«Ένα θύμα που βρίσκεται σε αυτοάμυνα χρειάζεται ανθρώπινη μεταχείριση από την Πολιτεία»

Συζη­τή­θηκε στη Βουλή η Επί­καιρη ερώτηση που κατέ­θεσε ο Αντι­πρό­ε­δρός της και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός με θέμα «Η αυτο­ά­μυνα ύστερα από επίθεση μέσα στο σπίτι» στην οποία ζητούσε να μάθει εάν ο Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης θεω­ρούσε ανα­γκαία τη βελ­τί­ωση του νομικού πλαι­σίου περί αυτο­ά­μυ­νας προ­κει­μέ­νου να μη σύρο­νται ως ένοχοι στα δικα­στή­ρια οι αμυ­νό­με­νοι. Την ερώτηση είχε υπο­βά­λει ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός με αφορμή το πρό­σφατο περι­στα­τικό διάρ­ρη­ξης στο σπίτι ηλι­κιω­μέ­νου και αυτο­ά­μυ­νας του ηλι­κιω­μέ­νου με πυρο­βο­λι­σμό.

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής ανα­φέρ­θηκε στην ανάγκη δια­χω­ρι­σμού της αυτο­δι­κίας από την αυτο­ά­μυνα αλλά και τη δια­φο­ρο­ποί­ηση στον τρόπο μετα­χεί­ρι­σης του αμυ­νό­με­νου. Όπως είπε χαρα­κτη­ρι­στικά η εικόνα του υπέρ­γη­ρου που δέχθηκε εισβολή στο σπίτι του από διαρ­ρή­κτες και σύρθηκε τελικά ο ίδιος σιδη­ρο­δέ­σμιος από την Αστυ­νο­μία προ­κά­λεσε δυσά­ρε­στη εντύ­πωση στους πολίτες και ήγειρε ερω­τή­ματα για το ποια είναι τα όρια της δικαιο­λο­γη­μέ­νης αντί­δρα­σης ενός πολίτη όταν δέχεται εισβολή το βράδυ στο ίδιο του το σπίτι.

Ο Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης είπε ότι κάθε πολίτης έχει δικαί­ωμα στην αυτο­ά­μυνα, βάσει του νόμου, και ότι αυτό αφορά όχι μόνο την προ­στα­σία του αλλά και την υπε­ρά­σπιση της έννοιας του δικαίου. Δια­τύ­πωσε επίσης την άποψη ότι το νομικό πλαίσιο δεν χρήζει αλλαγής αλλά ότι όλα τελικά κρί­νο­νται στον τρόπο εφαρ­μο­γής των δια­τά­ξεων του νόμου. Επίσης, συμ­φώ­νησε απο­λύ­τως με τον Αντι­πρό­ε­δρο της Βουλής για την ανάγκη κατευ­θύν­σεων για πιο αρμό­ζουσα μετα­χεί­ριση των προ­σα­γό­με­νων από την Αστυ­νο­μία, ανα­λό­γως των χαρα­κτη­ρι­στι­κών τους, προ­κει­μέ­νου να μη γίνο­νται υπερ­βο­λές και να μην δημιουρ­γεί­ται η κακή εικόνα που δημιουρ­γή­θηκε στην περί­πτωση του εν λόγω υπε­ρη­λί­κου.

 

Ολό­κληρη η συζή­τηση έγινε ως εξής:

 

«ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ (Ε΄ Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής):

Κυρία Πρόεδρε και κύριε Υπουργέ, ομολογώ ότι ευαι­σθη­το­ποι­ή­θηκα να κάνω αυτή την ερώτηση ύστερα από την εικόνα του υπέρ­γη­ρου στην τηλε­ό­ραση. Αυτή η εικόνα μετα­δό­θηκε και από ξένες τηλε­ο­ρά­σεις. Το πώς δηλαδή ένας άνθρω­πος που δέχθηκε επίθεση μέσα στο σπίτι του, δεν ήταν ικανός –αφού απο­φά­σισε ο ίδιος να αμυνθεί, να χτυ­πή­σει, να σκοτώσει- νομο­θε­τικά να δια­φο­ρο­ποι­η­θεί απ’ όλους τους άλλους που περίπου κάνουν το ίδιο αδίκημα, δηλαδή πυρο­βο­λούν και κατη­γο­ρού­νται με το αδίκημα της αυτο­δι­κίας κ.λπ.

