«Αργοπεθαίνει» η άλλοτε φημισμένη νυχτερινή ζωή της Pόδου – O γνωστός Pόδιος τραγουδιστής M. Kαστέλλος περιγράφει την ζοφερή πραγματικότητα

Μηνά, πότε ξεκί­νη­σες το τρα­γούδι;

Η δική μου γενιά, ήταν αυτή που μπήκε για τα καλά στην κρίση. Δεν μπο­ρού­σαμε να σπου­δά­σουμε όλοι… Επέλεξα, τότε, να πάω στον ΟΑΕΔ για να μάθω μια τέχνη, με την προ­τροπή και του πατέρα μου. Για να πάρω το πτυχίο μου, έπρεπε τότε να δουλέψω και δύο χρόνια παράλ­ληλα με τη σχολή. Δούλεψα λοιπόν σε μια εται­ρεία ως τεχνι­κός ηλε­κτρι­κών συσκευών και όταν τελεί­ωσα, ο ιδιο­κτή­της με ρώτησε αν θα μείνω κι επέλεξα να μείνω μέχρι που πήγα φαντά­ρος. Ο πατέρας μου ερα­σι­τε­χνικά ασχο­λή­θηκε με το τρα­γούδι, τρα­γου­δούσε σε χορο­ε­σπε­ρί­δες και γάμους αλλά επέλεξε να μην το συνε­χί­σει, παρ’ ότι είχε πολλές προ­τά­σεις από μαγαζιά της Ρόδου. Ηταν πολύ καλός αλλά δεν του άρεσε η νύχτα. Εγώ λοιπόν, παρ΄ότι ποτέ δεν σκέ­φτηκα να γίνω τρα­γου­δι­στής, είχα εικόνες από τον πατέρα μου στο σπίτι να μελε­τάει, να τρα­γου­δάει και όλο αυτό προ­φα­νώς ζυμω­νό­ταν μέσα μου. Όταν πήγα φαντά­ρος, στη σκοπιά, στις δύσκο­λες ώρες, άρχισα να τρα­γου­δάω από το ρεπερ­τό­ριο του πατέρα μου, που ήταν λαϊκός τρα­γου­δι­στής. Τότε κάποιοι Κρη­τι­κοί που υπη­ρε­τού­σαμε μαζί, μου είπαν ότι ήμουν καλός. Ένα βράδυ που είχαμε βγει έξω με παρέα, πήγαμε στο μαγαζί του κ. Πανάγου, το τότε «Ποσει­δώ­νιο». Μετά από παρό­τρυνση ενός φίλου, τότε, ο Μιχάλης ο Τζόγιας και ο Σπύρος ο Μου­δά­τσος, μου έδωσαν το μικρό­φωνο και είπα το τρα­γούδι του Βέρτη «Πολύ απότομα βρα­διά­ζει»… Όταν τελεί­ωσα, μου έκανε πρόταση ο επι­χει­ρη­μα­τίας να περάσω από οντι­σιόν, έψαχνε τρα­γου­δι­στές και έτσι ξεκί­νησα…

Σε ηλικία;

Ημουν 19 χρονών. Εκανα την οντι­σιόν, πέρασα και ξεκί­νησα να τρα­γου­δάω. Μου φαι­νό­ταν σαν όνειρο. Παράλ­ληλα βέβαια, ξεκί­νησα να δουλεύω και πάλι ως τεχνι­κός γιατί δεν θεώρησα ποτέ ότι θα ασχο­λιό­μουν επαγ­γελ­μα­τικά με το τρα­γούδι, πίστεψα ότι θα ήταν μια περί­ο­δος της ζωής μου, που θα κλείσει σύντομα.

Εχεις κάνει σπουδές στο αντι­κεί­μενο;

Τίποτα δεν έχω κάνει, είμαι αυτο­δί­δα­κτος.

