I. Bαρδακαστάνης: «Είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τον τουρισμό της Ελλάδας, να γίνει τουρισμός για όλους»

Συ­νέ­ντευ­ξη στη

Μαίρη Φώτη

Ο Ιω­άν­νης Βαρ­δα­κα­στά­νης, αγω­νί­ζε­ται για τα δι­καιώ­μα­τα των ΑΜΕΑ από την εφη­βεία του, έφτα­σε να γίνει η φωνή των ΑΜΕΑ της Ελ­λά­δας, της Ευ­ρώ­πης αλλά και του κό­σμου υπη­ρε­τώ­ντας το ανα­πη­ρι­κό κί­νη­μα μέσα από τα υψη­λό­τε­ρα αξιώ­μα­τά του.

Βρέ­θη­κε στη Ρόδο, στο πλαί­σιο της πα­ρου­σί­α­σης του και­νο­τό­μου προ­γράμ­μα­τος #ΑccesibleRhodes, το οποίο χα­ρα­κτη­ρί­ζει όαση, ανά­με­σα σε λίγες, που επι­βε­βαιώ­νουν την «έρημο» στον τομέα του προ­σβά­σι­μου του­ρι­σμού ή του «του­ρι­σμού για όλους» όπως προ­τι­μά να τον χα­ρα­κτη­ρί­ζει και που όπως λέει, είναι μια πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή πράξη, δεν είναι πράξη φι­λαν­θρω­πί­ας, ούτε πράξη φι­λευ­σπλα­χνί­ας.

Ο κ. Ι. Βαρ­δα­κα­στά­νης, στη συ­νέ­ντευ­ξή του σή­με­ρα στη «δ», μιλά για την πο­ρεία του στο συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα, για τους στό­χους που έχει θέσει, για τις δυ­σκο­λί­ες των ΑΜΕΑ να κά­νουν τις δια­κο­πές τους στην Ελ­λά­δα και ανα­κοι­νώ­νει ότι θα είναι υπο­ψή­φιος ευ­ρω­βου­λευ­τής με το ΚΙΝ.ΑΛ.

• Κύριε πρό­ε­δρε, να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη από το τι σας φέρ­νει στη Ρόδο.

Η Ρόδος είναι συν­δε­δε­μέ­νη με την ανά­πτυ­ξη του ανα­πη­ρι­κού κι­νή­μα­τος της χώρας. Ο Δω­δε­κα­νη­σια­κός Σύλ­λο­γος ΑΜΕΑ που είχε και έχει πρό­ε­δρο τον Μα­νώ­λη Ζη­δια­νά­κη, υπήρ­ξε ο κο­ρυ­φαί­ος το­πι­κός φο­ρέ­ας που ξε­κί­νη­σε στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του 1980, τότε που ξε­κί­νη­σε και η Συ­νο­μο­σπον­δία. Συ­νε­πώς, με φέρ­νει η ιστο­ρία της Ρόδου στα θέ­μα­τα των ανα­πή­ρων. Ο Δήμος Ρο­δί­ων ήταν ο πρώ­τος Δήμος που δη­μιούρ­γη­σε γρα­φεία για τα άτομα με ανα­πη­ρία και βε­βαί­ως με φέρ­νει και η και­νο­το­μία της Ρόδου και του κι­νή­μα­τός μας εδώ, που είναι η «Κοιν. Σ. Επ. Ασκλη­πειά­δες» και η πολύ ση­μα­ντι­κή συ­νει­σφο­ρά της, η οποία δεί­χνει τον δρόμο που πρέ­πει να ακο­λου­θη­θεί πιο ορ­γα­νω­μέ­να και εδώ στη Ρόδο αλλά και σε όλη την χώρα. Αυτό με φέρ­νει στη Ρόδο, συν το γε­γο­νός ότι είμαι νη­σιώ­της και πάντα με συ­γκι­νεί η επί­σκε­ψη σε νησί.