Η εικόνα αυτή βέβαια δεν ήταν καθόλου καλή για τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, όχι μόνο τα δικά μας, αλλά και του εξω­τε­ρι­κού. Γιατί πράγ­ματι αυτό το πρό­βλημα, το πότε δηλαδή η αυτο­δι­κία είναι αυτο­δι­κία και πότε είναι αυτο­ά­μυνα, είναι μεγάλο.

Και κατά συνέ­πεια υπάρχει ο προ­βλη­μα­τι­σμός –ασφαλώς σας έχει απα­σχο­λή­σει και εσάς- για το εάν θα πρέπει το δικό μας ισχύον νομικό καθε­στώς να δια­φο­ρο­ποι­η­θεί σε αυτό το σημείο, ούτως ώστε πράγ­ματι να προσ­διο­ρι­στεί επαρκώς σε τι συνί­στα­ται η αυτο­ά­μυνα.   

Δηλαδή, παρα­δείγ­μα­τος χάριν, όταν δεχθεί κάποιος επίθεση ενόπλου, βίαιη, μέσα στο σπίτι του ή με θλον όργανο εκτός από όπλο, είτε με μαχαίρι ή οτι­δή­ποτε τη νύκτα, αυτό να μην θεω­ρη­θεί αυτο­δι­κία. Διότι ο δυστυ­χής αυτός άνθρω­πος, που εσύρθη με αυτόν τον τρόπο στα δικα­στή­ρια, έπιασε το πιστόλι που είχε, καλώς ή κακώς. Αυτό διέθετε αυτό έκανε. Αν είχε μαχαίρι, θα χτυ­πούσε με μαχαίρι. Αν είχε καρέκλα, θα χτυ­πούσε με καρέκλα. Ό,τι είχε για να αμυνθεί.

Οπότε αυτό το ερώτημα που τίθεται τώρα και είναι και επί­καιρο είναι αν σας έχει προ­βλη­μα­τί­σει, αν έχετε κατα­λή­ξει σε συγκε­κρι­μένη απόφαση πώς είναι δυνατό αυτό το πράγμα να αντι­με­τω­πι­στεί. Ή θα το αφή­σουμε, κατά κάποιον τρόπο, έτσι και θα πηγαί­νουν στα δικα­στή­ρια οι άνθρω­ποι και ο δικα­στής θα απο­φαί­νε­ται;

Διότι, βεβαίως, αν ήταν νέος σε ηλικία, δεν θα ήταν αυτή η εικόνα την οποία είδαμε στην τηλε­ό­ραση και ενδε­χο­μέ­νως να μην υπήρχε και αυτή η ευαι­σθη­σία, δηλαδή αν ο παθών ήταν νέος σε ηλικία. Όμως, η εικόνα του υπέρ­γη­ρου μας έδωσε περισ­σό­τερο την ευαι­σθη­σία να προ­βλη­μα­τι­στούμε και γι’ αυτό προ­βλη­μα­τίζω και εσάς με την ερώτησή μου.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΝΤΟΝΗΣ (Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης, Δια­φά­νειας και Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των):

Κύριε συνά­δελφε, θέτετε ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα, το ζήτημα της άμυνας, το οποίο δια­λαμ­βά­νε­ται στον Ποινικό Κώδικα στο άρθρο 22, αλλά πέραν από αυτό και της υπέρ­βα­σης της άμυνας, όπως περι­γρά­φε­ται στο άρθρο 23, τρίτον, το πώς εφαρ­μό­ζο­νται αυτές οι δια­τά­ξεις στην καθη­με­ρι­νό­τητα –διότι μιλή­σατε για αυτο­δι­κία ενώ στην ουσία έχουμε υπέρ­βαση αμύνης- και, τέταρ­τον, ρωτάτε –και σωστά ρωτάτε- τι σκοπό έχει η Κυβέρ­νηση να νομο­θε­τή­σει προς την κατεύ­θυνση δια­σφά­λι­σης κάποιων εννόμων αγαθών και δικαιω­μά­των.

