Το νέο μοντέλο διαχείρισης αποβλήτων

Η επέ­κτα­ση της εναλ­λα­κτι­κής δια­χεί­ρι­σης σε πε­ρισ­σό­τε­ρες κα­τη­γο­ρί­ες απο­βλή­των, τα οι­κο­νο­μι­κά κί­νη­τρα για επι­χει­ρή­σεις και δή­μους και η στα­δια­κή εφαρ­μο­γή του «Πλη­ρώ­νω όσο Πετάω» είναι τα τρία μέ­τω­πα που ανοί­γουν το επό­με­νο διά­στη­μα στη δια­χεί­ρι­ση απο­βλή­των. Ο σχε­δια­σμός απο­κτά πλέον συ­γκε­κρι­μέ­να ορό­ση­μα, από ΚΥΑ που βρί­σκο­νται στην τε­λι­κή ευ­θεία και αλ­λα­γές στα συ­στή­μα­τα ανα­κύ­κλω­σης έως τον οδηγό της ΡΑΑΕΥ για τους δή­μους. Το κρί­σι­μο, ωστό­σο, είναι πόσο γρή­γο­ρα αυτά θα πε­ρά­σουν από το θε­σμι­κό επί­πε­δο στην πράξη, σε μια χώρα που εξα­κο­λου­θεί να υπο­λεί­πε­ται αι­σθη­τά των ευ­ρω­παϊ­κών στό­χων και με την Ατ­τι­κή να πα­ρα­μέ­νει η με­γα­λύ­τε­ρη εκ­κρε­μό­τη­τα.

Η Ατ­τι­κή συ­γκε­ντρώ­νει το με­γα­λύ­τε­ρο βάρος της πί­ε­σης. Η πα­ρα­γω­γή απο­βλή­των πα­ρα­μέ­νει υψηλή, οι υφι­στά­με­νες υπο­δο­μές λει­τουρ­γούν υπό έντο­νη πίεση και η αργή ωρί­μαν­ση νέων έργων αφή­νει ανοι­χτό το ζή­τη­μα της επάρ­κειας του συ­στή­μα­τος. Την ίδια στιγ­μή, η αγορά βρί­σκε­ται σε φάση ανα­διά­τα­ξης, με επι­χει­ρη­μα­τι­κές κι­νή­σεις, εξα­γο­ρές και αλ­λα­γές χαρ­το­φυ­λα­κί­ων να επα­να­κα­θο­ρί­ζουν τις ισορ­ρο­πί­ες σε έναν κλάδο όπου το επεν­δυ­τι­κό εν­δια­φέ­ρον πα­ρα­μέ­νει ισχυ­ρό.

Ο Νο­έμ­βριος ανα­μέ­νε­ται να φέρει ορι­σμέ­νες κι­νή­σεις και στο μέ­τω­πο των υπο­δο­μών της Ατ­τι­κής, χωρίς πά­ντως να ανα­τρέ­πε­ται άμεσα η ση­με­ρι­νή ει­κό­να. Στον σχε­δια­σμό πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται η έγκρι­ση της τρο­πο­ποί­η­σης για τη μο­νά­δα επε­ξερ­γα­σί­ας απορ­ριμ­μά­των στο Σχι­στό, όπου ο δια­γω­νι­σμός πα­ρα­μέ­νει «πα­γω­μέ­νος» εδώ και χρό­νια, καθώς και η δρο­μο­λό­γη­ση νέου δια­γω­νι­σμού για τη με­τα­τρο­πή του ΕΜΑΚ στα Λιό­σια σε μο­νά­δα επε­ξερ­γα­σί­ας. Πρό­κει­ται για δύο κι­νή­σεις που επι­χει­ρούν να ξε­μπλο­κά­ρουν κρί­σι­μες υπο­δο­μές, χωρίς ακόμη να λύ­νουν το συ­νο­λι­κό πρό­βλη­μα.

