H Kατερίνα είναι σύζυγος, μητέρα, εργαζόμενη και πλέον και φοιτήτρια! Ξανακάθισε στα θρανία μετά από 22 χρόνια

Κατε­ρίνα σε ποια σχολή πέρασες;

Στο Παι­δα­γω­γικό Τμήμα Δημο­τι­κής Εκπαί­δευ­σης του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου.

Ηταν η πρώτη σου επιλογή;

Ναι, η πρώτη μου επιλογή και είμαι πολύ χαρού­μενη γι αυτό, το ήθελα πολύ.

Πώς ήταν η καθη­με­ρι­νό­τητά σου ως μαθή­τρια, σύζυγος, μητέρα και εργα­ζό­μενη;

Εργά­ζο­μαι στην αντι­προ­σω­πεία της ΤΟΥΟΤΑ. Εχουμε δύο παιδιά. Το πρό­γραμμα μου περιε­λάμ­βανε ξύπνημα στις 6 για να ετοι­μα­στώ να πάω δουλειά, επέ­στρεφα σπίτι το από­γευμα γύρω στις 5 και μαγεί­ρευα για την οικο­γέ­νεια, στη συνέ­χεια έριχνα μια ματιά στα βιβλία μου, μετά πήγαινα στο σχολείο και επέ­στρεφα στις 11 το βράδυ και μετά έπρεπε να διαβάσω τα μαθή­ματά μου για την επόμενη ημέρα.

Πώς ήρθε η ιδέα να ξανα­κα­θί­σεις στα θρανία;

Αρχικά, η σκέψη μου ήταν να κατα­φέρω να πάρω το απο­λυ­τή­ριο του Λυκείου, το οποίο μου έλειπε, διότι τελεί­ωσα το σχολείο στη Γερ­μα­νία. Εχω δίπλωμα για να διδάξω γερ­μα­νικά και ήθελα να το αξιο­ποι­ήσω. Μπαί­νο­ντας όμως στο Εσπε­ρινό Λύκειο, ο διευ­θυ­ντής, κ. Τάσος Χαμου­ζάς, το πρώτο που μου είπε ήταν «όχι μόνο να πάρεις απο­λυ­τή­ριο Λυκείου αλλά να δώσεις και πανελ­λή­νιες» και απά­ντησα ότι θα το σκεφτώ. Μετά από ένα εξάμηνο στο σχολείο, ήμουν σίγουρη ότι θα έδινα πανελ­λή­νιες. Είπα στον εαυτό μου ότι μπορώ να τα κατα­φέρω και τα κατά­φερα.

Πόσα χρόνια φοί­τη­σες στο Εσπε­ρινό Λύκειο;

Δύο χρόνια, Γ΄ και Δ΄τάξη, επειδή είχα απο­λυ­τή­ριο από τη Γερ­μα­νία.

Και απο­φα­σί­ζεις λοιπόν, να κάνεις ένα βήμα παρα­πάνω. Να τελειώ­σεις το Εσπε­ρινό Λύκειο και μετά να δώσεις πανελ­λή­νιες.

Ναι, το είχα πάντα στο μυαλό μου. Μου είχε μείνει απω­θη­μένο που δεν είχα πάει στο πανε­πι­στή­μιο, αλλά όταν έχεις μικρά παιδιά, αυτή η σκέψη πάει λίγο στην άκρη, έχεις άλλες προ­τε­ραιό­τη­τες. Μεγα­λώ­νο­ντας όμως τα παιδιά, όταν έφτασαν σε ηλικία που πλη­σί­α­ζαν κι εκείνα στο πανε­πι­στή­μιο, σκέ­φτηκα ότι πλέον θα μπορώ να βρω τον χρόνο για να ξεκι­νήσω από εκεί που στα­μά­τησα όταν ήμουν στη Γερ­μα­νία.

Όταν ανα­κοί­νω­σες την απόφασή σου στην οικο­γέ­νειά σου, ποια ήταν η αντί­δραση;

Τα παιδιά μου δεν το πίστε­ψαν αρχικά, τους φάνηκε αστείο. Ο σύζυγός μου, ήταν από την αρχή δίπλα μου και παρα­μέ­νει μέχρι σήμερα, με έχει στη­ρί­ξει πολύ σε όλη αυτή τη δια­δρομή. Πίστεψε σε εμένα, ήταν σίγου­ρος ότι θα τα κατα­φέρω, περισ­σό­τερο και από εμένα. Εγώ, για να είμαι ειλι­κρι­νής, ήμουν διστα­κτική. Είπα θα δοκι­μάσω αν μπορώ να τα κατα­φέρω… Να μην ξεχνάμε ότι πέρασαν 22 χρόνια από τότε που κάθισα τελευ­ταία φορά σε θρανίο. Στην αρχή δεν το είχα πει σε κανέναν, το ήξεραν μόνο τα παιδιά μου και ο σύζυγός μου, διότι είχα την αμφι­βο­λία ότι δεν θα κατά­φερνα όχι να αντα­πο­κριθώ στο διά­βα­σμα αλλά στο χρόνο που έπρεπε να αφιε­ρώσω λόγω των πολλών υπο­χρε­ώ­σεων ως εργα­ζό­μενη, μητέρα και σύζυγος. Το ότι εγώ απο­φά­σισα να πάω ξανά στο σχολείο, δεν σήμαινε ότι οι υπο­χρε­ώ­σεις της οικο­γέ­νειάς μου έπρεπε να πάνε σε δεύτερη μοίρα. Τελικά όμως όταν θέλεις κάτι όλα γίνο­νται. Οχι μόνο κατά­φερα να τελειώσω το Εσπε­ρινό Λύκειο αλλά έδωσα με επι­τυ­χία πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις πέρασα στην πρώτη μου επιλογή και πρώτη σε σειρά επι­τυ­χίας από το Εσπε­ρινό Λύκειο στο Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου. Αν δεν είχα την στήριξη του συζύγου μου και των παιδιών μου, δεν θα μπο­ρούσα να τα είχα κατα­φέ­ρει.