• Είναι πράγ­μα­τι και­νο­τό­μος η δράση #ΑccesibleRhodes, που πα­ρου­σιά­στη­κε στη Ρόδο, σε συ­νερ­γα­σία της «Κοιν. Σ. Επ. Ασκλη­πειά­δες» και του GEM Travel. Είναι αυτό κύριε πρό­ε­δρε, μια αρχή για να ανοί­ξει η βάση του προ­σβά­σι­μου του­ρι­σμού;

Ανοί­γου­με ένα πολύ με­γά­λο κε­φά­λαιο… Ασφα­λώς ένα πρό­γραμ­μα δεν είναι ικανό από μόνο του για να αντι­με­τω­πί­σει το τε­ρά­στιο έλ­λειμ­μα που έχου­με στον σχε­δια­σμό και στην υλο­ποί­η­ση της του­ρι­στι­κής πο­λι­τι­κής στη χώρα, είτε μι­λά­με για τον τομέα των υπη­ρε­σιών, είτε μι­λά­με για τον τομέα των υπο­δο­μών. Όταν μι­λά­με για τον τομέα των υπο­δο­μών για πα­ρά­δειγ­μα, εκεί εμπλέ­κο­νται οι δη­μό­σιες υπο­δο­μές αλλά και οι ιδιω­τι­κές, δη­λα­δή οι επι­χει­ρή­σεις. Κι όταν ανα­φε­ρό­μα­στε σε επι­χει­ρή­σεις δεν ανα­φε­ρό­μα­στε μόνο στα ξε­νο­δο­χεία αλλά σε όλο αυτό το φάσμα και τον κύκλο των δρα­στη­ριο­τή­των που έχει ένας επι­σκέ­πτης σε μια πε­ριο­χή. Προ­τι­μώ να ανα­φέ­ρο­μαι στον «του­ρι­σμό για όλους», και όχι σε προ­σβά­σι­μο του­ρι­σμό, διότι όταν μι­λά­με για του­ρι­σμό για όλους προσ­δί­δου­με ακρι­βώς την διά­στα­ση που πρέ­πει να έχει, να είναι δη­λα­δή μια δια­δι­κα­σία που εντάσ­σει, που εσω­κλεί­ει, και δεν απο­κλεί­ει. Συ­νε­πώς η του­ρι­στι­κή βιο­μη­χα­νία θα πρέ­πει να σχε­διά­ζε­ται με τέ­τοιο τρόπο που να δια­σφα­λί­ζει ότι αυτός που ξε­κι­νά­ει από όποιον τόπο ξε­κι­νά­ει, είτε είναι εντός Ελ­λά­δας είτε εκτός Ελ­λά­δας, μπο­ρεί να φτά­σει με ασφά­λεια, με ανε­ξαρ­τη­σία, με αυ­το­νο­μία και με άνεση στον τόπο που έχει επι­λέ­ξει. Και εκεί που θα φτά­σει θα πρέ­πει να βρει όλο το πε­ρι­βάλ­λον δια­θέ­σι­μο σε αυτόν ή σε αυτήν, είτε μι­λά­με για τις του­ρι­στι­κές υπο­δο­μές της πόλης, είτε για τις προ­σβά­σι­μες πα­ρα­λί­ες. Αυτό δεν το έχει η χώρα μας. Οι Ασκλη­πειά­δες εδώ στη Ρόδο, και το πρό­γραμ­μα #ΑccesibleRhodes επι­διώ­κουν να δεί­ξουν τον δρόμο… Κι αυτό είναι μια όαση. Υπάρ­χουν κι άλλες μι­κρές ή με­γα­λύ­τε­ρες, αλλά… είναι οά­σεις. Δεν έχει γίνει συ­νεί­δη­ση σε αυ­τούς που σχε­διά­ζουν την του­ρι­στι­κή πο­λι­τι­κή στη χώρα, ότι είναι ένα τε­ρά­στιο συ­γκρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα για τον του­ρι­σμό της Ελ­λά­δας, να γίνει του­ρι­σμός για όλους. Ο του­ρι­σμός για όλους θα φέρει πε­ρισ­σό­τε­ρα έσοδα, ποιο­τι­κό­τε­ρο του­ρι­σμό και θα εξα­σφα­λί­ζει πιο αν­θρώ­πι­νες συν­θή­κες για όλους, διότι ο του­ρι­σμός για όλους είναι υπό­θε­ση για όλους.

