Γιώργος Υψηλάντης – H επιλογή του Δημάρχου για τη Νέα Αγορά, συνιστά ομολογία έλλειψης πολιτικής ικανότητας διαχείρισης στοιχειωδών πραγμάτων!

Η πρό­τα­ση της δη­μο­τι­κής αρχής για τη Νέα Αγορά, απο­τε­λεί πλήρη ομο­λο­γία έλ­λει­ψης πο­λι­τι­κής ικα­νό­τη­τας και ταυ­τό­χρο­να απρο­θυ­μί­ας να αντι­με­τω­πί­σει το ζή­τη­μα. Δεν έχει κα­νέ­να πο­λι­τι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό και κα­νέ­να ανα­πτυ­ξια­κό στόχο.

Η πο­λι­τι­κή λο­γι­κή που δια­πνέ­ει την πρό­τα­ση, συ­νο­ψί­ζε­ται σε δυο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές φρά­σεις, «ας φύγει από πάνω μας ο μπε­λάς» η πρώτη και «να βά­ζου­με στα τα­μεία του δήμου, ένα εξα­σφα­λι­σμέ­νο κον­δύ­λι κάθε χρόνο» η δεύ­τε­ρη. Χωρίς βέ­βαια να λέει κου­βέ­ντα για το που θα πη­γαί­νουν αυτά τα χρή­μα­τα. Σας θυ­μί­ζει κάτι αυτό; Δη­Φο­Δω, το λέ­γα­νε.

Με λίγα λόγια, κι όχι με 181 σε­λί­δες… η πρό­τα­ση του Δη­μάρ­χου, είναι:

α- Επει­δή εμείς εί­μα­στε δεν εί­μα­στε ικα­νοί να δια­χει­ρι­στού­με τη Νέα Αγορά και δεν έχου­με και όρεξη ν’  ασχο­λού­μα­στε μ’ αυτά τα μικρά, χα­λώ­ντας ταυ­τό­χρο­να την καρ­διά μας με την εν δυ­νά­μει εκλο­γι­κή μας πε­λα­τεία, απο­φα­σί­ζου­με να τη δώ­σου­με σε κά­ποιον, ένα­ντι ενός στά­νταρ ετή­σιου ποσού. Ενός ποσού πα­ρα­πλή­σιου μ’ αυτό που θα ει­σπράτ­τα­με κι εμείς, αν βέ­βαια κά­να­με σωστά τη δου­λειά μας.

β- Θα του τη δώ­σου­με για 40 χρό­νια, αφού ο νόμος μας επι­τρέ­πει να του τη δώ­σου­με μέχρι και 99. Ποιος ζει, ποιος πε­θαί­νει!

γ- Αν το κτί­ριο δεν είναι στα­τι­κά επαρ­κές και άρα επι­κίν­δυ­νο, ας το ψάξει αυτός που θα το πάρει, κι άμα το βρει, ας πει και σ’ εμάς τι είναι και τι δεν είναι! Πα­ρα­κάμ­πτει δη­λα­δή το θέμα, σαν να έχει κάνει κά­ποια συμ­φω­νία με τον Θεό ή τις δυ­νά­μεις της Φύσης, ότι εδώ δεν μπο­ρεί να συμ­βεί ξαφ­νι­κά (ο μη γέ­νοι­το βε­βαί­ως!) ότι συ­νέ­βη μέσα σε μια στιγ­μή στην γέ­φυ­ρα Μο­ρά­ντι της Γέ­νο­βας.

δ- Καλού κακού, θα τον βά­λου­με να κάνει κι ένα λί­φτιγκ αξίας 4.200.000,00€, μέσα στα δύο πρώτα χρό­νια, χρή­μα­τα τα οποία ο δήμος υπο­τί­θε­ται ότι «δεν έχει» να δια­θέ­σει. Για προ­ε­κλο­γι­κά ασφαλ­τι­κά βε­βαί­ως, βρέ­θη­καν 5.000.000,00 στο πιτς φυ­τί­λι!