Το μέ­γε­θος της εκ­κρε­μό­τη­τας ανέ­δει­ξε και ο αντι­πρό­ε­δρος του ΔΣ του ΣΕΠΑΝ, Αν­δρέ­ας Λου­κά­τος, στρέ­φο­ντας το εν­δια­φέ­ρον κυ­ρί­ως στα ορ­γα­νι­κά. «Όσο δεν λυθεί η Ατ­τι­κή, που είναι η μισή Ελ­λά­δα, η πρό­ο­δος θα είναι πάντα ανε­παρ­κής», ανέ­φε­ρε, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η πολύ χα­μη­λή ανα­κύ­κλω­ση του ορ­γα­νι­κού κλά­σμα­τος κρατά πίσω συ­νο­λι­κά τις επι­δό­σεις της χώρας. Κατά τον ίδιο, η αξιο­ποί­η­ση των ορ­γα­νι­κών δεν μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει χωρίς συμ­με­το­χή και του ιδιω­τι­κού τομέα, είτε μέσω πα­ρα­γω­γής ποιο­τι­κού κο­μπόστ είτε μέσω ενερ­γεια­κής αξιο­ποί­η­σης.

1. Πε­ρισ­σό­τε­ρες κα­τη­γο­ρί­ες απο­βλή­των σε ορ­γα­νω­μέ­νη δια­χεί­ρι­ση

Το πρώτο μέ­τω­πο αφορά τη δη­μιουρ­γία ή ολο­κλή­ρω­ση ει­δι­κών κα­νό­νων για κα­τη­γο­ρί­ες απο­βλή­των που μέχρι σή­με­ρα είτε δεν κα­λύ­πτο­νταν από ολο­κλη­ρω­μέ­νο σύ­στη­μα είτε πα­ρέ­με­ναν για με­γά­λο διά­στη­μα σε θε­σμι­κή εκ­κρε­μό­τη­τα. Η λο­γι­κή είναι να με­τα­φερ­θεί με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της ευ­θύ­νης από τον δήμο και το γε­νι­κό ρεύμα των απορ­ριμ­μά­των σε ορ­γα­νω­μέ­να συ­στή­μα­τα, όπου πα­ρα­γω­γοί και δια­χει­ρι­στές έχουν σα­φείς υπο­χρε­ώ­σεις για συλ­λο­γή, χρη­μα­το­δό­τη­ση και τε­λι­κή δια­χεί­ρι­ση.

Ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας Συ­ντο­νι­σμού Δια­χεί­ρι­σης Απο­βλή­των, Μα­νώ­λης Γρα­φά­κος, ανέ­φε­ρε ότι η ΚΥΑ για τα στρώ­μα­τα έχει ολο­κλη­ρω­θεί και βρί­σκε­ται ήδη στον κύκλο των υπο­γρα­φών, ενώ μέσα στο έτος ανα­μέ­νε­ται να προ­χω­ρή­σει και η ΚΥΑ για τα έπι­πλα. Στό­χος του υπουρ­γεί­ου είναι να κλεί­σει μέσα στο ίδιο διά­στη­μα και το πλαί­σιο για τα κλω­στο­ϋ­φα­ντουρ­γι­κά από­βλη­τα.

Η διευ­θύ­νου­σα σύμ­βου­λος του ΕΟΑΝ, Αλε­ξάν­δρα Τόγια, πρό­σθε­σε ότι έχουν ολο­κλη­ρω­θεί και βρί­σκο­νται σε φάση υπο­γρα­φών οι ρυθ­μί­σεις για κα­πνι­κά προ­ϊ­ό­ντα και αγρο­τι­κά πλα­στι­κά, ενώ αξιο­λο­γεί­ται σύ­στη­μα εναλ­λα­κτι­κής δια­χεί­ρι­σης για τις συ­σκευα­σί­ες φυ­το­προ­στα­τευ­τι­κών προ­ϊ­ό­ντων.

