Κωνσταντίνος Στεφανακίδης: Στη Ρόδο δεν έρχεσαι απλώς να σπουδάσεις τουρισμό. Έρχεσαι να σπουδάσεις τουρισμό μέσα στον ίδιο τον τουρισμό

κ. Στε­φα­να­κίδη, από το 2026 η Σχολή μετα­τρέ­πε­ται σε Πει­ρα­μα­τική ΣΑΕΚ Του­ρι­σμού Νοτίου Αιγαίου. Τι σημαί­νει στην πράξη αυτή η αλλαγή και τι νέο θα δουν οι καταρ­τι­ζό­με­νοι;

Η μετα­τροπή της Σχολής μας σε Πει­ρα­μα­τική ΣΑΕΚ είναι πολύ περισ­σό­τερο από μια αλλαγή τίτλου. Είναι μια ουσια­στική θεσμική μεταρ­ρύθ­μιση και ταυ­τό­χρονα μια σημα­ντική ευκαι­ρία να επα­να­προσ­διο­ρί­σουμε τον τρόπο με τον οποίο αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την επαγ­γελ­μα­τική εκπαί­δευση στον του­ρι­σμό. Η νέα αυτή εποχή για τη Σχολή μας θεμε­λιώ­θηκε με την υπ’ αρ. 14356/21.7.2026 κοινή απόφαση των Υφ. Παι­δείας και Του­ρι­σμού, με την οποία οι ΣΑΕΚ Του­ρι­σμού του Υπ. Του­ρι­σμού μετα­τρά­πη­καν σε Πει­ρα­μα­τι­κές. Ιδιαί­τερη σημασία έχει για εμάς η συμβολή της υφυ­πουρ­γού Του­ρι­σμού Αν. Καρα­μανλή, η οποία, έχοντας την αρμο­διό­τητα της του­ρι­στι­κής εκπαί­δευ­σης, συνυ­πέ­γραψε την απόφαση και έχει ανα­δεί­ξει ως βασι­κούς στόχους της νέας αυτής δομής την και­νο­το­μία, την ανά­πτυξη σύγ­χρο­νων ειδι­κο­τή­των και την ουσια­στι­κό­τερη σύνδεση της κατάρ­τι­σης με την αγορά εργα­σίας. Το νέο θεσμικό πλαίσιο δίνει στις Πει­ρα­μα­τι­κές ΣΑΕΚ τη δυνα­τό­τητα να ανα­πτύσ­σουν νέες και σύγ­χρο­νες ειδι­κό­τη­τες, να προ­σαρ­μό­ζουν πιο ευέ­λι­κτα τα προ­γράμ­ματα κατάρ­τι­σης στις εξε­λί­ξεις του του­ρι­στι­κού τομέα, να αξιο­ποιούν και­νο­τό­μες εκπαι­δευ­τι­κές μεθό­δους και διε­θνείς καλές πρα­κτι­κές και, κυρίως, να ενι­σχύ­ουν ακόμη περισ­σό­τερο τη σύνδεση της εκπαί­δευ­σης με την πραγ­μα­τική αγορά εργα­σίας.

Για εμάς στη Ρόδο η λέξη «Πει­ρα­μα­τική» έχει μια ιδιαί­τερη σημασία. Δεν σημαί­νει απλώς ότι εφαρ­μό­ζουμε κάτι δια­φο­ρε­τικό. Σημαί­νει ότι η Σχολή μπορεί και πρέπει να γίνει ένας χώρος όπου δοκι­μά­ζο­νται σήμερα όσα θα χρειά­ζε­ται ο του­ρι­σμός αύριο. Μιλάμε για νέες τεχνο­λο­γίες, ψηφια­κές εφαρ­μο­γές, τεχνητή νοη­μο­σύνη, βιω­σι­μό­τητα, νέες μορφές φιλο­ξε­νίας, σύγ­χρονη γαστρο­νο­μία, προ­σβα­σι­μό­τητα, εξυ­πη­ρέ­τηση επι­σκε­πτών δια­φο­ρε­τι­κών πολι­τι­σμών και, πάνω από όλα, για νέες δεξιό­τη­τες που θα επι­τρέ­ψουν στους απο­φοί­τους μας να εξε­λίσ­σο­νται μαζί με έναν κλάδο που αλλάζει διαρκώς.

