Λαϊκή Συσπείρωση: “Αμέριστη η στήριξη στους τουριστικούς ομίλους”

Απόλυτα ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι πρέπει να είναι οι μεγα­λο­ξε­νο­δό­χοι και οι μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες στο τομέα του του­ρι­σμού, αφού ένα ακόμα πολυ­δά­πανο πρό­γραμμα της δια­φή­μι­σής τους, εγκρί­θηκε από το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο.

Δεν υπήρχε καν άλλη τοπο­θέ­τηση στο ζήτημα αυτό, -πλην της Λαϊκής Συσπείρωσης- αφού στο συγκε­κρι­μένο προ­γραμ­μα­τι­σμό δράσεων είχε ήδη συμπε­ρι­λη­φθεί και η πρόταση της μεί­ζο­νος μειο­ψη­φίας, που ενι­σχύει ακόμη περισ­σό­τερο την ασφά­λεια της κερ­δο­φο­ρίας των ομίλων, μειώ­νο­ντας το ρίσκο των επεν­δύ­σεων. Απο­δει­κνύ­ε­ται ότι οι δια­χω­ρι­στι­κές γραμμές μεταξύ των πολι­τι­κών παρα­τά­ξεων είναι τόσο αχνές ώστε να εξα­φα­νί­ζο­νται , όταν δια­κυ­βεύ­ο­νται τα συμ­φέ­ρο­ντα της τάξης που εκπρο­σω­πούν.

Ούτε καν το κόστος όλου του εγχει­ρή­μα­τος δεν ανέ­φε­ραν, το οποίο όπως κάθε χρόνο ανέρ­χε­ται σε εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ και πλη­ρώ­νο­νται απο­κλει­στικά και μόνον από τη φορο­λη­στεία του λαϊκού εισο­δή­μα­τος.

Την άλλη όψη του «του­ρι­στι­κού θαύ­μα­τος», που κρύβουν πολύ καλά αυτές οι πολι­τι­κές δυνά­μεις, μέσα από τις αμέ­τρη­τες φιέστες και τον προ­πα­γαν­δι­στικό καται­γι­σμό που συνο­δεύ­ουν τα έργα τους, ανέ­δειξε μόνο η ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ. Πίσω από τα «ρεκόρ» των εργο­δο­τών κρύ­βο­νται οι συν­θή­κες δου­λειάς στο κλάδο που φτάνουν στα άκρα την ανθρώ­πινη αντοχή των εργα­ζο­μέ­νων, με  πολλούς από αυτούς να κατα­λή­γουν στα επεί­γο­ντα των Νοσο­κο­μείων, ειδικά στη Ρόδο αυτό το καλο­καίρι.

Κρύβουν ότι τη μερίδα του λέοντος της περι­βό­η­της «πίτας», παρ’ όλο που κάθε χρόνο μεγα­λώ­νει εντυ­πω­σιακά, τη λυμαί­νε­ται μια χούφτα μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες και μονο­πώ­λια του του­ρι­σμού, ενώ οι  δημιουρ­γοί αυτού του απί­στευ­του πλούτου, οι χιλιά­δες εργα­ζό­με­νοι, με δυσκο­λία συγκε­ντρώ­νουν για όλη την περίοδο εισό­δημα που ξεκινά από 3-4.000 ευρώ και φτάνει τις 7-8.000 το πολύ, θυσιά­ζο­ντας ακόμα και τα ρεπό που έχουν απόλυτη ανάγκη για την ξεκού­ρασή τους.