Εδώ ακρι­βώς εντο­πί­ζε­ται και μία από τις βα­σι­κές εν­στά­σεις της αγο­ράς: σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις η τε­χνι­κή και κα­νο­νι­στι­κή προ­ε­τοι­μα­σία έχει ου­σια­στι­κά ολο­κλη­ρω­θεί, όμως η με­τά­βα­ση στην εφαρ­μο­γή πα­ρα­μέ­νει αργή. Με άλλα λόγια, το πρό­βλη­μα δεν είναι πά­ντο­τε ότι λεί­πει ο σχε­δια­σμός, αλλά ότι ρυθ­μί­σεις που έχουν φθά­σει μία ανάσα από την ολο­κλή­ρω­ση χρειά­ζο­νται ακόμη χρόνο για να πε­ρά­σουν στην αγορά. Η ίδια η κα Τόγια πε­ριέ­γρα­ψε δια­τά­ξεις που έχουν ολο­κλη­ρω­θεί αλλά δεν έχουν ακόμη τεθεί σε εφαρ­μο­γή, ενώ από την πλευ­ρά του ΣΕΠΑΝ η κρι­τι­κή εστιά­ζει ακρι­βώς σε αυτή την από­στα­ση ανά­με­σα στον χρόνο της διοί­κη­σης και στον χρόνο των επι­χει­ρή­σε­ων.

Στο ίδιο μέ­τω­πο εντάσ­σε­ται η με­ταρ­ρύθ­μι­ση για τα από­βλη­τα εκ­σκα­φών, κα­τα­σκευών και κα­τε­δα­φί­σε­ων. Το ζη­τού­με­νο δεν είναι απλώς η ύπαρ­ξη συ­στή­μα­τος, αλλά ο προσ­διο­ρι­σμός του πραγ­μα­τι­κού κό­στους ορθής δια­χεί­ρι­σης. Τα 12 συ­στή­μα­τα που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στον κλάδο συμ­φώ­νη­σαν να χρη­μα­το­δο­τή­σουν από κοι­νού σχε­τι­κή με­λέ­τη, ώστε να υπάρ­χει κοινή βάση για την κο­στο­λό­γη­ση και, κατ’ επέ­κτα­ση, για τις ει­σφο­ρές που απαι­τού­νται.

Ιδιαί­τε­ρα προ­βλη­μα­τι­κή είναι η ει­κό­να στα φω­το­βολ­ταϊ­κά, όπου, σύμ­φω­να με την Αλε­ξάν­δρα Τόγια, η ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή φτά­νει πε­ρί­που στο 90%. Πρό­κει­ται για κρί­σι­μο ζή­τη­μα, καθώς τα φω­το­βολ­ταϊ­κά που εγκα­θί­στα­νται σή­με­ρα θα δη­μιουρ­γή­σουν τα επό­με­να χρό­νια ένα ολο­έ­να με­γα­λύ­τε­ρο ρεύμα απο­βλή­των. ΕΟΑΝ και ΣΕΠΑΝ έχουν ήδη κι­νη­θεί για τη δη­μιουρ­γία μη­χα­νι­σμού εντο­πι­σμού των επι­χει­ρή­σε­ων που δεν εκ­πλη­ρώ­νουν τις υπο­χρε­ώ­σεις τους, με τα πρώτα απο­τε­λέ­σμα­τα να ανα­μέ­νο­νται σε τρεις έως τέσ­σε­ρις μήνες. Πα­ράλ­λη­λα εξε­τά­ζε­ται η σύν­δε­ση του Μη­τρώ­ου Πα­ρα­γω­γών με την ηλε­κτρο­δό­τη­ση φω­το­βολ­ταϊ­κών πάρ­κων, ώστε να ελέγ­χε­ται η συμ­μόρ­φω­ση πριν από την ενερ­γο­ποί­η­σή τους, με αντί­στοι­χη λο­γι­κή και για τις μπα­τα­ρί­ες.

2. Κί­νη­τρα, HORECA και ποιος πλη­ρώ­νει το πραγ­μα­τι­κό κό­στος

Το δεύ­τε­ρο μέ­τω­πο αφορά τον τρόπο χρη­μα­το­δό­τη­σης του συ­στή­μα­τος και τα κί­νη­τρα που θα δο­θούν για πε­ρισ­σό­τε­ρη χω­ρι­στή συλ­λο­γή. Στον πυ­ρή­να βρί­σκε­ται η αρχή της διευ­ρυ­μέ­νης ευ­θύ­νης του πα­ρα­γω­γού: ο πα­ρα­γω­γός ενός προ­ϊ­ό­ντος δεν επι­βα­ρύ­νε­ται μόνο μέχρι τη στιγ­μή που το δια­θέ­τει στην αγορά, αλλά συμ­με­τέ­χει οι­κο­νο­μι­κά και στη δια­χεί­ρι­σή του όταν αυτό με­τα­τρα­πεί σε από­βλη­το.