Θέλουμε επο­μέ­νως ο καταρ­τι­ζό­με­νος να μη λαμ­βά­νει απλώς ένα σύνολο γνώσεων. Θέλουμε να συναντά επαγ­γελ­μα­τίες, να επι­σκέ­πτε­ται επι­χει­ρή­σεις, να συμ­με­τέ­χει σε projects, workshops και δράσεις, να εργά­ζε­ται στα εργα­στή­ριά μας και να αποκτά πραγ­μα­τι­κές εμπει­ρίες πριν ακόμη απο­φοι­τή­σει.

Και εδώ η Ρόδος μας προ­σφέ­ρει ένα μονα­δικό πλε­ο­νέ­κτημα. Βρι­σκό­μα­στε στην καρδιά ενός από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους διε­θνείς του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας, με μια ώριμη και δυνα­μική του­ρι­στική οικο­νο­μία. Επο­μέ­νως έχουμε τη δυνα­τό­τητα να μετα­τρέ­ψουμε ολό­κληρο το νησί σε ένα πραγ­μα­τικό πεδίο μάθησης, συνερ­γα­σίας και και­νο­το­μίας.

Τι σημαί­νει για έναν νέο να σπου­δά­ζει του­ρι­στικά επαγ­γέλ­ματα στη Ρόδο, έναν από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας;

Η Ρόδος απο­τε­λεί από μόνη της ένα διεθνώς ανα­γνω­ρί­σιμο brand στον του­ρι­σμό. Είναι ένας προ­ο­ρι­σμός με μακρά του­ρι­στική παρά­δοση, διεθνή ακτι­νο­βο­λία και μια ολό­κληρη οικο­νο­μία που έχει ανα­πτυ­χθεί γύρω από τη φιλο­ξε­νία. Για έναν νέο που επι­λέ­γει να σπου­δά­σει του­ρι­στικά επαγ­γέλ­ματα, αυτό απο­τε­λεί ένα εξαι­ρε­τικό πλε­ο­νέ­κτημα.

Θα έλεγα μάλιστα ότι η Ρόδος είναι από μόνη της ένα μεγάλο, ανοικτό εργα­στή­ριο του­ρι­στι­κής εκπαί­δευ­σης. Εδώ ο καταρ­τι­ζό­με­νος δεν μαθαί­νει τον του­ρι­σμό μόνο μέσα σε μια αίθουσα ή ένα εργα­στή­ριο. Τον βλέπει καθη­με­ρινά γύρω του και μπορεί να παρα­κο­λου­θεί στην πράξη πώς λει­τουρ­γεί ένας μεγάλος διεθνής προ­ο­ρι­σμός.

Συναντά ξενο­δο­χεια­κές μονάδες δια­φο­ρε­τι­κών κατη­γο­ριών και μεγεθών, εστια­τό­ρια και επι­χει­ρή­σεις ανα­ψυ­χής, του­ρι­στικά γραφεία, αερο­πο­ρι­κές και θαλάσ­σιες μετα­φο­ρές και έρχεται σε επαφή με επαγ­γελ­μα­τίες που δια­θέ­τουν μεγάλη εμπει­ρία στον κλάδο. Ταυ­τό­χρονα βρί­σκε­ται σε έναν τόπο με μονα­δική ιστορία, πολι­τι­σμό, γαστρο­νο­μία και φυσικό περι­βάλ­λον – στοι­χεία που απο­τε­λούν πλέον ανα­πό­σπα­στο μέρος της σύγ­χρο­νης του­ρι­στι­κής εμπει­ρίας.

Και αυτό είναι κάτι που θέλουμε να αξιο­ποι­ή­σουμε ακόμη περισ­σό­τερο ως Πει­ρα­μα­τική ΣΑΕΚ: να μετα­τρέ­ψουμε το συγκρι­τικό πλε­ο­νέ­κτημα της Ρόδου σε εκπαι­δευ­τικό πλε­ο­νέ­κτημα για τους καταρ­τι­ζο­μέ­νους μας.