ε- Αυτός (ο εκ­μι­σθω­τής), θα βρει σε ποιους θα τη νοι­κιά­σει (ωστό­σο καλό θα είναι να βρει τί­πο­τα σπου­δαί­ους οί­κους, Gucci, Armani, Zegna, κλπ, για να υπάρ­χει και η σχε­τι­κή γκλα­μου­ριά), θα ει­σπράτ­τει τα νοί­κια του και γε­νι­κώς θα το εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται όπως εκεί­νος ξέρει και θέλει. Αρκεί σ’ εμάς (στον δήμο δη­λα­δή), να δίνει ανελ­λι­πώς το χρο­νιά­τι­κο.

Σ’ αυτήν την πρό­τα­ση, εμείς ως πα­ρά­τα­ξη, θα κά­νου­με ένα και μόνο σχό­λιο. «Θα μπο­ρού­σε να κα­το­χυ­ρω­θεί ως ο ορι­σμός του ανα­πτυ­ξια­κού ορά­μα­τος του κ. Χα­τζη­διά­κου για τον τόπο!» Κι είναι βε­βαί­ως προ­φα­νές ότι την απορ­ρί­πτου­με και την κα­τα­ψη­φί­ζου­με.

Η δική μας πρό­τα­ση:

Η δική μας πρό­τα­ση, βα­σί­ζε­ται στους πο­λι­τι­κούς στό­χους και προ­τε­ραιό­τη­τες που θέ­του­με για το ζή­τη­μα:

• Μας εν­δια­φέ­ρει το κτί­ριο, να υπάρ­χει ασφα­λές και ακέ­ραιο, στην μορφή που το κλη­ρο­νο­μή­σα­με ως τόπος, όχι για τα επό­με­να 40 χρό­νια μόνο, αλλά εις το δι­η­νε­κές, έστω κι αν χρεια­στεί να το ξα­να­χτί­σου­με εκ θε­με­λί­ων.
• Μας εν­δια­φέ­ρει εκτός από ορό­ση­μο του τόπου μας και στοι­χείο της ιστο­ρί­ας και του πο­λι­τι­σμού μας, να απο­τε­λέ­σει ερ­γα­λείο στην προ­σπά­θεια ανά­πτυ­ξης της ντό­πιας επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της ανά­δει­ξης της πα­ρα­γω­γής του τόπου.
• Μας εν­δια­φέ­ρει να έχει έσοδα (εύ­λο­γα, ανά­λο­γα με τις συν­θή­κες της οι­κο­νο­μί­ας και της το­πι­κής αγο­ράς), που θα δια­τί­θε­νται απο­κλει­στι­κά στην συ­νε­χή συ­ντή­ρη­ση και βελ­τί­ω­σή του ή και στην συ­ντή­ρη­ση και βελ­τί­ω­ση άλλων ακι­νή­των του δήμου, αν πε­ρισ­σεύ­ουν.

Τι λέει (συ­νο­πτι­κά κι επι­γραμ­μα­τι­κά) η πρό­τα­σή μας.