Η Αλε­ξάν­δρα Τόγια ήταν σαφής ότι η πλή­ρης εφαρ­μο­γή αυτής της αρχής στις συ­σκευα­σί­ες θα απαι­τή­σει χρη­μα­τι­κές ει­σφο­ρές «πολύ πιο υψη­λές» από τις ση­με­ρι­νές. Το ζή­τη­μα, επο­μέ­νως, δεν είναι μόνο να αντι­με­τω­πι­στεί η ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή, αλλά και να προσ­διο­ρι­στεί ποιο είναι το πραγ­μα­τι­κό κό­στος συλ­λο­γής και δια­χεί­ρι­σης και ποιο μέρος του πρέ­πει να ανα­λά­βουν οι υπό­χρε­οι πα­ρα­γω­γοί.

Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση δί­νε­ται στον HORECA, δη­λα­δή ξε­νο­δο­χεία, εστί­α­ση και άλ­λους με­γά­λους πα­ρα­γω­γούς. Ο Μα­νώ­λης Γρα­φά­κος τον χα­ρα­κτή­ρι­σε «με­γά­λο στοί­χη­μα» και προ­α­νήγ­γει­λε σχε­τι­κή νο­μο­θε­τι­κή πρω­το­βου­λία εντός του έτους. Ο σχε­δια­σμός προ­βλέ­πει σχή­μα­τα χω­ρι­στής συλ­λο­γής που θα συν­δυά­ζουν πό­ρους των υπό­χρε­ων πα­ρα­γω­γών με δη­μό­σια χρη­μα­το­δό­τη­ση.

Το βα­σι­κό κί­νη­τρο που συ­ζη­τεί­ται είναι η μεί­ω­ση των δη­μο­τι­κών τελών για τις επι­χει­ρή­σεις που ορ­γα­νώ­νουν πραγ­μα­τι­κή χω­ρι­στή συλ­λο­γή. Δεν πρό­κει­ται για μία ορι­ζό­ντια έκ­πτω­ση. Η λο­γι­κή είναι αντα­πο­δο­τι­κή: μια επι­χεί­ρη­ση που απο­μα­κρύ­νει ορ­γα­νι­κά και ανα­κυ­κλώ­σι­μα από το σύμ­μει­κτο ρεύμα μειώ­νει το κό­στος που προ­κα­λεί στο δη­μο­τι­κό σύ­στη­μα και θα πρέ­πει να έχει αντί­στοι­χο οι­κο­νο­μι­κό όφε­λος. Ο κ. Γρα­φά­κος προ­α­νήγ­γει­λε συ­ζη­τή­σεις με την αυ­το­διοί­κη­ση για τον μη­χα­νι­σμό εφαρ­μο­γής.

Ο HORECA θε­ω­ρεί­ται και το πιο πρό­σφο­ρο πεδίο για να ξε­κι­νή­σει ένα τέ­τοιο μο­ντέ­λο, καθώς οι πο­σό­τη­τες είναι με­γά­λες, οι ροές μπο­ρούν να με­τρη­θούν και η χω­ρι­στή συλ­λο­γή –ιδίως των ορ­γα­νι­κών– μπο­ρεί να ορ­γα­νω­θεί μέσα στην ίδια την εγκα­τά­στα­ση. Το θε­σμι­κό πλαί­σιο, άλ­λω­στε, ήδη προ­βλέ­πει υπο­χρε­ώ­σεις για με­γά­λες ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες και άλ­λους πα­ρα­γω­γούς. Το έλ­λειμ­μα βρί­σκε­ται κυ­ρί­ως στην εφαρ­μο­γή τους.

Το ΥΠΕΝ πα­ρου­σί­α­σε την ει­κό­να ενός συ­στή­μα­τος που αλ­λά­ζει, με νέα επι­χει­ρη­σια­κά σχέ­δια και με­γα­λύ­τε­ρη ανά­λη­ψη κό­στους από τους πα­ρα­γω­γούς. Η πρό­ε­δρος του ΣΕΠΑΝ, Λένα  Μπέλ­ση αντέ­τει­νε ότι στην κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γία της αγο­ράς εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν εκ­κρε­μείς συμ­βά­σεις, με­γά­λες κα­θυ­στε­ρή­σεις και χρό­νια ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή. Για την ίδια η αγορά δεν κρί­νει μια με­ταρ­ρύθ­μι­ση από το αν έχει απο­φα­σι­στεί, αλλά από το αν λει­τουρ­γεί.