Στην Ελλάδα πότε επέ­στρε­ψες από την Γερ­μα­νία;

Πριν από 10 χρόνια επι­στρέ­ψαμε οικο­γε­νεια­κώς στην Ελλάδα, με τον σύζυγο και τα παιδιά μου. Όταν είχα πάει στη Γερ­μα­νία ήμουν 8 χρονών. Πήγα πρώτη και δευτέρα δημο­τι­κού στην Ελλάδα, μετά έφυγα στη Γερ­μα­νία όπου οι γονείς μου ήταν ήδη εκεί μετα­νά­στες, τελεί­ωσα γερ­μα­νικό σχολείο, έκανα εκεί τις σπουδές μου, παντρεύ­τηκα, έκανα οικο­γέ­νεια και πριν από 10 χρόνια γυρί­σαμε στη Ρόδο.

Την περίοδο που ξεκι­νούσε η κρίση στην Ελλάδα, εσείς ήρθατε να κάνετε μια νέα αρχή…

Ναι.

Η προ­σαρ­μογή πώς ήταν;

Δεν ήταν εύκολη, ήταν πολύ δύσκολη. Μεγά­λωσα ουσια­στικά ως Γερ­μα­νίδα με άλλη νοο­τρο­πία. Δυσκο­λεύ­τηκα πολύ με τις δημό­σιες υπη­ρε­σίες, αργό­τερα στο σχολείο με τα παιδιά… Ηταν πολύ δύσκολα τα πράγ­ματα, κυρίως τα πρώτα χρόνια και συνέ­χεια έκανα συγκρί­σεις μεταξύ Ελλάδας και Γερ­μα­νίας. Κι ακόμα το κάνω, αλλά πιο σπάνια πλέον… Σιγά σιγά, έχουμε συνη­θί­σει.

Τα παιδιά σου πόσων ετών είναι;

Ο γιος μου είναι 20 ετών, φοιτά στην ΑΣΤΕΡ. Η κόρη μου είναι στα 15 και τώρα θα πάει στην πρώτη Λυκείου, σε λίγα χρόνια θα δώσει πανελ­λα­δι­κές κι εκείνη. Ο γιος μου έδωσε πανελ­λα­δι­κές πέρυσι, έχει ήδη έναν χρόνο στην ΑΣΤΕΡ.

Αρα πέρασες τη βάσανο των πανελ­λα­δι­κών πρώτα ως μαμά και μετά ως υπο­ψή­φια.

Ναι, πέρυσι όταν ο γιος μου έδινε πανελ­λή­νιες εγώ είχα ήδη έναν χρόνο στο Εσπε­ρινό Λύκειο, διάβαζα κι εγώ παράλ­ληλα για τις ενδο­σχο­λι­κές εξε­τά­σεις. Αγχω­νό­μουν όταν τον έβλεπα. Δεν αγχω­νό­μουν για εμένα, αγχω­νό­μουν για το παιδί διότι ήμουν πλέον μέσα στα πράγ­ματα και ήξερα πόσο δύσκολο είναι. Τελικά κι εκείνος πέρασε εκεί που ήθελε. Ηταν η πρώτη του επιλογή η ΑΣΤΕΡ.

Εσύ έβλεπες την προ­σπά­θεια του γιου, κι ο γιος της μαμάς…

Ναι, αν και ο γιος μου με πείραζε. Όταν πέρασε στην ΑΣΤΕΡ, μου είπε «τώρα να δω εσύ τι θα κάνεις!». Η κόρη μου επίσης βλέ­πο­ντας με να διαβάζω και να προ­σπαθώ, παρ΄ότι ήταν πάντα καλή μαθή­τρια –πέρυσι έβγαλε τη χρονιά με 19,5- όταν εγώ της πήγα το απο­λυ­τή­ριό μου με 20 ταρα­κου­νή­θηκε!

Στην τάξη, πόσοι μαθητές ήσασταν;

Στην δική μου τάξη, που αφο­ρούσε στα οικο­νο­μικά, ήμασταν 10 μαθητές.