• Εσείς και εκ της θέ­σε­ώς σας, τα­ξι­δεύ­ε­τε πάρα πολύ συχνά και έχετε ίδιαν άποψη. Πού θα κα­τα­τάσ­σα­τε τη χώρα μας σε σχέση με άλλες, ως προς την διευ­κό­λυν­ση των ΑΜΕΑ;

Ασφα­λώς έχουν γίνει βή­μα­τα. Αλλά η ύπαρ­ξη οά­σε­ων για τις οποί­ες μι­λή­σα­με προη­γου­μέ­νως, επι­βε­βαιώ­νει την έρημο. Συ­νε­πώς μι­λά­με για οά­σεις. Το γε­γο­νός ότι ένα ση­μείο ή κά­ποια, είναι προ­σβά­σι­μα, επι­βε­βαιώ­νει το απρο­σπέ­λα­στο των υπο­λοί­πων. Διότι η προ­σβα­σι­μό­τη­τα είναι αλυ­σί­δα. Αν σπά­σει η αλυ­σί­δα, σπάει αυτό που είπα νω­ρί­τε­ρα όταν ανα­φέρ­θη­κα σε ασφά­λεια, σε άνεση, σε ανε­ξαρ­τη­σία, σε αυ­το­νο­μία. Είναι με­γά­λη υπό­θε­ση πρω­τί­στως για τις Ελ­λη­νί­δες και τους Ελ­λη­νες με ανα­πη­ρία, με χρό­νια πά­θη­ση, αλλά και για τις οι­κο­γέ­νειες που έχουν στους κόλ­πους τους άτομο με ανα­πη­ρία, να μπο­ρούν να απο­λαύ­σουν αυτό που απο­λαμ­βά­νει εκεί­νος που δεν έχει ανα­πη­ρία. Δείτε, ο του­ρι­σμός για όλους έχει πολ­λές δια­στά­σεις. Ας πά­ρου­με για πα­ρά­δειγ­μα τον ια­τρι­κό του­ρι­σμό∙ ση­μαί­νει ότι θα πρέ­πει να έχου­με μο­νά­δες αι­μο­κά­θαρ­σης. Να μπο­ρούν οι συ­νά­δελ­φοί μας που κά­νουν αι­μο­κά­θαρ­ση από την Ελ­λά­δα και το εξω­τε­ρι­κό, να απο­λαμ­βά­νουν τις δια­κο­πές τους στον τόπο που επι­θυ­μούν αλλά να έχουν και την ια­τρι­κή υπη­ρε­σία τους εκεί. Αυτό είναι μια σο­βα­ρή επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα. Με ακού­σα­τε να λέω στην εκ­δή­λω­ση ότι ο του­ρι­σμός για όλους είναι μια πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή πράξη, δεν είναι πράξη φι­λαν­θρω­πί­ας, ούτε πράξη φι­λευ­σπλα­χνί­ας. Είναι μια πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή πράξη και οφεί­λει να έχει προ­ο­δευ­τι­κό πρό­ση­μο και για να έχει προ­ο­δευ­τι­κό πρό­ση­μο, πρέ­πει να πα­ρά­γει δι­καιώ­μα­τα για τους πο­λί­τες, να δια­σφα­λί­ζει την άσκη­σή τους και ταυ­το­χρό­νως να πα­ρά­γει πλού­το για την κοι­νω­νία.

• Εσείς έχετε εμπλα­κεί με τον συν­δι­κα­λι­σμό από πολύ νωρίς και τον έχετε υπη­ρε­τή­σει από πάρα πολ­λές θέ­σεις. Τι ήταν εκεί­νο που σας έκανε να ενερ­γο­ποι­η­θεί­τε συν­δι­κα­λι­στι­κά;