Πόσο καιρό έμεινες εκεί;

Περίπου δύο με τρεις μήνες, μετά το μαγαζί έκλεισε. Θεώρησα ότι εκεί τελεί­ωσε και το τρα­γούδι για μένα, έκανα αυτό που ήθελα, πέρασα καλά και μέχρι εκεί. Μου έγινε όμως πρόταση πολύ σύντομα από το MELODY PALACE που ήταν το Νο1 μαγαζί στη Ρόδο και που τότε λει­τουρ­γούσε πέντε μέχρι και επτά ημέρες την εβδο­μάδα και έτσι ξεκί­νησε η επαγ­γελ­μα­τική μου πορεία στο τρα­γούδι. Ηταν τότε Μάρτιος του 2004. Κάποια στιγμή όμως έπρεπε να απο­φα­σίσω αν θα κρα­τούσα την πρωινή δουλειά ή το τρα­γούδι κι επέλεξα το τρα­γούδι. Από το MELODY PALACE πέρασαν πολλοί, κι αρκετοί με παρό­τρυ­ναν να το ψάξω περισ­σό­τερο. Εκεί γνώρισα τον Σπύρο Κου­δούνη, τον ντρα­μί­στα, ο οποίος αυτή τη στιγμή είναι ο καλύ­τε­ρος στην Ελλάδα. Μου πρό­τεινε να πω ένα δικό του τρα­γούδι, το ηχο­γρα­φή­σαμε μόλις την επόμενη ημέρα σε ένα στού­ντιο στα Αφάντου. Το πήρε ο Τσα­μπί­κος ο Δασκα­λά­κης – και τον ευχα­ρι­στώ δημο­σίως – που τότε δου­λεύ­αμε μαζί, έβγαλε αντί­τυπα του cd, έβαλε και μια φωτο­γρα­φία μου πάνω και μαζί το δια­νεί­μαμε σε τοπι­κούς σταθ­μούς, δεν ήταν τόσο δια­δε­δο­μένο το youtube και το ίντερ­νετ. Το τρα­γούδι έπαιξε πολύ κι ας μην ήξεραν ποιος ήμουν. Το 2006 προς 2007 ανέβηκα στην Αθήνα, με παρό­τρυνση του Σπύρου του Κου­δούνη όπου δούλεψα σε αρκετά μαγαζιά έμεινα δύο χρόνια και ήρθα πίσω, μετά από μια επαγ­γελ­μα­τική πρόταση που είχα για να δουλέψω σε ένα μαγαζί στην Παλιά Πόλη. Πήγαινε πολύ καλά, δου­λεύ­αμε πέντε μέρες την εβδο­μάδα αλλά για διά­φο­ρους λόγους έκλεισε ξαφνικά. Τότε δυσκο­λεύ­τηκα πολύ οικο­νο­μικά.

Ηταν η εποχή που η οικο­νο­μική κρίση άρχισε να επη­ρε­ά­ζει και τη Ρόδο.

Ακριβώς. Ο,τι χρήματα είχα βγάλει στην Αθήνα μου έφυγαν τότε. Ημουν μαζί με την σύντροφό μου τότε, σημε­ρινή σύζυγό μου, που είχε έρθει μαζί μου στη Ρόδο από την Αθήνα και είχε ήδη ξεκι­νή­σει την πρα­κτική της ως μαία στο Νοσο­κο­μείο. Κατα­λα­βαί­νετε ότι δεν ήταν δυνατόν εγώ να φύγω στην Αθήνα και η σύντρο­φός μου να μείνει πίσω στη Ρόδο. Η κρίση είχε αρχίσει να διαλύει τα μαγαζιά στην Αθήνα, εδώ δεν μπο­ρούσα να ενταχθώ εκείνη την περίοδο σε μουσικά σχήματα, διότι όλα είχαν κλείσει και ήδη εγώ είχα «εξα­φα­νι­στεί» δύο χρόνια όσο έλειπα στην Αθήνα, ήταν δύσκολο να βρω δουλειά και τότε είπα ότι τελεί­ωσε το κεφά­λαιο αυτό, οπότε ξεκινάω ξανά τη δουλειά μου ως τεχνι­κός ηλε­κτρι­κών συσκευών. Στο μεσο­διά­στημα έκανα κάποιες εμφα­νί­σεις σε διάφορα μαγαζιά αλλά βασική μου δουλειά ήταν η πρωινή. Μιλάμε για μια περίοδο πια που η οικο­νο­μική κρίση είχε δια­βρώ­σει τα πάντα και φυσικά και τα νυχτε­ρινά μαγαζιά στη Ρόδο που «υπέ­φε­ραν» και δού­λευαν μόνο Παρα­σκευή και Σάββατο και πολλές φορές χωρίς να βγάζουν τα έξοδά τους.

