Αρθρο – παρέμβαση του Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Νίκου Παπανδέου: Οχι πια.. «πάμε κι όπου βγει»!

Η νύχτα της 28ης Φεβρουα­ρίου 2023 θα μείνει χαραγ­μένη στη μνήμη του ελλη­νι­κού λαού ως μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες τρα­γω­δίες στην ιστορία του τόπου μας. Τρα­γω­δία με 57 νεκρούς, 180 τραυ­μα­τίες και μία αγνο­ού­μενη.

Η τρα­γω­δία αυτή μας έδειξε όλες τις αδυ­να­μίες της σημε­ρι­νής Πολι­τείας. Η Πολι­τεία δια­χει­ρί­ζε­ται τα Τέμπη με όρους επι­κοι­νω­νίας. Δεν ακο­λού­θησε διεθνή πρω­τό­κολλα, δεν είχε καν δημιουρ­γή­σει επι­τρο­πές έτοιμες ανά πάσα στιγμή για την έρευνα και τη δια­φύ­λαξη στοι­χείων.

Εάν έτσι είχε προ­χω­ρή­σει εξ αρχής ασφαλώς και δεν θα είχαμε ζήσει την απο­μά­κρυνση εξαι­ρε­τικά κρί­σι­μων στοι­χείων. Ασφαλώς και δεν θα είχε μπα­ζω­θεί ο χώρος.

Ασφαλώς και δεν θα ανα­ζη­τού­σαμε μετά από δύο χρόνια ποιος και πότε κάποιος έδωσε την εντολή για να χαθούν σημα­ντικά στοι­χεία για την έρευνα. Σημα­ντικά στοι­χεία που θα μας οδη­γού­σαν στην αλήθεια χωρίς το πίσω – μπρος των ευθυνών και τα έγγραφα της ατέ­λειω­της ελλη­νι­κής γρα­φειο­κρα­τίας.

Εάν αυτό είχε συμβεί, δεν θα είχαν κατα­στρα­φεί – κάτω από αδιευ­κρί­νι­στες συν­θή­κες και εντολές – τα βιο­λο­γικά στοι­χεία από τα θύματα. Με λίγα λόγια, η έρευνα θα είχε γίνει κάτω από απόλυτο φως και όχι μέσα στις σκιές. Έτσι έδωσε η Πολι­τεία το δικαί­ωμα για σενάρια, που οδηγούν στην αμφι­σβή­τηση από τους πολίτες των θεσμών και κυρίως της Δικαιο­σύ­νης.

Το ίδιο θα συνέ­βαινε και με την περι­βό­ητη σύμβαση 717 αλλά και την 10005 για το σύστημα ETCS. Το σύστημα δηλαδή που συν­δυα­στικά με τα όσα προ­έ­βλεπε η 717 θα στα­μα­τούσε αυτό­ματα τα δύο τρένα που κινού­νταν από ανθρώ­πινο λάθος στην ίδια τροχιά. Πρέπει και εδώ να μάθουμε ποιος έχει την ευθύνη για τη μη έγκαιρη ολο­κλή­ρωση του έργου. Δεν μπορεί πλέον στη χώρα μας ένα έργο με χρο­νο­διά­γραμμα δύο ετών να «τελειώ­νει» μετά από μία εθνική τρα­γω­δία και τελικά ο σιδη­ρό­δρο­μος ακόμη να μην λει­τουρ­γεί με πλήρη ασφά­λεια.

Είναι και κάτι ακόμη. Να ανα­λά­βουν ΠΡΙΝ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ όσοι είναι υπεύ­θυ­νοι για την καθυ­στέ­ρηση και τις αλλε­πάλ­λη­λες παρα­τά­σεις την ευθύνη χωρίς πολλά – πολλά. Να παρα­δε­χθούν τα λάθη τους. Το ίδιο με όσους είχαν μια οποια­δή­ποτε ανά­μειξη με την κατα­στροφή των στοι­χείων.

Αλλά επειδή δεν θα γίνει αυτό, έχουμε ευτυχώς την Δικαιο­σύνη.

Γι’ αυτό ακριβώς πρέπει οπλί­σουμε τη Δικαιο­σύνη με όλα τα μέσα που χρειά­ζε­ται για να εντο­πί­σει κάθε πτυχή της τρα­γω­δίας των Τεμπών και κάθε παρό­μοιου συμ­βά­ντος. Να την περι­βάλ­λουμε με εμπι­στο­σύνη – παρά τα όσα λάθη μπορεί εμείς να βλέ­πουμε – και να την βοη­θή­σουμε γόνιμα με θετικές ενέρ­γειες. Στην περί­πτωση των Τεμπών η δημιουρ­γία μιας task force από όλους τους αρμό­διους φορείς (ΕΛΑΣ, Πυρο­σβε­στική, ΟΣΕ κλπ) – μιας και δεν είχαμε αρμόδια Επι­τροπή σε λει­τουρ­γία – θα έπρεπε να τεθεί υπό τις εντολές του εφέτη ανα­κριτή και για όσο διαρκεί η έρευνα τα μέλη της να συλ­λέ­γουν επι­τα­κτικά και με βάση τον νόμο όλα τα απα­ραί­τητα στοι­χεία.

Δεν μπορεί να αφή­νουμε στη δια­κρι­τική ευχέ­ρεια ιδιω­τι­κών εται­ρειών το πότε θα δώσουν στις δικα­στι­κές Αρχές κρίσιμα στοι­χεία για μια έρευνα, η οποία μάλιστα σχε­τί­ζε­ται με μια τόσο μεγάλη τρα­γω­δία.

Δεν μπορεί να βρί­σκο­νται τυχαία βίντεο από την αμα­ξο­στοι­χία κάπου σε έναν υπο­λο­γι­στή, σε κάποιο συρτάρι, κάποια στιγμή μετά από δύο ολό­κληρα χρόνια.

Δεν μπορεί στην Ελλάδα του 2025 να είναι όλα στην τύχη. Δεν μπορεί να προ­χω­ρή­σει το πολί­τευμα μέσα στην τοξι­κό­τητα, που έχει προ­κύ­ψει από την όλη δια­χεί­ριση των Τεμπών.

Δεν μπο­ρούμε να ξεπε­ρά­σουμε την τρα­γω­δία αν μεί­νουμε εδώ που είμαστε. Η επόμενη μέρα πρέπει να φέρει φως και να οδη­γή­σει στη λύτρωση.