Τσίπρας: Όμηρος του κόμματός του στο δρόμο της οριστικής εξόδου από την διακυβέρνηση του τόπου!

Του Λευτέρη Αυγε­νάκη*

Στην Ιθάκη γίναμε όλοι μάρ­τυ­ρες του Βατερλώ του κ. Τσίπρα και της κυβέρ­νη­σής του. Απο­μο­νω­μέ­νος, στο πουθενά, ξεκομ­μέ­νος από την κοι­νω­νία αντι­κα­τό­πτριζε την εικόνα που έχει για αυτόν και την κυβέρ­νησή του η πλειο­νό­τητα των πολιτών. Εικόνα ήττας και απο­δρο­μής.

Ωστόσο, σαν γνήσιος αρι­στε­ρός επα­νήλθε… δρι­μύ­τε­ρος στην Κεντρική Επι­τροπή του Κόμ­μα­τός του μιλώ­ντας για τις δήθεν επι­τυ­χίες της δια­κυ­βέρ­νη­σής του. Ο κ. Τσίπρας, ο πιο φανα­τι­κός πρω­θυ­πουρ­γός των μνη­μο­νίων, είναι προ­φα­νώς ο τελευ­ταίος Έλληνας που βλέπει επι­τυ­χίες σε όσα έπραξε η Κυβέρ­νησή του από τον Ιανουά­ριο του 2015. Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια, χωρίς ίχνος αυτο­κρι­τι­κής, αρνή­θηκε να ανα­λά­βει ξανά οποια­δή­ποτε ευθύνη. Από τα δύο αχρεί­α­στα μνη­μό­νια και τα του­λά­χι­στον 100 δισε­κα­τομ­μύ­ρια που φόρτωσε στους Έλληνες την περίοδο της αυτα­πά­της του, μέχρι και την εθνική τρα­γω­δία των 97 θυμάτων στο Μάτι.

Αμε­τα­νό­η­τος, πιστός σε αρι­στε­ρές ιδε­ο­λη­ψίες και πιο κοντά από ποτέ στα πρότυπα της Βενε­ζου­έ­λας, προ­σπά­θησε να διχάσει τους Έλληνες. Μίλησε για γερα­σμέ­νες, αδί­στα­κτες δυνά­μεις της παλιάς Ελλάδας που «διψούν για παλι­νό­στηση». Τι όμως αντι­πα­ρέ­βαλε; Τίποτα!

Τι θα μπο­ρούσε άλλωστε να πει ο Πρω­θυ­πουρ­γός μιας κυβέρ­νη­σης σκαν­δά­λων, που έχτισε την πορεία της με ανέ­ξο­δες εξαγ­γε­λίες, ψέματα, συκο­φα­ντίες και λάσπη; Μια κυβέρ­νηση που αφήνει Ρου­βί­κω­νες να δρουν ανε­νό­χλη­τοι ντρο­πιά­ζο­ντας την χώρα διεθνώς; Μια κυβέρ­νηση που έχει ως προ­τε­ραιό­τητα την καλο­πέ­ραση εγκλη­μα­τιών; Μια κυβέρ­νηση που δεν μπορεί καν να προ­στα­τέ­ψει τους πολίτες επι­τρέ­πο­ντας να σημειω­θούν εθνικές τρα­γω­δίες από βροχές και πυρ­κα­γιές; Από γεγο­νότα που θα μπο­ρού­σαν να έχουν ελεγ­χθεί, χωρίς ανθρώ­πι­νες απώ­λειες;

Αυτό είναι, όμως, το κόστος της εξυ­πη­ρέ­τη­σης των ημε­τέ­ρων και της δημιουρ­γίας ενός κομ­μα­τι­κού κράτους που θα τους φανεί χρήσιμο όταν πια δεν θα έχουν την εξουσία.

Οι απα­νω­τές απο­τυ­χίες τους, ανα­δει­κνύ­ουν την απραξία των τελευ­ταίων τρει­σή­μισι ετών. Την απόλυτη απορ­ρύθ­μιση του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού. Η απο­τυ­χία του σχεδίου «η χώρα στον αυτό­ματο» τους έκανε να συνει­δη­το­ποι­ή­σουν αυτό που εδώ και χρόνια αρνού­νται. Πως η επόμενη εκλο­γική δια­δι­κα­σία θα σημάνει τη συντριβή τους.

Αυτή η Κυβέρ­νηση φεύγει. Κι αυτό έχει κατα­στή­σει τον κ. Τσίπρα όμηρο του κόμ­μα­τός του ενόψει ανα­σχη­μα­τι­σμού. Έτσι, προ­σπα­θώ­ντας να δια­χει­ρι­στεί την επι­κεί­μενη ήττα του, επι­χει­ρεί με την επιλογή Σκουρ­λέτη να ελέγξει τον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο τον κατευ­να­σμό της εσω­τε­ρι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης.

Η τύχη της πρώτης φοράς αρι­στερά έχει εξα­ντλη­θεί με ανυ­πο­λό­γι­στο κόστος για όλους του Έλληνες. Ο κ. Τσίπρας είναι κατα­δι­κα­σμέ­νος να απο­τύ­χει. Το τοίχος-ασπίδα των ψεμάτων και του εμπαιγ­μού που ύψωσε ανάμεσα στον ίδιο και τους πολίτες να είναι έτοιμο να καταρ­ρεύ­σει κατα­πλα­κώ­νω­ντας το σαθρό οικο­δό­μημα της κυβέρ­νη­σης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Ο κ. Τσίπρας ο άλλοτε φέρελ­πις πολι­τι­κός είναι πια ένας πρω­θυ­πουρ­γός όμηρος του κόμ­μα­τός του σε ένα δρόμο δίχως γυρισμό. Τον δρόμο που του δεί­χνουν οι πολίτες, την ορι­στική έξοδο από την δια­κυ­βέρ­νηση του τόπου.

* Ο κ. Λευ­τέ­ρης Αυγε­νά­κης είναι Γραμ­μα­τέας της Πολι­τι­κής Επι­τρο­πής της Ν.Δ. και Βου­λευ­τής Ηρα­κλείου