3. «Πλη­ρώ­νω όσο Πετάω» με οδηγό εφαρ­μο­γής

Το τρίτο μέ­τω­πο είναι το «Πλη­ρώ­νω όσο Πετάω», δη­λα­δή η στα­δια­κή σύν­δε­ση της οι­κο­νο­μι­κής επι­βά­ρυν­σης με την πο­σό­τη­τα απο­βλή­των που πραγ­μα­τι­κά πα­ρά­γει και πα­ρα­δί­δει ένας πα­ρα­γω­γός, αντί ενός συ­στή­μα­τος δη­μο­τι­κών τελών που λει­τουρ­γεί ανε­ξάρ­τη­τα από την πο­σό­τη­τα των σκου­πι­διών.

Η αρχή έχει ήδη θε­σπι­στεί. Το ζη­τού­με­νο πλέον είναι να γίνει εφαρ­μό­σι­μη. Ο Μα­νώ­λης Γρα­φά­κος χα­ρα­κτή­ρι­σε το «Πλη­ρώ­νω όσο Πετάω» μία από τις βα­σι­κές προ­κλή­σεις των επό­με­νων ετών, θέ­το­ντας όμως και ένα όριο: η εφαρ­μο­γή δεν μπο­ρεί να είναι τόσο ακρι­βή ώστε να ακυ­ρώ­νει το ίδιο το οι­κο­νο­μι­κό κί­νη­τρο. Όπως είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, εάν ένα τέ­τοιο σύ­στη­μα οδη­γού­σε σε αύ­ξη­ση των δη­μο­τι­κών τελών κατά 40%, τότε «δεν έχει νόημα».

Το πρα­κτι­κό ερ­γα­λείο βρί­σκε­ται στην τε­λι­κή ευ­θεία. Ο αντι­πρό­ε­δρος της ΡΑΑΕΥ και πρό­ε­δρος του Θε­μα­τι­κού Κλά­δου Απο­βλή­των, Κων­στα­ντί­νος Αρα­βώ­σης, ανέ­φε­ρε ότι ολο­κλη­ρώ­νε­ται η με­λέ­τη από την οποία θα προ­κύ­ψει συ­γκε­κρι­μέ­νος οδη­γός εφαρ­μο­γής για τους δή­μους, με με­θο­δο­λο­γί­ες και τε­χνι­κές επι­λο­γές ώστε κάθε ΟΤΑ να γνω­ρί­ζει πώς μπο­ρεί να ορ­γα­νώ­σει το σύ­στη­μα.

Το ορό­ση­μο είναι το τέλος Νο­εμ­βρί­ου. Ο οδη­γός δεν θα επι­βάλ­λει μία ενιαία λύση για όλη τη χώρα. Στο τρα­πέ­ζι βρί­σκο­νται προ­πλη­ρω­μέ­νες σα­κού­λες, απο­κλει­στι­κοί κάδοι, «έξυ­πνοι» κάδοι και υβρι­δι­κά συ­στή­μα­τα, καθώς οι ανά­γκες ενός με­γά­λου αστι­κού δήμου δια­φέ­ρουν ση­μα­ντι­κά από εκεί­νες ενός του­ρι­στι­κού ή νη­σιω­τι­κού δήμου.