Η Ρόδος μπορεί να απο­τε­λέ­σει πεδίο εφαρ­μο­γής για τη βιω­σι­μό­τητα, τον γαστρο­νο­μικό και πολι­τι­στικό του­ρι­σμό, την προ­σβα­σι­μό­τητα, τις νέες τεχνο­λο­γίες, την εξυ­πη­ρέ­τηση ενός διε­θνούς κοινού και τη δια­χεί­ριση ενός ώριμου του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού. Γι’ αυτό και θα έλεγα σε έναν νέο κάτι πολύ απλό: Στη Ρόδο δεν έρχεσαι απλώς να σπου­δά­σεις του­ρι­σμό.

Έρχεσαι να σπου­δά­σεις του­ρι­σμό μέσα στον ίδιο τον του­ρι­σμό. Και όταν μια ιστο­ρική Σχολή του­ρι­στι­κής εκπαί­δευ­σης συναντά έναν προ­ο­ρι­σμό που απο­τε­λεί ο ίδιος διεθνές του­ρι­στικό brand, δημιουρ­γού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για κάτι πολύ σημα­ντικό: να εκπαι­δεύ­σουμε εδώ, στη Ρόδο, τη νέα γενιά των επαγ­γελ­μα­τιών της ελλη­νι­κής φιλο­ξε­νίας.• Φέτος προ­σφέ­ρο­νται συνο­λικά 100 θέσεις σε τρεις ειδι­κό­τη­τες. Ποιες είναι οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις, τα χαρα­κτη­ρι­στικά και οι δυνα­τό­τη­τες επαγ­γελ­μα­τι­κής απο­κα­τά­στα­σης που προ­σφέ­ρει κάθε ειδι­κό­τητα;

Για το εκπαι­δευ­τικό έτος 2026–2027 προ­σφέ­ρο­νται στη Σχολή μας συνο­λικά 100 θέσεις: 40 στην ειδι­κό­τητα Στέ­λε­χος Μονάδων Φιλο­ξε­νίας, 40 στην ειδι­κό­τητα Τεχνι­κός Μαγει­ρι­κής Τέχνης – Αρχι­μά­γει­ρας (Chef) και 20 στην ειδι­κό­τητα Τεχνι­κός Αρτο­ποι­ίας – Ζαχα­ρο­πλα­στι­κής. Δικαί­ωμα συμ­με­το­χής έχουν από­φοι­τοι Γενικού ή Επαγ­γελ­μα­τι­κού Λυκείου, καθώς και κάτοχοι ισό­τι­μων τίτλων.

Η φοίτηση είναι δημόσια και δωρεάν και συν­δυά­ζει τη θεω­ρη­τική και εργα­στη­ριακή κατάρ­τιση με την υπο­χρε­ω­τική πρα­κτική άσκηση.

Οι 3 ειδι­κό­τη­τες καλύ­πτουν βασι­κούς πυλώνες της του­ρι­στι­κής βιο­μη­χα­νίας. Το Στέ­λε­χος Μονάδων Φιλο­ξε­νίας αποκτά γνώσεις και δεξιό­τη­τες που αφορούν τη λει­τουρ­γία των ξενο­δο­χεια­κών και του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων, την υποδοχή, την εξυ­πη­ρέ­τηση του πελάτη, το μπαρ και τα επι­σι­τι­στικά τμήματα. Ο Τεχνι­κός Μαγει­ρι­κής Τέχνης – Αρχι­μά­γει­ρας εκπαι­δεύ­ε­ται σε ένα επάγ­γελμα υψηλής ζήτησης, όπου η τεχνική κατάρ­τιση συναντά τη δημιουρ­γι­κό­τητα και τη σύγ­χρονη γαστρο­νο­μία. Αντί­στοιχα, ο Τεχνι­κός Αρτο­ποι­ίας – Ζαχα­ρο­πλα­στι­κής αποκτά εξει­δι­κευ­μέ­νες δεξιό­τη­τες σε έναν κλάδο με σημα­ντική παρου­σία τόσο στα ξενο­δο­χεία όσο και στην εστίαση και στις αυτό­νο­μες επι­χει­ρή­σεις.