Ειμαι στα 61. Εχω ανα­μει­χθεί στα κοινά από 15 μου χρό­νια. Από την εποχή της Χού­ντας, στη νε­ο­λαία των τυ­φλών τότε. Και είχα και έχω πο­λι­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα διαρ­κώς από τότε. Από το 1974 πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, από την πτώση της δι­κτα­το­ρί­ας μέχρι σή­με­ρα. Η αλή­θεια είναι ότι έχω υπη­ρε­τή­σει τον χώρο μου από όλες τις θέ­σεις. Και τον χώρο από τον οποίο προ­έρ­χο­μαι, τον χώρο των τυ­φλών, μέσα από τον Πα­νελ­λή­νιο Σύν­δε­σμο Τυ­φλών του οποί­ου υπήρ­ξα αντι­πρό­ε­δρος και πρό­ε­δρος τη δε­κα­ε­τία του ’80 και από την Εθνι­κή Συ­νο­μο­σπον­δία ΑΜΕΑ της οποί­ας είμαι πρό­ε­δρος από το 1993 και από το Ευ­ρω­παϊ­κό Φό­ρουμ ΑΜΕΑ που είμαι πρό­ε­δρος για 20 χρό­νια και από το Πα­γκό­σμιο Ανα­πη­ρι­κό Κί­νη­μα του οποί­ου υπήρ­ξα πρό­ε­δρος, τώρα είμαι τα­μί­ας, και κο­ρυ­φαίο στέ­λε­χος τα τε­λευ­ταία 12 χρό­νια στην Ευ­ρω­παϊ­κή Κοι­νω­νι­κή Επι­τρο­πή και σε άλλες με­γά­λες Ορ­γα­νώ­σεις της Κοι­νω­νί­ας των Πο­λι­τών. Πρέ­πει να σας πω ότι με έλκει και βα­θύ­τα­τα η ενερ­γο­ποί­η­ση των πο­λι­τών. Θεωρώ την ενερ­γο­ποί­η­ση των πο­λι­τών ως μια βαθιά πο­λι­τι­κή πράξη που, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέ­πει να έχει κομ­μα­τι­κό πρό­ση­μο. Όταν ενερ­γο­ποιεί­σαι στην κοι­νω­νία των πο­λι­τών, ενερ­γο­ποιεί­σαι για να υπε­ρα­σπι­στείς δι­καιώ­μα­τα των πο­λι­τών και τα δι­καιώ­μα­τα δεν έχουν χρώμα και δεν έχουν κόμμα. Ασφα­λώς υπάρ­χουν δια­φο­ρε­τι­κές εκ­δο­χές για το πώς οι δυ­νά­μεις του πο­λι­τι­κού φά­σμα­τος υπε­ρα­σπί­ζο­νται και υπη­ρε­τούν αυτά τα δι­καιώ­μα­τα κι ασφα­λώς πρέ­πει να το­πο­θε­τού­με­θα, διότι η πο­λι­τι­κή ου­δε­τε­ρό­τη­τα είναι πράξη πρω­τί­στως αφέ­λειας αλλά και απο­μά­κρυν­σης από το πραγ­μα­τι­κό υπο­κεί­με­νο που είναι ο άν­θρω­πος και τα δι­καιώ­μα­τά του. Για εμένα αυτό ήταν κάτι που μου άρεσε σε όλη μου τη ζωή. Είναι αλή­θεια ότι έχω βρε­θεί σε όλα τα ύπατα αξιώ­μα­τα του ελ­λη­νι­κού, ευ­ρω­παϊ­κού και πα­γκό­σμιου ανα­πη­ρι­κού κι­νή­μα­τος. Είμαι ευ­γνώ­μων στους συ­να­δέλ­φους μου, στην Ελ­λά­δα, στην Ευ­ρώ­πη και στον κόσμο, που μου έδω­σαν την ευ­και­ρία να υπη­ρε­τή­σω αυτόν τον χώρο.

–Στα 15 όμως κύριε πρό­ε­δρε, τι είναι αυτό που κάνει ένα παιδί να ενερ­γο­ποι­η­θεί για να ασχο­λη­θεί με τον συν­δι­κα­λι­σμό; Δεν είναι σύ­νη­θες αυτό, ει­δι­κά για ένα παιδί με ανα­πη­ρί­ες.

