Μια και μοναδική ελπίδα

Οι  Γάλλοι λένε «un home averti en naux deux δηλαδή ένας άνθρω­πος πονη­ρε­μέ­νος, προει­δο­ποι­η­μέ­νος αξίζει για δύο. Ε… λοιπόν νομίζω πως οι περισ­σό­τε­ροι είμαστε πονη­ρε­μέ­νοι τώρα πια. Χάσαμε την αθω­ό­τητα, την αφέλεια και την ευπι­στία απέ­να­ντι στους πολι­τι­κούς μας. Αν θέλετε και το βόλεμα. Χορ­τά­σαμε από «σωτη­ρίες» που ακο­λου­θού­νται από ακόμη πιο επώ­δυ­νες . Δεν υπάρχει πια ανοχή και καλή πίστη από μέρους μας. Ακού­σαμε πολλά πρω­το­χρο­νιά­τικα μηνύ­ματα Το δικό μας είναι : ξεχάστε αυτό που ξέρατε. Μην παίζετε άλλο παι­χνί­δια πάνω στην πλάτη μας. Μη μας λέτε άλλα ψέματα. Και εάν δεν ξέρετε πώς να χει­ρι­στείτε την κατά­σταση φύγετε! Το και­νούρ­γιο δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα έρθει. Μα θα’ ναι φέτος, θα’ ναι του χρόνου, όποτε τέλος πάντων θα έρθει αυτός ο καιρός, δεν θα το φέρει το ημε­ρο­λό­γιο αλλά η κοι­νω­νία μας, εμείς οι ίδιοι. Μία και μονα­δική η ελπίδα για το 2019. Μόνο μία. Εκτός φυσικά από την γνωστή «πάνω απ όλα υγεία». Μια και μόνο μια. Και θα την δια­τυ­πώσω με ερω­τη­μα­τικό. Μάθαμε; Πονη­ρευ­τή­καμε;  Αν αυτό το ερω­τη­μα­τικό το διώ­ξουμε το 2019, όσοι ακόμη δεν το έχουμε διώξει,  ε… τότε θα έχουμε κάνει ένα βήμα πιο μπροστά!