Εκεί όμως που η Ρόδος προ­σφέ­ρει ένα ιδιαί­τερα σημα­ντικό πλε­ο­νέ­κτημα είναι στη μετά­βαση από την εκπαί­δευση στην εργασία. Το νησί δια­θέ­τει μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες και πιο ώριμες του­ρι­στι­κές αγορές της χώρας, με μεγάλη διάρ­κεια του­ρι­στι­κής περιό­δου, πολύ μεγάλο αριθμό ξενο­δο­χεια­κών και επι­σι­τι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων και συνεχή ζήτηση για καλά καταρ­τι­σμένο προ­σω­πικό. Παράλ­ληλα, η τοπική συλ­λο­γική σύμβαση εργα­σίας στον ξενο­δο­χειακό κλάδο προ­βλέ­πει υψη­λό­τε­ρες αμοιβές, στοι­χείο που έχει επι­ση­μαν­θεί και σε επίπεδο πολι­τεια­κής ηγεσίας. Αυτό δημιουρ­γεί ένα ιδιαί­τερα ευνοϊκό περι­βάλ­λον για έναν νέο επαγ­γελ­μα­τία. Δεν βρίσκει απλώς ευκο­λό­τερα την πρώτη του εργασία· έχει τη δυνα­τό­τητα να απο­κτή­σει γρήγορα εμπει­ρία, να ανα­λά­βει ευθύνες και, εφόσον δια­θέ­τει συνέ­πεια, γνώσεις και διάθεση, να εξε­λι­χθεί επαγ­γελ­μα­τικά σε σχετικά σύντομο χρονικό διά­στημα. Οι από­φοι­τοι της Σχολής μας είναι περι­ζή­τη­τοι και, σύμφωνα με τα στοι­χεία και την εικόνα που έχουμε από την τοπική αγορά, στη Ρόδο η απορ­ρό­φησή τους στην εργασία είναι ουσια­στικά καθο­λική. Σε πολλές περι­πτώ­σεις, μάλιστα, οι επι­χει­ρή­σεις ανα­ζη­τούν τους καταρ­τι­ζο­μέ­νους μας πριν ακόμη ολο­κλη­ρώ­σουν τον κύκλο των σπουδών τους.

Και αυτό είναι ένα μήνυμα που θεωρώ σημα­ντικό να φτάσει στους νέους και στις οικο­γέ­νειές τους. Η επιλογή μιας του­ρι­στι­κής ειδι­κό­τη­τας σήμερα δεν σημαί­νει απλώς ότι κάποιος επι­λέ­γει «μια δουλειά για τη σεζόν». Μπορεί να σημαί­νει την αρχή μιας πραγ­μα­τι­κής επαγ­γελ­μα­τι­κής στα­διο­δρο­μίας, με καλές απο­δο­χές, εμπει­ρίες, δυνα­τό­τη­τες γρή­γο­ρης εξέ­λι­ξης και προ­ο­πτι­κές εργα­σίας τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξω­τε­ρικό.

Και στη Ρόδο όλα αυτά απο­κτούν ακόμη μεγα­λύ­τερη δυνα­μική.

Μπορεί μια Σχολή του­ρι­στι­κής εκπαί­δευ­σης να παρα­κο­λου­θεί τις μεγάλες αλλαγές που φέρνουν η τεχνο­λο­γία, η τεχνητή νοη­μο­σύνη και οι νέες ανάγκες του του­ρι­σμού;