Κατά πρώτον, θέλω να σας πω ότι η άμυνα απο­τε­λεί δικαί­ωμα του κάθε πολίτη. Γι’ αυτό ακριβώς υπάρχει το άρθρο 22 στον Ποινικό Κώδικα, το οποίο περι­γρά­φει τα όρια και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις της άμυνας. Και θέλω να σας τονίσω ότι η νομική σημασία της άμυνας ως λόγου που απο­κλείει το άδικο θεμε­λιώ­νε­ται κοι­νω­νικά, δηλαδή θεμε­λιώ­νε­ται πάνω στην ανάγκη προ­στα­σίας του κύρους του δικαίου με την αυτο­δύ­ναμη ενέρ­γεια ενός πολίτη.

Θα κάνω μία αντι­πα­ρα­βολή για να σας πω ότι αυτό είναι πολύ πιο σημα­ντικό από τη σωτηρία ενός κιν­δυ­νεύ­ο­ντος εννόμου αγαθού, όπως είναι στην κατά­σταση ανάγκης που το σχετικό άρθρο, το άρθρο 25, του Ποι­νι­κού Κώδικα περι­γρά­φει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις και τους όρους.

Υπό αυτήν την έννοια, λοιπόν, θέλω να σας πω ότι ο θεσμός της άμυνας δικαιο­λο­γεί­ται απο­λύ­τως από την ανάγκη υπε­ρο­χής της έννομης τάξης και μάλιστα σε σύγκρουση με έννομα αγαθά φυσικών προ­σώ­πων, τα οποία εκείνη την ώρα προ­σβάλ­λουν άλλα έννομα αγαθά και βρί­σκε­ται ανα­γκα­σμέ­νος ο πολίτης να δράσει αυτο­δυ­νά­μως. Γιατί, όπως κατα­λα­βαί­νετε, είναι αδύνατο για το κράτος να είναι παντα­χού παρόν και να απο­τρέ­πει την προ­σβολή των εννόμων δικαιω­μά­των όλων των πολιτών.

Αυτό είναι το πλαίσιο της άμυνας όπως υπάρχει χρόνια τώρα στον Ποινικό μας Κώδικα. Θεωρώ ότι είναι απο­λύ­τως επαρκές.

Σημειω­τέον δε ότι στην παρά­γραφο 3 του άρθρου 22 ανα­φέ­ρε­ται και το μέτρο, με βάση το οποίο πρέπει να κινεί­ται η άμυνα. Σας διαβάζω: «Το ανα­γκαίο μέτρο της άμυνας κρί­νε­ται από τον βαθμό επι­κιν­δυ­νό­τη­τας της επί­θε­σης, από το είδος της βλάβης που απει­λούσε, από τον τρόπο και την ένταση της επί­θε­σης και από λοιπές περι­στά­σεις».

Θέλω να σας πω, λοιπόν, ότι ο νόμος δίνει αυτό το δικαί­ωμα. Συγ­χρό­νως, όμως, θέτει και τα όρια άσκησης αυτού του δικαιώ­μα­τος υπό τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που μόλις σας διάβασα.

Στο άρθρο 23, που ανα­φέ­ρε­ται στην υπέρ­βαση, ο νομο­θέ­της λέει κάτι στο εδάφιο 2 το οποίο είναι πάρα πολύ σημα­ντικό. Ανα­φέ­ρει: «Μένει ατι­μώ­ρη­τος και δεν του κατα­λο­γί­ζε­ται η υπέρ­βαση, αν ενήρ­γησε με αυτόν τον τρόπο εξαι­τίας του φόβου ή της ταραχής που του προ­κά­λεσε η επίθεση».