Και μετά;

Από μέσα μου δεν έφυγε ποτέ. Στη Ρόδο έκανα μια καλή φιλία, με τον γνωστό συνθέτη Γιάννη Φρασέρη που έχει γράψει πολλές επι­τυ­χίες, και τότε δούλευε εδώ στο Minuit ως τρα­γου­δι­στής, και μετά ήρθε στο MELODY PALACE όπου δου­λέ­ψαμε μαζί και στη συνέ­χεια έφυγε στην Αθήνα. Χαθή­καμε και ξανα­βρε­θή­καμε το 2016, όταν απο­φά­σισα να ασχο­ληθώ ξανά με το τρα­γούδι και αφού το συζή­τησα με την σύζυγό μου. Με βρήκε ο Γιάννης μέσω του facebook, σε μία περίοδο που είχα ήδη κλείσει συνερ­γα­σία με τον ιδιο­κτήτη του «Αστρα Live», τον κ. Ρούλλιο. Ο Γ. Φρα­σέ­ρης με βοήθησε πάρα πολύ, μου έδωσε το τρα­γούδι «Επαιξες κι Εχασες» κι έτσι ξανα­μπήκα στον κόσμο του τρα­γου­διού. Επαιξε σε πολλούς ραδιο­φω­νι­κούς σταθ­μούς και τοπικά και σε άλλα ραδιό­φωνα, εκτός Αθηνών. Με βοή­θη­σαν πολλοί άγνω­στοι, κι όχι οι γνωστοί μου… Εβγαλα και δεύτερο τρα­γούδι το «Ο,τι γίνει ας γίνει», μετά μπήκα σε εται­ρεία έβγαλα . ακόμα ένα τρα­γούδι «Το ξερό μου το κεφάλι». Εκανα κι ένα βίντεο κλιπ στη Λίνδο που παίζει σε μουσικά κανάλια, όλα καλά.

Στην Αθήνα θα ξανα­πή­γαι­νες;

Εχω προ­τά­σεις να τρα­γου­δήσω σε μαγαζιά στην Αθήνα, αλλά δεν το σκέ­φτο­μαι. Δεν αξίζει τον κόπο. Τα μερο­κά­ματα της οικο­νο­μι­κής κρίσης, είναι μόνο για χαρ­τζι­λίκι. Κι εκεί, απαι­τού­νται πολλά λεφτά για να γίνεις μέρος του κυκλώ­μα­τος που θα σε προ­ω­θή­σει στις μεγάλες πίστες.

Μηνά, ένας τρα­γου­δι­στής σήμερα στη Ρόδο, τι μπορεί να κάνει, πώς ζει;

Δεν υπάρ­χουν πλέον τρα­γου­δι­στές που έχουν τη δυνα­τό­τητα να δου­λεύ­ουν μόνο σε μαγαζιά. Δεν γίνεται. Ολοι έχουν πρωινή δουλειά, είτε μιλάμε για τρα­γου­δι­στές είτε μιλάμε για μου­σι­κούς. Μόνο όσοι έχουν πολλά χρήματα ή έχουν την ευχέ­ρεια οι οικο­γέ­νειές τους να τους στη­ρί­ζουν οικο­νο­μικά, δου­λεύ­ουν απο­κλει­στικά ως τρα­γου­δι­στές, και είναι ελά­χι­στοι.

Η νυχτε­ρινή δια­σκέ­δαση στη Ρόδο, σε τι φάση βρί­σκε­ται;

Σήμερα που μιλάμε υπάρχει μόνο ένα νυχτε­ρινό μαγαζί στη Ρόδο, που είναι αμιγώς μπου­ζου­ξί­δικο, και λει­τουρ­γεί μόνο το Σάββατο. Τώρα τον Αύγου­στο δούλεψε και Παρα­σκευή. Δεν υπάρ­χουν πλέον μπου­ζού­κια στη Ρόδο, η νυχτε­ρινή ζωή της Ρόδου έχει αλλάξει. Παλαιό­τερα οι Ροδίτες πήγαι­ναν για ποτό στην Παλιά Πόλη και κατά τις 2 με 3 τα ξημε­ρώ­ματα ξεκι­νού­σαν για τα μπου­ζού­κια. Η σημε­ρινή νεολαία πηγαί­νει για ένα ποτό, κυρίως στην Παλιά Πόλη, και άντε να πιει κι ένα δεύτερο. Μετά θα πάει σπίτι.