Σ’ αυτό το ακρι­βο­πλη­ρω­μένο «θαύμα» του του­ρι­σμού δεν έχουν θέση οι λαϊκές οικο­γέ­νειες που τους κόβεται το ρεύμα γιατί δεν έχουν να πλη­ρώ­σουν, δεν έχουν θέση οι μικρο­ε­παγ­γελ­μα­τίες που κλεί­νουν ταμείο με ανε­ξό­φλη­τες υπο­χρε­ώ­σεις, χρέη και αβε­βαιό­τητα. Ακόμα και τα ψίχουλα των 360 ευρώ  της ανερ­γίας που παίρ­νουν, όσοι κατα­φέ­ρουν να γλι­τώ­σουν από τις συμπλη­γά­δες των προ­ϋ­πο­θέ­σεων , ακόμα κι αυτά, αξιώ­νουν οι ξενο­δό­χοι να τους δίνο­νται για να πλη­ρώ­νουν τις ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές των εργα­ζο­μέ­νων το χειμώνα, ως κίνητρο για την επι­μή­κυνση της του­ρι­στι­κής σαιζόν. Κίνητρα που ενί­σχυσε σε απαι­τη­τι­κό­τητα η Περι­φε­ρειακή Αρχή, ζητώ­ντας από την κυβέρ­νηση στο Ανα­πτυ­ξιακό Συνέ­δριο που έγινε στη Ρόδο, να επι­δο­τη­θούν αερο­πο­ρι­κές θέσεις του­ρι­στών τη χει­με­ρινή περίοδο και να δοθούν κίνητρα στους ξενο­δό­χους με πρό­σβαση σε χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία, ώστε να γίνουν αλυ­σί­δες και να επε­κτα­θούν στο εξω­τε­ρικό!

Αυτή είναι η πολι­τική τους και είναι βαθιά αντι­λαϊκή γιατί βρί­σκε­ται στην απέ­να­ντι όχθη από τις αγωνίες και τα βάσανα της σκληρής καθη­με­ρι­νό­τη­τας που βιώνει ο λαός από την κυβερ­νη­τική πολι­τική που εφαρ­μό­ζε­ται,  με στή­ριγμα και την Τοπική Διοί­κηση.

Αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται και από την εκμε­τάλ­λευση των υπο­δο­μών των υδα­το­δρο­μίων που θα πλη­ρώ­σουν οι νησιώ­τες, αλλά λίγοι θα μπορούν να πλη­ρώ­νουν το κόστος μετα­φο­ράς, το οποίο θα επι­βάλ­λουν ανε­ξέ­λεγ­κτα οι επιχειρηματίες-επενδυτές.Αλλη μια μεγάλη ανάγκη των νησιω­τών για γρή­γο­ρες, ασφα­λείς και φθηνές συγκοι­νω­νίες, μετα­τρέ­πε­ται σε μεγάλη «μπίζνα» για επι­χει­ρη­μα­τι­κούς ομίλους.

Στην ίδια κατεύ­θυνση και η δια­χεί­ριση απορ­ριμ­μά­των στα νησιά, με έργα που θα χρυ­σο­πλη­ρω­θούν σε ιδιώτες ενώ η τοπική διοί­κηση θα μετα­το­πί­ζει το αυξη­μένο κόστος με αντα­πο­δο­τικά στις πλάτες των νησιω­τών.

Η ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ κατα­ψή­φισε αυτούς τους σχε­δια­σμούς σε βάρος των εργα­ζο­μέ­νων και των κατοί­κων των νησιών.

Η πλήρης ευθυ­γράμ­μιση των υπό­λοι­πων παρα­τά­ξεων στη στρα­τη­γική της εξυ­πη­ρέ­τη­σης των επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων, ανε­ξάρ­τητα τις μεταξύ τους κάλ­πι­κες αντι­πα­ρα­θέ­σεις που στή­νο­νται για δευ­τε­ρεύ­ο­ντα ζητή­ματα κάθε φορά, δεν αφήνει κανένα άλλο περι­θώ­ριο επι­λο­γής στους νησιώ­τες παρά μόνο την επιλογή της δράσης, της συμ­με­το­χής στον αγώνα, με γραμμή ρήξης και σύγκρου­σης με τον πραγ­μα­τικό αντί­παλο, το σύστημα και την εξουσία του απαι­τώ­ντας όλα όσα δικαιού­ται, όλα όσα έχει ανάγκη για μια καλύ­τερη ζωή.