Η πράξη, λοιπόν, μένει ατι­μώ­ρητη, αν έχουμε μια κατά­σταση φόβου και ταραχής, όχι σε υψη­λό­τατο βαθμό που να απο­κλείει τον κατα­λο­γι­σμό, αλλά που να συνιστά μια ιδιαί­τερη ψυχική πίεση στο θύμα, το οποίο εκείνη την ώρα καλεί­ται αυτο­δυ­νά­μως να αντι­δρά­σει. Αντι­λαμ­βά­νε­σθε ότι το νομο­θε­τικό οπλο­στά­σιο είναι υπερ­πλή­ρες σε όλες του τις παρα­μέ­τρους.

Εδώ, λοιπόν, έρχομαι στο τρίτο πολύ σημα­ντικό ζήτημα, το οποίο προ­κύ­πτει από την ερώτησή σας, στην εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων.

Κοι­τάξτε, για τη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση, την οποία είδα και εγώ στον Τύπο και μου έκανε εντύ­πωση, υπήρξαν περαι­τέρω αδι­κή­ματα, αν θυμάμαι καλά, τα οποία συνί­στα­ντο στην παρά­νομη οπλο­κα­τοχή και οπλο­χρη­σία, οπότε σε αυτήν την περί­πτωση πάλι θα είχαμε αυτό­φωρο αδίκημα και θα ακο­λου­θείτο η δια­δι­κα­σία.

Όμως, όσον αφορά την αντί­δραση του συγκε­κρι­μέ­νου πολίτη, είναι φανερό ότι εδώ έχουμε μια αντί­δραση στα πλαίσια του νόμου, διότι δεν μπορεί κανένας να υπο­στη­ρί­ξει ότι εκείνη την ώρα, που κάποιος βλέπει έναν άνθρωπο στο σπίτι του οπλο­φο­ρού­ντα ή όχι δεν μπορεί να το αντι­λη­φθεί από τις πραγ­μα­τι­κές κατα­στά­σεις και την ώρα που γίνεται αυτό το επει­σό­διο, ότι δεν βρί­σκε­ται σε ακραία ψυχική πίεση, η οποία του απα­γο­ρεύει να πράξει ως μέσος συνετός, κοι­νω­νι­κός άνθρω­πος, ούτως ώστε -τι να κάνει;- να σταθ­μί­σει μέχρι ποιου σημείου μπορεί η άμυνά του να αντι­στοι­χεί στην επίθεση, την οποία δέχεται. Οπότε, ακόμη και αν είχαμε υπέρ­βαση της άμυνας, αυτή η υπέρ­βαση εξαι­τίας αυτής της κατά­στα­σης, του περι­στα­τι­κού που περι­γρά­ψατε, έπρεπε μείνει ατι­μώ­ρητη.

Δυστυ­χώς, υπάρ­χουν περι­πτώ­σεις που ενώ δεν έχουμε άλλα παρε­πό­μενα αδι­κή­ματα, όπως, για παρά­δειγμα, την παρά­νομη οπλο­φο­ρία, οι εισαγ­γε­λι­κοί λει­τουρ­γοί κατά τον χρόνο άσκησης ή μη της ποι­νι­κής δίωξης δεί­χνουν μια ιδιαί­τερη ευθυ­νο­φο­βία, θα έλεγα, και ασκούν τις ποι­νι­κές διώξεις, οι οποίες, βεβαίως, κατα­λή­γουν στο ακρο­α­τή­ριο, σε απαλ­λαγή τις περισ­σό­τε­ρες φορές του συγκε­κρι­μέ­νου δράστη υπό το πρίσμα και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις τις οποίες σας ανέφερα.