Η με­γά­λη πρό­κλη­ση είναι ότι το «Πλη­ρώ­νω όσο Πετάω» δεν ξε­κι­νά από μη­δε­νι­κή θε­σμι­κή βάση αλλά από έλ­λειμ­μα εφαρ­μο­γής.  Το «Πλη­ρώ­νω όσο Πετάω» έχει θε­σμο­θε­τη­θεί, αλλά μέχρι το 2024 εφαρ­μο­ζό­ταν πε­ριο­ρι­σμέ­να και στην πράξη τα τέλη εξα­κο­λου­θού­σαν να υπο­λο­γί­ζο­νται με βάση τα τε­τρα­γω­νι­κά μέτρα των ακι­νή­των και όχι την πραγ­μα­τι­κή πο­σό­τη­τα απο­βλή­των. Ξε­χω­ρί­ζουν ο Δήμος Βάρης-Βού­λας-Βου­λιαγ­μέ­νης και το πι­λο­τι­κό πρό­γραμ­μα στον Δήμο Χα­λαν­δρί­ου, πα­ρα­δείγ­μα­τα που όμως δεν αρ­κούν για να αλ­λά­ξουν τη συ­νο­λι­κή ει­κό­να. Είναι άλ­λω­στε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι το μέτρο δεν έχει εφαρ­μο­στεί ου­σια­στι­κά ούτε από τους με­γά­λους πα­ρα­γω­γούς απο­βλή­των, παρά το γε­γο­νός ότι ο του­ρι­σμός και η εστί­α­ση εκτι­μά­ται ότι πα­ρά­γουν πε­ρί­που το 60% των ορ­γα­νι­κών απο­βλή­των.

Ως εκ τού­του, η πρώτη ου­σια­στι­κή εφαρ­μο­γή ανα­μέ­νε­ται να ανα­ζη­τη­θεί στους με­γά­λους πα­ρα­γω­γούς και HORECA, όπου οι πο­σό­τη­τες μπο­ρούν να με­τρη­θούν ευ­κο­λό­τε­ρα. Στα νοι­κο­κυ­ριά, αντί­θε­τα, η εφαρ­μο­γή είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο σύν­θε­τη και η ΡΑΑΕΥ δίνει έμ­φα­ση στη θε­τι­κή αντα­μοι­βή, ο πο­λί­της που ανα­κυ­κλώ­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο και πε­ριο­ρί­ζει τα σύμ­μει­κτα θα πρέ­πει να βλέ­πει και κά­ποιο χει­ρο­πια­στό όφε­λος.

Στο ευ­ρύ­τε­ρο παζλ μπαί­νει και το σύ­στη­μα επι­στρο­φής εγ­γύ­η­σης DRS για τις συ­σκευα­σί­ες. Σύμ­φω­να με τον Μα­νώ­λη Γρα­φά­κο, το επι­χει­ρη­σια­κό σχέ­διο ανα­μέ­νε­ται να εγκρι­θεί από τον ΕΟΑΝ εντός Οκτω­βρί­ου, κι­νη­το­ποιώ­ντας πε­ρί­που 140 εκατ. ευρώ από τους υπό­χρε­ους πα­ρα­γω­γούς. Η έγκρι­ση θα ανοί­ξει πα­ράλ­λη­λα τον δρόμο για νέο επι­χει­ρη­σια­κό σχέ­διο του υφι­στά­με­νου συ­στή­μα­τος συ­σκευα­σιών, με με­γα­λύ­τε­ρη συμ­με­το­χή των πα­ρα­γω­γών και στο κό­στος συλ­λο­γής.

Αυτό που ζητά συ­νο­λι­κά η αγορά είναι τα­χύ­τε­ρη εφαρ­μο­γή, στα­θε­ρούς κα­νό­νες και σαφή κα­τα­νο­μή του κό­στους. Η πίεση δεν είναι μόνο εσω­τε­ρι­κή. Η Ελ­λά­δα πα­ρα­πέμ­φθη­κε εκ νέου στο Δι­κα­στή­ριο της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης για τη δια­χεί­ρι­ση των απο­βλή­των, με την Κο­μι­σιόν να κρί­νει ότι 66 από τους 81 χώ­ρους υγειο­νο­μι­κής ταφής που πα­ρέ­με­ναν υπό εξέ­τα­ση δεν συμ­μορ­φώ­νο­νται με τις ευ­ρω­παϊ­κές απαι­τή­σεις και ότι δεν υπάρ­χει επαρ­κής δυ­να­μι­κό­τη­τα επε­ξερ­γα­σί­ας των σύμ­μει­κτων πριν από την ταφή. Την ίδια ώρα, η ανα­κύ­κλω­ση των αστι­κών απο­βλή­των πα­ρα­μέ­νει στο 18,5%, ενώ πάνω από το 80% εξα­κο­λου­θεί να οδη­γεί­ται σε ταφή.

Πηγή: energygame.gr