Τι ηλικίας ήταν οι μαθητές;

Από 18 έως και άνω των 60. Οι περισ­σό­τε­ροι σίγουρα δεν έρχο­νταν στο σχολείο για να δώσουν πανελ­λή­νιες. Ο κύριος αυτός που είναι άνω των 60, ήθελε να βγάλει το Λύκειο κι ερχόταν με κέφι καθη­με­ρινά, από τα Μαριτσά μάλιστα, για να μπο­ρέ­σει να πάρει το απο­λυ­τή­ριο.

Το κλίμα μέσα στην τάξη πώς ήταν;

Είναι δια­φο­ρε­τικό από ότι θυμό­μα­στε από το σχολείο. Εχεις να κάνεις με ενή­λι­κες, δεν γίνο­νται φασα­ρίες μέσα στην τάξη με την έννοια ότι όλοι είναι προ­ση­λω­μέ­νοι στο μάθημα, γιατί όλοι έχουν τον ίδιο στόχο στον οποίον είναι προ­ση­λω­μέ­νοι. Υπάρχει ιδιαί­τερο δέσιμο με τους καθη­γη­τές, κατα­λα­βαί­νουν ότι ο ενή­λι­κος που έχουν μπροστά τους είναι κου­ρα­σμέ­νος, δούλευε όλη μέρα, έχει έγνοιες στο κεφάλι του, δεί­χνουν μεγάλη κατα­νό­ηση και μας παρέ­χουν τερά­στια βοήθεια. Εγώ θέλω να δώσω τα συγ­χα­ρη­τή­ριά μου στον κ. Χαμουζά και τους εκπαι­δευ­τι­κούς που έχει εκεί μέσα ιδίως στην κ. Φωτεινή Στερ­γιο­πού­λου, που στο μάθημά της έγραψα 19 και πολλά βράδια χρειά­στηκε μετά το σχολείο να μιλάμε στο τηλέ­φωνο για να με καθο­δη­γή­σει …. Επίσης θέλω να ευχα­ρι­στήσω την κ. Ειρήνη Λάμπρου, την κ. Μαρία Ρακά και τον κ. Στέφανο Κου­νε­γε­λίδη που ως εκπαι­δευ­τι­κοί ήταν δίπλα μου σε ό,τι χρειά­στηκα για να επιτύχω τον στόχο μου.

Όταν έδωσες τις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις, ήξερες ότι είχες γράψει καλά;

Ηξερα ναι, ήξερα σε κάθε μάθημα περίπου πόσο είχα γράψει. Ως ενή­λι­κας μπορείς να τα κρίνεις αυτά.

Είναι βάρβαρη η δια­δι­κα­σία των πανελ­λα­δι­κών;

Πολύ. Η πρώτη μέρα ήταν τραγική. Είχα μεγάλη αγωνία και εκείνη την ώρα σκε­φτό­μουν τα παιδιά, πώς περνάνε όλο αυτό το μαρ­τύ­ριο… Είναι βάρβαρη η δια­δι­κα­σία, πόσω μάλλον όταν είσαι παιδί και κρί­νε­ται από αυτήν το μέλλον σου. Τώρα που το έζησα, νομίζω ότι στην κόρη μου, θα είναι ακόμα μεγα­λύ­τερη η αγωνία μου και απ΄όταν έδινε ο γιος μου και απ’ όταν έδινα εγώ. Εχω ζήσει τι μπορεί να σου συμβεί εκεί μέσα. Από το να πάθεις μπλακ άουτ, να τρέμεις… Είδα διάφορα.

Στη δουλειά σου τι σου είπαν;

Δεν το ήξεραν! Τους το ανα­κοί­νωσα τώρα που πέρασα και έμειναν όλοι άφωνοι! Χάρηκαν, δέχθηκα πολλά συγ­χα­ρη­τή­ρια.

Τώρα το πρό­γραμμα τι περι­λαμ­βά­νει;

Το πρό­γραμμα, θα είναι οπωσ­δή­ποτε πιο απαι­τη­τικό. Θα συνε­χίσω την εργασία μου κανο­νικά και επι­πλέον θα σπου­δάζω ως φοι­τή­τρια στο Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου. Θα συνε­χίσω το ίδιο πρό­γραμμα των τελευ­ταίων ετών, απλώς τώρα αντί για μαθή­τρια του Εσπε­ρι­νού Λυκείου θα είμαι φοι­τή­τρια στο Πανε­πι­στή­μιο.

Σκέ­φτε­σαι να συνε­χί­σεις;

Σίγουρα! Ένα μετα­πτυ­χιακό είναι στο σχέδιά μου. Πρέπει να πιστεύ­ουμε στον εαυτό μας και μόνοι μας πρέπει να προ­σπα­θούμε για το καλύ­τερο, δεν γίνεται δια­φο­ρε­τικά. Κανένας δεν πρό­κει­ται να το κάνει για σένα. Δεν λέω ότι είναι εύκολο, είναι δύσκολο και χρειά­ζε­ται μεγάλη προ­σπά­θεια αλλά όταν υπάρχει θέληση, όλα γίνο­νται