Το τέταρτο, το οποίο θέλω να σας δηλώσω, είναι το εξής: Στις προ­τά­σεις της Νομο­πα­ρα­σκευα­στι­κής Επι­τρο­πής, η οποία έχει παρα­δώ­σει το έργο της και μελε­τά­ται αυτή τη στιγμή από το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης, δεν υπάρχει κάτι το οποίο να δια­φο­ρο­ποιεί τις υφι­στά­με­νες δια­τά­ξεις του Ποι­νι­κού Κώδικα ούτε καν –θα έλεγα- στο παρα­μι­κρό.

Επο­μέ­νως, ούτε στη δικιά μου πρόθεση είναι να αλλάξει κάτι, διότι θεωρώ πως δεν χρειά­ζε­ται το νομικό μας οπλο­στά­σιο κάτι περισ­σό­τερο και στη δια­τύ­πωση του άρθρου της άμυνας, αλλά και στη δια­τύ­πωση του άρθρου της υπέρ­βα­σης, του άρθρου 23, και των απαλ­λα­κτι­κών λόγων, οι οποίοι περι­γρά­φο­νται σε αυτόν. Είναι από εκείνες τις περι­πτώ­σεις που η θεωρία του Δικαίου ταυ­τί­ζε­ται απο­λύ­τως με τη νομο­λο­γία των δικα­στη­ρίων. Σας εντό­πισα το πρό­βλημα που υπάρχει μερικές φορές στο σημείο της άσκησης ή μη της ποι­νι­κής δίωξης.

Και εδώ θα πρέπει με έναν τρόπο να γίνει σαφές ότι αν έχουμε τέτοια κατά­σταση, που πλη­ρού­ται η αντι­κει­με­νική και υπο­κει­με­νική υπό­σταση ενός άρθρου του νόμου, τότε δεν χρειά­ζε­ται οι εισαγ­γε­λείς να κάνουν τίποτε περισ­σό­τερο από το να ασκούν την ποινική δίωξη. Όμως, όταν έχουμε ειδική διάταξη, που απο­κλείει τον κατα­λο­γι­σμό, όπως το θέμα της υπέρ­βα­σης, γιατί η άμυνα ανα­φέ­ρε­ται στο άδικο, τότε θα πρέπει να υπάρχει και αποχή από την άσκηση της ποι­νι­κής δίωξης.

Όλα εν κατα­κλείδι ανα­φέ­ρο­νται στον τρόπο εφαρ­μο­γής των συγκε­κρι­μέ­νων δια­τά­ξεων σε αυτό το κρίσιμο χρονικό διά­στημα της άσκησης ποι­νι­κής δίωξης.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ (Ε’ Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής):

Τώρα, βέβαια, όπως τα είπατε, κύριε Υπουργέ, σωστά είναι, αλλά εξα­κο­λου­θεί να παρα­μέ­νει αυτό το οποίο αισθά­νε­ται ο αδύ­να­μος πολίτης σήμερα. Διότι μπορεί η εγκλη­μα­τι­κό­τητα με αριθ­μούς να είναι περίπου η ίδια, όπως λέει το Υπουρ­γείο Προ­στα­σίας του Πολίτη, αλλά η απαν­θρω­πιά στην εγκλη­μα­τι­κό­τητα σαφώς έχει χει­ρο­τε­ρέ­ψει. Και το βλέ­πουμε ακόμα και στο εξω­τε­ρικό, όπως στην Κύπρο πρό­σφατα, κ.λπ.

Ο πολίτης, λοιπόν, όταν του λέει η Κυβέρ­νηση ότι όλα είναι εντάξει νομο­θε­τικά, δεν αισθά­νε­ται δυνατός και σίγου­ρος την ώρα που κοι­μά­ται το βράδυ. Θα ήθελε, δηλαδή, να υπάρχει κάτι που να απο­θαρ­ρύ­νει, κατά κάποιον τρόπο, τον επι­δρο­μέα μέσα στο σπίτι του τις ώρες που με την οικο­γέ­νειά του απο­λαμ­βά­νει την ησυχία του και την γαλήνη του. Αυτό είναι αναμ­φι­σβή­τητο.