Όχι μόνο μπορεί. Είναι υπο­χρε­ω­μένη να τις παρα­κο­λου­θεί. Η τεχνο­λο­γία ήδη αλλάζει δρα­στικά τον τρόπο με τον οποίο ο επι­σκέ­πτης επι­λέ­γει έναν προ­ο­ρι­σμό, πραγ­μα­το­ποιεί κράτηση, επι­κοι­νω­νεί με ένα ξενο­δο­χείο, αξιο­λο­γεί μια υπη­ρε­σία ή δια­μορ­φώ­νει ολό­κληρη την ταξι­διω­τική του εμπει­ρία. Η τεχνητή νοη­μο­σύνη θα αλλάξει πολλές λει­τουρ­γίες των του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων: τη δια­χεί­ριση κρα­τή­σεων και εσόδων, την επι­κοι­νω­νία και το marketing, την εξα­το­μί­κευση της εμπει­ρίας, την ανάλυση δεδο­μέ­νων, ακόμη και τον σχε­δια­σμό προ­ϊ­ό­ντων και υπη­ρε­σιών. Όμως υπάρχει κάτι που θεωρώ εξαι­ρε­τικά σημα­ντικό: όσο περισ­σό­τερο ανα­πτύσ­σε­ται η τεχνο­λο­γία, τόσο μεγα­λύ­τερη αξία αποκτά ο πραγ­μα­τικά καταρ­τι­σμέ­νος άνθρω­πος.

Ο του­ρι­σμός είναι κατε­ξο­χήν ανθρώ­πινη δρα­στη­ριό­τητα. Η φιλο­ξε­νία, η ενσυ­ναί­σθηση, η ευγέ­νεια, η δημιουρ­γι­κό­τητα, η ικα­νό­τητα επί­λυ­σης ενός προ­βλή­μα­τος και η προ­σω­πική επαφή δεν αυτο­μα­το­ποιού­νται εύκολα. Συνεπώς δεν πρέπει να εκπαι­δεύ­σουμε τους νέους να αντα­γω­νι­στούν την τεχνητή νοη­μο­σύνη. Πρέπει να τους εκπαι­δεύ­σουμε να τη χρη­σι­μο­ποιούν ως εργα­λείο, δια­τη­ρώ­ντας στο επί­κε­ντρο τον άνθρωπο.

Αυτή άλλωστε είναι και η λογική της μετα­τρο­πής των ΣΑΕΚ σε Πει­ρα­μα­τι­κές: η δυνα­τό­τητα προ­σαρ­μο­γής προ­γραμ­μά­των, ανά­πτυ­ξης σύγ­χρο­νων ειδι­κο­τή­των και εκπαι­δευ­τι­κών προ­σεγ­γί­σεων με βάση πραγ­μα­τικά στοι­χεία για τις ανάγκες της αγοράς.

Η ιστορία της Σχολής συν­δέ­ε­ται με τη Σχολή Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των, την ΑΣΤΕΡ και στη συνέ­χεια με τη Σχολή Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των της Ρόδου. Πόσο σημα­ντική είναι αυτή η παρα­κα­τα­θήκη για τη σημε­ρινή της ταυ­τό­τητα; Τι έχει αλλάξει και τι παρα­μέ­νει δια­χρο­νικά ίδιο;

Η ιστορία μας δεν είναι απλώς κάτι που τιμούμε. Είναι η βάση πάνω στην οποία χτί­ζουμε το μέλλον και, ταυ­τό­χρονα, μια μεγάλη ευθύνη απέ­να­ντι στις γενιές που πέρασαν από αυτές τις Σχολές. Η οργα­νω­μένη δημόσια του­ρι­στική εκπαί­δευση στην Ελλάδα έχει τις ρίζες της ήδη από τη δεκα­ε­τία του 1930. Η Ρόδος απέ­κτησε πολύ νωρίς ξεχω­ρι­στή θέση σε αυτή την πορεία, με την ΑΣΤΕΡ το 1956 και στη συνέ­χεια, από το 1972, με τη Σχολή Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των της Ρόδου. Από τότε άλλαξαν ονο­μα­σίες, εκπαι­δευ­τικά συστή­ματα και θεσμι­κές μορφές, μέχρι τη σημε­ρινή Πει­ρα­μα­τική ΣΑΕΚ Του­ρι­σμού Νοτίου Αιγαίου. Από το 1992, μάλιστα, η Σχολή στε­γά­ζε­ται στο ιστο­ρικό συγκρό­τημα των «Θερμών», ένα κτήριο του 1937 που απο­τε­λεί και το ίδιο μέρος της ιστο­ρίας της Ρόδου. Έτσι, εδώ υπάρχει μια ιδιαί­τερη συνά­ντηση: η ιστορία της δημό­σιας του­ρι­στι­κής εκπαί­δευ­σης, η ιστορία του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού και η ιστορία της Ρόδου συνα­ντώ­νται στον ίδιο χώρο.