1. Γί­νε­ται έλεγ­χος της στα­τι­κής επάρ­κειας του κτι­ρί­ου και όλων των πα­ραρ­τη­μά­των του.
2. Συ­ντάσ­σε­ται με­λέ­τη απο­κα­τά­στα­σης της στα­τι­κής επάρ­κειας, ανα­κα­τα­σκευ­ής και ανα­διαρ­ρύθ­μι­σης των προς εκ­με­τάλ­λευ­ση χώρων στη βάση προ­κα­θο­ρι­σμέ­νων χρή­σε­ων, απο­κα­τά­στα­σης και βελ­τί­ω­σης των όψεων και των εγκα­τα­στά­σε­ων εξυ­πη­ρέ­τη­σής του, των υπο­δο­μών και των κοι­νό­χρη­στών του χώρων.
3. Εξα­σφα­λί­ζε­ται η ανα­γκαία χρη­μα­το­δό­τη­ση (χρη­μα­το­δο­τι­κά ερ­γα­λεία και ίδιοι πόροι).
4. Το Γρα­φείο Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας του Δήμου, συ­νε­πι­κου­ρού­με­νο από τις υπό­λοι­πες υπη­ρε­σί­ες όταν απαι­τεί­ται κι έναν νο­μι­κό σύμ­βου­λο του δήμου σε μό­νι­μη βάση, ανα­λαμ­βά­νει τη δια­χεί­ρι­ση των μι­σθώ­σε­ων με βάση την αυ­στη­ρή τή­ρη­ση των νόμων που τις διέ­πουν. Αυτό δη­λα­δή που μπο­ρεί να κάνει ο Ιδιώ­της Εκ­μι­σθω­τής που θέλει να βρει η δη­μο­τι­κή αρχή με την βο­ή­θεια ενός δι­κη­γό­ρου, δεν μπο­ρεί να το κάνει ολό­κλη­ρη υπη­ρε­σία του δήμου και η πλειά­δα των έμπει­ρων νο­μι­κών συμ­βού­λων που δια­θέ­τει;
5. Οι χρή­σεις των κα­τα­στη­μά­των πρέ­πει να είναι στο­χευ­μέ­νες, στην ανά­δει­ξη των προ­ϊ­ό­ντων της ντό­πιας πα­ρα­γω­γής και επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. (συ­νε­ται­ρι­σμοί και επι­χει­ρή­σεις ντό­πιων αγρο­τι­κών, κτη­νο­τρο­φι­κών προ­ϊ­ό­ντων, το­πι­κών πα­ρα­δο­σια­κών γλυ­κι­σμά­των και εδε­σμά­των, το­πι­κές επι­χει­ρή­σεις οι­κο­τε­χνί­ας, ντό­πιας κε­ρα­μι­κής και γε­νι­κό­τε­ρα καλ­λι­τε­χνι­κής δη­μιουρ­γί­ας, ντε­λι­κα­τέσ­σεν ελ­λη­νι­κών προ­ϊ­ό­ντων, μικρά μπι­στρό, κα­φε­τέ­ριες, με­ζε­δο­πω­λεία, βι­βλιο­πω­λεία, ρα­φτά­δι­κα, αρ­γυ­ρο­χρυ­σο­χο­εία, γρα­φεία πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών από νέους και νέες της Ρόδου, κλπ). Στό­χος δεν είναι μόνο η εί­σπρα­ξη ενοι­κί­ων, αλλά η πα­ρα­χώ­ρη­ση χώρου ανά­δει­ξης και προ­ώ­θη­σης προ­ϊ­ό­ντων που θα βοη­θή­σουν στην ανά­πτυ­ξη και την ευ­η­με­ρία του τόπου. Για ν’ απο­κτή­σει χα­ρα­κτή­ρα, χρώμα και ζωή το μνη­μείο. Για να πά­ψουν οι επι­σκέ­πτες μας να ψω­νί­ζουν στην το­πι­κή αγορά κα­ρι­κα­τού­ρες της άπω ανα­το­λής ή μαϊ­μού­δες της γεί­το­νος χώρας που τους πλα­σά­ρο­νται σή­με­ρα ως σου­βε­νίρ της Ρόδου!
6. Όλα τα πα­ρα­πά­νω βε­βαί­ως είναι άρ­ρη­κτα δε­μέ­να με την επί­λυ­ση προ­βλη­μά­των της πε­ριο­χής, όπως η ανά­γκη πε­ζο­δρό­μη­σης του κέ­ντρου, η επί­λυ­ση του κυ­κλο­φο­ρια­κού, η μα­ρί­να του Μαν­δρα­κιού, κλπ.