Ακού­στε, η γενιά η δική μου, προ­έρ­χε­ται από άλλες συν­θή­κες και άλλες επο­χές. Είναι ευ­τυ­χώς άλλες συν­θή­κες τώρα, και οι πο­λι­τι­κές, και οι κοι­νω­νι­κές και οι οι­κο­νο­μι­κές και οι προ­σω­πι­κές. Και ευ­τυ­χώς που είναι άλλες. Υπεν­θυ­μί­ζω ότι όταν είπα ότι ξε­κί­νη­σα στα 15 τη δράση μου, σας μιλώ για για την τα­ρα­χώ­δη πε­ρί­ο­δο της Χού­ντας και μετά στην πε­ρί­ο­δο της με­τα­πο­λί­τευ­σης και στις ση­μα­ντι­κές πε­ριό­δους που ζή­σα­με από τότε μέχρι σή­με­ρα, στην κο­ρυ­φαία πε­ρί­ο­δο της ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας. Δεν πρέ­πει η κρίση που βιώ­νου­με να μας απο­μα­κρύ­νει από ένα τε­ρά­στιο ιστο­ρι­κό, δη­μο­κρα­τι­κό γε­γο­νός. Η χώρα έχει ζήσει στα τε­λευ­ταία σχε­δόν 45 χρό­νια, την πιο μακρά δη­μο­κρα­τι­κή πε­ρί­ο­δο της νε­ό­τε­ρης ιστο­ρί­ας της. Σε δύο χρό­νια, κλεί­νου­με 200 χρό­νια από το 1821. Αν ανα­δρά­μου­με στην ελ­λη­νι­κή ιστο­ρία, δεν θα βρού­με ποτέ μα ποτέ, 45 χρό­νια αυτής της εκ­πλη­κτι­κής δια­δρο­μής της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας με τα θε­τι­κά και τα αρ­νη­τι­κά της. Με όλα αυτά που κου­βα­λά­με από το πα­ρελ­θόν, τα λάθη που έγι­ναν… Αλλά δεν πρέ­πει να πε­τρο­βο­λού­με την πιο ση­μα­ντι­κή δη­μο­κρα­τι­κή πε­ρί­ο­δο η οποία άλ­λα­ξε τη χώρα. Ασφα­λώς να αγω­νι­στού­με να την κά­νου­με κα­λύ­τε­ρη, να ανα­λά­βουν τις ευ­θύ­νες τους όσοι έκα­ναν λάθη, αλλά να ανα­γνω­ρί­σου­με και τα θε­τι­κά σε όσους ανα­λο­γούν. Αλλά δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι η δια­δρο­μή των 45 ετών είναι μια κο­ρυ­φαία, κοι­νω­νι­κή και οι­κο­νο­μι­κή δη­μο­κρα­τι­κή δια­δρο­μή της χώρας.

-Σε όλη αυτή τη δια­δρο­μή υπάρ­χουν στό­χοι που έχετε θέσει και είναι ακόμα σε εκ­κρε­μό­τη­τα;