Ασφαλώς, μέσα στις δεκα­ε­τίες έχουν αλλάξει πάρα πολλά. Άλλαξε ο ταξι­διώ­της, άλλαξαν οι του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις, η τεχνο­λο­γία, τα επαγ­γέλ­ματα και οι απαι­τή­σεις της αγοράς. Σήμερα ένας επαγ­γελ­μα­τίας του του­ρι­σμού χρειά­ζε­ται ψηφια­κές δεξιό­τη­τες, ξένες γλώσσες, περι­βαλ­λο­ντική συνεί­δηση, προ­σαρ­μο­στι­κό­τητα και ικα­νό­τητα να λει­τουρ­γεί σε ένα έντονα διε­θνο­ποι­η­μένο περι­βάλ­λον. Υπάρ­χουν όμως ορι­σμένα πράγ­ματα που θεωρώ ότι δεν πρέπει και δεν πρό­κει­ται να αλλά­ξουν. Πρώτα από όλα, η προ­σή­λωση στις βασικές αρχές του επαγ­γέλ­μα­τος: επαγ­γελ­μα­τι­σμός, συνέ­πεια, υπευ­θυ­νό­τητα, ευγέ­νεια, σεβα­σμός στον επι­σκέ­πτη και στον συνά­δελφο, καθα­ριό­τητα, οργά­νωση και ποιό­τητα στην παρε­χό­μενη υπη­ρε­σία. Μπορεί να αλλά­ζουν τα εργα­λεία με τα οποία εργα­ζό­μα­στε, αλλά αυτές οι αξίες παρα­μέ­νουν θεμέλιο της φιλο­ξε­νίας. Το δεύτερο είναι η του­ρι­στική συνεί­δηση. Για εμάς η του­ρι­στική εκπαί­δευση δεν είναι μόνο η εκμά­θηση μιας τεχνι­κής ή ενός επαγ­γέλ­μα­τος. Και το τρίτο, εξίσου σημα­ντικό, είναι η πρα­κτική εκπαί­δευση. Στις του­ρι­στι­κές ειδι­κό­τη­τες δεν αρκεί να γνω­ρί­ζεις· πρέπει να μπορείς και να εφαρ­μό­ζεις. Η πρα­κτική, για εμάς, δεν αρχίζει όταν ο καταρ­τι­ζό­με­νος περάσει για πρώτη φορά την πόρτα ενός ξενο­δο­χείου. Αρχίζει μέσα στη Σχολή, από το εργα­στή­ριο. Από την υποδοχή, το εστια­τό­ριο, το bar, την κουζίνα, την αρτο­ποιία και τη ζαχα­ρο­πλα­στική. Εκεί όπου η θεωρία μετα­τρέ­πε­ται σε πράξη και η επα­νά­ληψη σε επαγ­γελ­μα­τική δεξιό­τητα.

Και στα­διακά αυτή η εκπαί­δευση πρέπει να γίνεται κάτι περισ­σό­τερο από δεξιό­τητα: να γίνεται κουλ­τούρα του ίδιου του σπου­δα­στή που μένει για όλη του την επαγ­γελ­μα­τική ζωή. Να μάθει να στέ­κε­ται ως επαγ­γελ­μα­τίας, να συνερ­γά­ζε­ται, να ανα­λαμ­βά­νει ευθύνη, να σέβεται τον χώρο και τον εξο­πλι­σμό του, να προ­σέ­χει τη λεπτο­μέ­ρεια και να αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι στη φιλο­ξε­νία ακόμη και η μικρό­τερη πράξη επη­ρε­ά­ζει την εμπει­ρία του επι­σκέ­πτη.

Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι και το νήμα που ενώνει τις δια­φο­ρε­τι­κές εποχές της Σχολής.