Γιατί συμ­βαί­νει αυτό;

Ο βασι­κό­τε­ρος λόγος είναι η έλλειψη χρη­μά­των. Επι­πλέον, η νεολαία σήμερα, στην πλειο­νό­τητά της, δεν έχει δικά της χρήματα. Περι­μέ­νει από τους γονείς χαρ­τζι­λίκι, λίγα είναι τα νέα παιδιά που δου­λεύ­ουν κι έχουν δικά τους χρήματα για να βγουν έξω. Πόσα να δώσει ένας γονιός στο παιδί του για την έξοδό του, όταν πασχί­ζει να καλύψει άλλες υπο­χρε­ώ­σεις. Ισα ισα για ένα ποτό, άντε δύο σπα­νιό­τερα, και μόνο σε όσους περισ­σεύ­ουν χρήματα.

Φαντά­ζο­μαι έχουν πέσει και τα μερο­κά­ματα.

Εννο­εί­ται. Πριν από δέκα χρόνια για παρά­δειγμα, ζούσαμε από αυτή τη δουλειά. Σήμερα είναι αδύ­να­τον. Με ένα νυχτο­κά­ματο την εβδο­μάδα, που κι αυτό έχει πέσει σημα­ντικά, τι να πρω­το­πλη­ρώ­σει ένας τρα­γου­δι­στής; Τα ρούχα του, τις δημό­σιες σχέσεις, τους λογα­ρια­σμούς, τα έξοδα της οικο­γέ­νειας; Προ­σω­πικά, τα χρήματα από την πρωινή μου εργασία ως τεχνι­κός δια­τί­θε­νται απο­κλει­στικά για τις ανάγκες της οικο­γέ­νειάς μου, και από τα μερο­κά­ματα που κάνω το βράδυ, ό,τι μείνει, τα διαθέτω με φειδώ για τα έξοδα που συνε­πά­γε­ται το επάγ­γελμα του τρα­γου­δι­στή.

Αρα στη Ρόδο έμειναν μόνο τα μπα­ρά­κια και τα clubs;

Σήμερα κόσμο έχει η Παλιά Πόλη, αυτό βέβαια δεν σημαί­νει ότι γεμί­ζουν και τα ταμεία… Ο κόσμος δεν ξοδεύει. Μπορεί να μείνει σε ένα μαγαζί δυο-τρεις ώρες και να πιει μόνο ένα ποτό.

Και μιλάμε για τη Ρόδο, απ΄όπου ξεκί­νη­σαν μεγάλα ονόματα του λαϊκού τρα­γου­διού και όχι μόνο.

Σχεδόν όλοι ξεκί­νη­σαν από ΄δω. Από τότε μέχρι σήμερα, έχουν γίνει τερά­στιες αλλαγές στη νυχτε­ρινή ζωή της Ρόδου.

Σε talent show σκέ­φτη­κες να πας;

Δεν πιστεύω σε αυτά. Θεωρώ ότι κάποια πράγ­ματα είναι δρο­μο­λο­γη­μένα. Πολλοί Ροδίτες πήγαν, με καλή φωνή, αλλά έφτασαν μέχρι ένα σημείο επειδή έπρεπε να περά­σουν κάποιοι άλλοι…

Πώς βλέπεις να εξε­λίσ­σε­ται η κατά­σταση στη Ρόδο;

Στα τελευ­ταία χρόνια η δια­σκέ­δαση έχει συν­δυα­στεί με το φαγητό. Δου­λεύ­ουν τα εστια­τό­ρια και οι ταβέρ­νες που έχουν live μουσική. Παλαιό­τερα πολλοί τρα­γου­δι­στές δεν τα προ­τι­μού­σαν, σήμερα έχει αλλάξει αυτό. Ολο και περισ­σό­τε­ροι τρα­γου­δι­στές επι­λέ­γουν μικρά σχήματα είτε σε εστια­τό­ρια είτε σε ξενο­δο­χεία. Εγώ έχω επι­λέ­ξει να παρα­μείνω στη Ρόδο, θα βγάζω τα τρα­γού­δια που θέλω εγώ, χωρίς να είμαι μέρος του κυκλώ­μα­τος, κάνω μόνος μου προ­ω­θη­τι­κές ενέρ­γειες, όποιος άλλος θέλει τα προωθεί, κι αν είναι γραφτό να πάω παρα­πάνω, θα πάω