Συνέλθετε πια!

Κυβέρ­νηση και αντι­πο­λί­τευση εδώ και κάμποσο καιρό «παίζουν» με το θέμα των συντά­ξεων, γνω­ρί­ζο­ντας πως είναι -μαζί με το «Μακε­δο­νικό» -καθοριστικός παρά­γο­ντας για την έκβαση των εκλογών. Ο ένας σου λέει «θα κατα­φέρω να μην τις μειώσω», ο άλλος λέει «δεν θα κατα­φέ­ρεις, ας πρό­σε­χες όταν τις ψήφιζες». Παρα­κο­λου­θείς πως εξε­λίσ­σε­ται η συζή­τηση και αντι­λαμ­βά­νε­σαι για μια ακόμη φορά γιατί δεν είμαστε Πορ­το­γα­λία και Ιρλαν­δία. Η μόνη αιτία για την οποία είμαστε ακόμη σε βαθιά κρίση-που θα κρα­τή­σει για κάμποσα χρόνια ακόμη-είναι επειδή τα κόμματά μας από την αρχή δεν την είδαν σαν ένα Εθνικό Θέμα ώστε να φρο­ντί­σουν για την από κοινού αντι­με­τώ­πιση κάποιων αυτο­νό­η­των πραγ­μά­των (δεν είπαμε και να κοι­μού­νται και μαζί, αλλά….)  Έκαναν όλα τα χρόνια αυτά το πρό­βλημα ευκαι­ρία και επι­χεί­ρημα για να κατα­κτή­σουν την εξουσία, κατη­γο­ρώ­ντας ο ένας τον άλλο για προ­δο­σία και δια­πράτ­το­ντάς τα ίδια και οι ίδιοι στη συνέ­χεια, για σωτηρία. Και οι πρώην «κατη­γο­ρού­με­νοι» να γίνο­νται «κατή­γο­ροι»  και πάει λέγο­ντας. Και έτσι φτάσαμε στο να είμαστε οι μόνοι από τα κράτη που είχαν το ίδιο πρό­βλημα που την πλή­ρω­σαν (όχι το κράτος, ο λαός την πλήρωσε) τόσο ακριβά και τόσο μακρο­χρό­νια. Αντί λοιπόν να συνε­χί­ζουν το ίδιο παι­χνίδι ενόψει και των επό­με­νων εκλογών, ας στα­μα­τή­σουν επι­τέ­λους τον ανούσιο σκυ­λο­καυγά και ας πάνε όλοι μαζί θέτο­ντας σαν κοινή θέση όλων (ή έστω των περισ­σό­τε­ρων) το θέμα όσο πιο δυνατά μπορούν εκεί που πρέπει. Όμως ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Εμείς είμαστε σε θέση να εκτι­μή­σουμε, όταν θα έλθει η ώρα, την «προ­σφορά»  του καθενός απέ­να­ντί μας και δε μας χρειά­ζο­νται άλλα «επι­χει­ρή­ματα» που σε μερικές των περι­πτώ­σεων από την πλευρά της αντι­πο­λί­τευ­σης, φτάνουν στο σημείο να δημιουρ­γούν την εντύ­πωση πως θέλουν αυτή την μείωση, προ­κει­μέ­νου να απο­δεί­ξουν στην πράξη την ανε­πάρ­κεια του αντι­πά­λου τους. Στην πλάτη των πλέον «χτυ­πη­μέ­νων» από την κρίση και ανα­γκα­σμέ­νων να φτάσουν στη δύση της ζωής τους ευτε­λι­σμέ­νοι και ανα­ξιο­πρε­πείς. Συνέ­λε­θετε! Δεν είμαστε τόσο χαζοί για να ξέρουμε πως και γιατί φορ­τω­θή­καμε τα μνη­μό­νια. Αυτά που άλλος τα έσκιζε στο Ζάππειο και άλλος τα καταρ­γούσε με ένα άρθρο. Ποιος μας φόρτωσε με ένα επι­πλέον μνημόνιο-υπερπαραγωγή. Ποιος και γιατί μας φτώχυνε και ποιος χαμή­λωσε δρα­μα­τικά τον μέσο όρο και έκανε τους πολλούς, αντί να έχουν προσ­δο­κίες να προ­κό­ψουν, να έχουν ανάγκη από τα ψίχουλα της κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής ενός πλε­ο­νά­σμα­τος που κατα­κτή­θηκε σε βάρος της πραγ­μα­τι­κής οικο­νο­μίας.

Υ..Γ. Η φωτο­γρα­φία του Γ. Μπε­χράκη από την ημέρα επι­βο­λής των capital control και θα έπρεπε να τους στοι­χειώ­νει όλους τους, απο­τυ­πώ­νει το σήμερα τόσο επι­τυ­χη­μένα όσο περι­γρά­φει και το χθες. Ολα δηλαδή, όσα οδή­γη­σαν το χέρι αυτό σε μια πόρτα ερμη­τικά κλειστή. Που τη χτυπά για να κερ­δί­σει πολλά παρα­πάνω από τη σύνταξή του: Το χαρ­τζι­λίκι «για το παιδί», την περη­φά­νια του, την αξιο­πρέ­πειά του.