Οι τεχνο­λο­γίες αλλά­ζουν. Τα επαγ­γέλ­ματα εξε­λίσ­σο­νται. Οι απαι­τή­σεις του επι­σκέ­πτη μετα­βάλ­λο­νται. Η ουσία όμως της φιλο­ξε­νίας παρα­μέ­νει: γνώση, πράξη, επαγ­γελ­μα­τι­σμός, του­ρι­στική συνεί­δηση και σεβα­σμός στον άνθρωπο. Αυτή την παρα­κα­τα­θήκη θέλουμε να δια­τη­ρή­σουμε και μέσα στη νέα εποχή της Πει­ρα­μα­τι­κής ΣΑΕΚ.

Αν είχατε απέ­να­ντί σας την Υπουργό Του­ρι­σμού, τι θα της λέγατε ότι χρειά­ζε­ται η Σχολή για να απο­τε­λέ­σει εκ νέου έναν πυρήνα δημιουρ­γι­κό­τη­τας για τον μεγάλο κλάδο της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας;

Αν είχα απέ­να­ντί μου την υπουργό Του­ρι­σμού, Όλγα Κεφα­λο­γιάννη, και βεβαίως μαζί της την υφυ­πουργό Του­ρι­σμού, Άννα Καρα­μανλή, θα ξεκι­νούσα από κάτι θετικό: η μετα­τροπή των ΣΑΕΚ Του­ρι­σμού σε Πει­ρα­μα­τι­κές δημιουρ­γεί μια πραγ­μα­τική ευκαι­ρία ανα­νέ­ω­σης της δημό­σιας του­ρι­στι­κής εκπαί­δευ­σης. Το ζητού­μενο τώρα είναι να δώσουμε σε αυτή τη θεσμική αλλαγή ουσια­στικό περιε­χό­μενο. Για τη Σχολή της Ρόδου πιστεύω ότι έχουμε μια μονα­δική συγκυ­ρία. Δια­θέ­τουμε ιστορία, εμπει­ρία δεκα­ε­τιών στην του­ρι­στική εκπαί­δευση, έναν από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της Μεσο­γείου γύρω μας, μια ισχυρή τοπική του­ρι­στική οικο­νο­μία και, κυρίως, νέους ανθρώ­πους που θέλουν να μάθουν και να δημιουρ­γή­σουν. Έχουμε λοιπόν πολλά από τα συστα­τικά που χρειά­ζο­νται για να δημιουρ­γη­θεί στη Ρόδο ένας πραγ­μα­τι­κός πυρήνας σύγ­χρο­νης του­ρι­στι­κής εκπαί­δευ­σης και και­νο­το­μίας.

Ένα πρώτο μεγάλο ζήτημα είναι η αξιο­ποί­ηση των κτι­ρια­κών μας υπο­δο­μών. Η Σχολή δια­θέ­τει χώρους με ιστο­ρική αλλά και λει­τουρ­γική αξία, οι οποίοι μπορούν, με τον κατάλ­ληλο σχε­δια­σμό και τις απα­ραί­τη­τες παρεμ­βά­σεις, να απο­κτή­σουν μια νέα ζωή. Δεν πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζουμε αυτές τις υπο­δο­μές μόνο ως αίθου­σες στις οποίες πραγ­μα­το­ποιού­νται μαθή­ματα. Μπορούν να εξε­λι­χθούν σε σύγ­χρονα εργα­στή­ρια, χώρους πρα­κτι­κής εφαρ­μο­γής, δημιουρ­γίας, εκδη­λώ­σεων, συνερ­γα­σίας και ανταλ­λα­γής τεχνο­γνω­σίας.