Το ελ­λη­νι­κό ανα­πη­ρι­κό κί­νη­μα, είναι ένα κί­νη­μα αυ­το­ορ­γά­νω­σης και αυ­τε­νέρ­γειας. Δεν ιδρυ­θή­κα­με γιατί απο­φά­σι­σε κά­ποια κυ­βέρ­νη­ση να ιδρυ­θού­με. Ιδρυ­θή­κα­με στα­δια­κά στο διάβα των δε­κα­ε­τιών, γιατί θέ­λα­με σιγά σιγά και με τις συν­θή­κες που επι­κρα­τού­σαν, να γί­νου­με ορα­τοί στην κοι­νω­νία. Και αυτό πα­ρα­μέ­νει και θα πα­ρα­μέ­νει ένα ζη­τού­με­νο, διότι, πά­ντο­τε η ανα­πη­ρία είναι συν­δε­δε­μέ­νη με άνιση με­τα­χεί­ρι­ση, με απο­κλει­σμό, με φτώ­χεια… Αυτό είναι ένα γε­γο­νός και στις πλέον ανε­πτυγ­μέ­νες χώρες του πλα­νή­τη, στις χώρες που πολ­λές φορές ανα­φέ­ρου­με και κατά κά­ποιον τρόπο τις ζη­λεύ­ου­με, όπως είναι η Σου­η­δία ή ο Κα­να­δάς. Όταν συ­νο­μι­λώ με συ­να­δέλ­φους μου στην Σου­η­δία ή στον Κα­να­δά, μι­λούν για τον απο­κλει­σμό που ζουν εκεί, τη δική τους φτώ­χεια και τις δια­κρί­σεις που μπο­ρεί να έχουν άλλη έντα­ση, άλλο εύρος, αλλά υπάρ­χουν κι εκεί. Συ­νε­πώς, όσο θα υπάρ­χει έστω και ένας ή μια με ανα­πη­ρία που βιώ­νει απο­κλει­σμό, φτώ­χεια και δια­κρί­σεις, το ανα­πη­ρι­κό κί­νη­μα έχει τε­ρά­στιο ρόλο να δια­δρα­μα­τί­σει, όπως και κάνει, πόσω μάλ­λον σε μια χώρα που βρί­σκε­ται ακόμα σε κρίση ή στην απο­δρο­μή της -η ιστο­ρία θα το κρί­νει- και που πρέ­πει να αγω­νι­στού­με για να μεί­νου­με όρ­θιοι στον τόπο μας. Αυτός είναι ο στό­χος μας, αυτός είναι ο αγώ­νας μας, αυτό κά­νου­με και εδώ στη Ρόδο και σε όλη τη χώρα με το σύν­θη­μα «Τί­πο­τα για εμάς χωρίς εμάς», με τη βα­σι­κή αρχή ότι η ανα­πη­ρία δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε κόμμα. Είναι μια πα­ναν­θρώ­πι­νη, οι­κου­με­νι­κή, βαθιά πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή υπό­θε­ση που συν­δέ­ε­ται με τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα. Με βάση αυτή τη λο­γι­κή αγω­νι­ζό­μα­στε… Το ανα­πη­ρι­κό κί­νη­μα της χώρας είναι ένα βαθιά πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νο κί­νη­μα αλλά δεν είναι κα­θό­λου κομ­μα­τι­κο­ποι­η­μέ­νο διότι πι­στεύ­ου­με ότι όλα τα κόμ­μα­τα του δη­μο­κρα­τι­κού φά­σμα­τος έχουν την ίδια ευ­θύ­νη ανά­λο­γα με τη θέση που τους δίνει ο λαός, να υπη­ρε­τούν τα δι­καιώ­μα­τα των πο­λι­τών και ιδίως τα δι­καιώ­μα­τα αυτών των πο­λι­τών που τα έχουν στε­ρη­θεί και τα στε­ρού­νται.

-Κύριε Βαρ­δα­κα­στά­νη, μιας και ανα­φερ­θή­κα­τε στα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα, ισχύ­ει η πλη­ρο­φό­ρη­ση που έχου­με ότι θα είστε υπο­ψή­φιος ευ­ρω­βου­λευ­τής με το ΚΙΝ.ΑΛ.;

Με βάση αυτά που ήδη ανά­φε­ρα και την τε­ρά­στια προ­σω­πι­κή δια­δρο­μή στα ευ­ρω­παϊ­κά και στα διε­θνή πράγ­μα­τα, θα ήταν, και είναι, εύ­λο­γο να σκε­φτώ να ανα­μει­χθώ στην πο­λι­τι­κή ζωή, να σκε­φτώ το Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο. Είναι γε­γο­νός ότι έχουν γίνει συ­ζη­τή­σεις και το πι­θα­νό­τε­ρο είναι ότι θα είμαι υπο­ψή­φιος ευ­ρω­βου­λευ­τής με το ΚΙΝ.ΑΛ. και το λέω για πρώτη φορά. Οι απο­φά­σεις όμως θα ανα­κοι­νω­θούν τον Απρί­λιο, στην ώρα τους, διότι αυτή την πε­ρί­ο­δο έχου­με πολύ ση­μα­ντι­κά προ­βλή­μα­τα να αντι­με­τω­πί­σου­με στο ανα­πη­ρι­κό κί­νη­μα, όπως είναι οι προ­σλή­ψεις των εκ­παι­δευ­τι­κών που έχου­με στενή συ­νερ­γα­σία με τον υπουρ­γό Παι­δεί­ας κ. Γα­βρό­γλου, άλλα ση­μα­ντι­κά θέ­μα­τα στο Υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας για την συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση των ατό­μων με ανα­πη­ρία, ή των πα­ρο­χών στον ΕΦΚΑ… Αυτά είναι στην κο­ρω­νί­δα της προ­σπά­θειάς μας αυτή την πε­ρί­ο­δο. Τα υπό­λοι­πα θα ανα­κοι­νω­θούν στην ώρα τους.