρω­τι­σμού.

Χωρίς εκείνο το εμπάρ­γκο του Ανδρέα Παπαν­δρέου και χωρίς την ενδιά­μεση συμ­φω­νία, σήμερα δεν θα υπήρχε καν θέμα να συζη­τούμε. Απλού­στατα, γιατί όλες οι Χώρες του ΟΗΕ και όχι μόνο οι 140 από τις 175 θα είχαν ανα­γνω­ρί­σει επι­σή­μως τα Σκόπια  με το όνομα «Μακε­δο­νία» και ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται όσον αφορά τις εδα­φι­κές διεκ­δι­κή­σεις και τον αλυ­τρω­τι­σμό.

Μέχρι τώρα υπάρχει ένα δεδο­μένο: η ασυ­νέ­πεια της FYROM. H FYROM δεν εφάρ­μοσε καν την ενδιά­μεση συμ­φω­νία, γιατί δεν υπό­στειλε τα σύμβολα του αλυ­τρω­τι­σμού και γιατί φρό­ντισε το όνομα «Μακε­δο­νία» να το πλα­σά­ρει διεθνώς.

Συνεπώς, αυτό καθιστά τη FYROM ανα­ξιό­πι­στη μέχρι τώρα. Έτσι εάν η αντι­πο­λί­τευσή της εμμεί­νει στη σημε­ρινή της γραμμή, τότε η Συμ­φω­νία αυτή αντί να υπη­ρε­τή­σει την ειρήνη μπορεί να ανοίξει τον Ασκό του Αιόλου για νέες περι­πέ­τειες.”