Και γιατί όχι, προς αυτή την κατεύ­θυνση, να διε­ρευ­νη­θούν συνέρ­γειες και συμπρά­ξεις με συλ­λο­γι­κούς φορείς, επαγ­γελ­μα­τι­κές ενώσεις, επι­χει­ρή­σεις και ιδιω­τι­κούς φορείς, πάντοτε μέσα σε ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο, με δια­φά­νεια και με έναν ξεκά­θαρο στόχο: το όφελος των καταρ­τι­ζο­μέ­νων, της δημό­σιας του­ρι­στι­κής εκπαί­δευ­σης, του κλάδου και της τοπικής κοι­νω­νίας. Η του­ρι­στική εκπαί­δευση δεν μπορεί να ανα­πτύσ­σε­ται απο­μο­νω­μένη από τον κόσμο στον οποίο καλού­νται αύριο να εργα­στούν οι από­φοι­τοί της. Όταν η δημόσια εκπαί­δευση, οι επι­χει­ρή­σεις, οι επαγ­γελ­μα­τι­κοί και επι­στη­μο­νι­κοί φορείς και η τοπική κοι­νω­νία συνερ­γά­ζο­νται με σαφείς ρόλους, μπορούν να δημιουρ­γή­σουν πολ­λα­πλά­σια αξία. Το δεύτερο ζήτημα είναι οι άνθρω­ποι. Μια Σχολή δεν είναι μόνο τα κτήρια και ο εξο­πλι­σμός της. Χρειά­ζε­ται ενί­σχυση με εκπαι­δευ­τικό προ­σω­πικό, ώστε να μπορεί να αντα­πο­κρί­νε­ται στις σύγ­χρο­νες και ολοένα πιο σύν­θε­τες ανάγκες των ειδι­κο­τή­των της. Χρειά­ζε­ται όμως και το ανα­γκαίο διοι­κη­τικό, τεχνικό και βοη­θη­τικό προ­σω­πικό που θα στη­ρί­ζει καθη­με­ρινά τη λει­τουρ­γία και τη συντή­ρηση των εργα­στη­ρίων, του εξο­πλι­σμού και συνο­λικά των υπο­δο­μών της. Μπο­ρούμε να επεν­δύ­σουμε σε σύγ­χρο­νες κου­ζί­νες, εργα­στή­ρια, ψηφια­κές τεχνο­λο­γίες και νέο εξο­πλι­σμό. Χωρίς τους ανθρώ­πους που θα τα λει­τουρ­γή­σουν, θα τα συντη­ρή­σουν και θα τα μετα­τρέ­ψουν σε εκπαι­δευ­τική εμπει­ρία, όμως, καμία επέν­δυση δεν μπορεί να απο­δώ­σει πραγ­μα­τικά. Πάνω απ’ όλα, όμως, θα έθετα δύο λέξεις: συνερ­γα­σία και εξω­στρέ­φεια. Θέλω μια Σχολή ανοικτή. Ανοικτή στις επι­χει­ρή­σεις, στους επαγ­γελ­μα­τι­κούς και κοι­νω­νι­κούς φορείς, στην τοπική αυτο­διοί­κηση, στα πανε­πι­στή­μια και στις άλλες εκπαι­δευ­τι­κές δομές, αλλά και σε αντί­στοι­χες σχολές της Ελλάδας και του εξω­τε­ρι­κού. Μια Σχολή στην οποία θα έρχο­νται κατα­ξιω­μέ­νοι επαγ­γελ­μα­τίες για να μετα­φέ­ρουν τη γνώση και την εμπει­ρία τους και οι καταρ­τι­ζό­με­νοί μας θα βγαί­νουν από τις αίθου­σες και τα εργα­στή­ρια για να γνω­ρί­ζουν την πραγ­μα­τική λει­τουρ­γία των επι­χει­ρή­σεων.

Θα ήθελα, τελικά, η Πει­ρα­μα­τική ΣΑΕΚ Του­ρι­σμού Νοτίου Αιγαίου να εξε­λι­χθεί σε ένα ζωντανό εργα­στή­ριο ιδεών για τον του­ρι­σμό. Έναν χώρο όπου εκπαί­δευση και αγορά θα συνα­ντώ­νται και όπου θα μπο­ρούμε να συζη­τούμε και να δοκι­μά­ζουμε στην πράξη νέες προ­σεγ­γί­σεις για τη γαστρο­νο­μία, τη βιω­σι­μό­τητα, την τεχνο­λο­γία και την τεχνητή νοη­μο­σύνη, την προ­σβα­σι­μό­τητα, την ποιό­τητα των υπη­ρε­σιών και τις νέες μορφές φιλο­ξε­νίας. Και νομίζω ότι η Ρόδος είναι ο ιδα­νι­κός τόπος για να επι­χει­ρή­σουμε κάτι τέτοιο.