Τώρα αν με ρωτή­σετε αν έχω εγώ πρόταση να σας κάνω, δεν είμαι ο αρμό­διος νομικά. Εσείς είστε εξαί­ρε­τος νομικός. Μπο­ρείτε να σκε­φθείτε αυτά και να τα συζη­τή­σουμε. Είναι πάντως ένα θέμα αυτό, το πώς αισθά­νε­ται ο πολίτης σήμερα όταν κοι­μά­ται τη νύχτα.

Το δεύτερο ερώτημα που θίξατε τι θα μπο­ρού­σαν πράγ­ματι να κάνουν όχι μόνο οι εισαγ­γε­λι­κές αρχές, αλλά και η Αστυ­νο­μία. Δηλαδή, όταν προ­σά­γεις σε αυτές τις περι­πτώ­σεις έναν άνθρωπο ο οποίος είναι πάνω από 80-90 χρονών και δεν μπορεί να περ­πα­τή­σει, δεν είναι ανάγκη να τον πηγαί­νεις με χει­ρο­πέ­δες και να βλέπει όλος ο κόσμος και οι τηλε­ο­ρά­σεις, διότι αμέσως ο κόσμος στρέ­φε­ται ενάντια στην Αστυ­νο­μία, προς την Κυβέρ­νηση, προς τους θεσμούς, προς τους πάντες. Σου λέει «εδώ τι γίνεται;», θέλουμε προ­στα­σία.

Κατά συνέ­πεια και εδώ μπορεί κάτι να γίνει ούτως ώστε να έχει ευθύνη η Αστυ­νο­μία ότι αν σε αυτές τις περι­πτώ­σεις δια­πι­στώ­νει ότι η φυσική κατά­σταση του δράστη, των δραστών τους απα­γο­ρεύει να σκε­φθούν κάπως δια­φο­ρε­τικά, να τους φέρο­νται ανθρώ­πινα. Όλη αυτή η ιστορία, δηλαδή, σημα­το­δο­τή­θηκε από τον τρόπο με τον οποίο έδωσαν εικόνες τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης. Διότι αν δεν έδιναν αυτές τις εικόνες τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, ενδε­χο­μέ­νως να μην υπήρχε θέμα ούτε καν ερώτηση στη Βουλή.

Όμως, αυτά τα θέματα νομίζω ότι πρέπει να τα δούμε τελείως δια­φο­ρε­τικά από το πνεύμα του νόμου το τυπικό, το ξερό και να τα δούμε λίγο ανθρώ­πινα, διότι –το επα­να­λαμ­βάνω αυτό- δεν αισθά­νο­νται σήμερα ασφα­λείς οι άνθρω­ποι στα σπίτια τους τη νύχτα όταν κοι­μού­νται και αυτό πρέπει να σας απα­σχο­λή­σει.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΝΤΟΝΗΣ (Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης, Δια­φά­νειας και Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των):

Κύριε συνά­δελφε, θέλω να σας πω το εξής: Είπατε στη δευ­τε­ρο­λο­γία σας να δούμε κάποια νομο­θε­τική ρύθμιση που να απο­θαρ­ρύ­νε­ται ο δράστης. Θεωρώ ότι αυτή η νομο­θε­τική ρύθμιση υπάρχει στον Ποινικό μας Κώδικα. Διότι όταν ο αμυ­νό­με­νος απαλ­λάσ­σε­ται οποιασ­δή­ποτε ευθύνης εξ αιτίας αυτής της βίαιης ενέρ­γειας την οποία δέχεται και μάλιστα υπό όρους από­λυ­της ηρεμίας και γαλήνης του ιδίου μέσα στο σπίτι του το βράδυ, που μπορεί κιόλας να κοι­μά­ται ο άνθρω­πος, κατα­λα­βαί­νετε ότι ακριβώς αυτό προ­βλέ­πει ο νόμος, ότι εκείνη την ώρα ευρι­σκό­με­νος σε μεγάλη ψυχική πίεση, είναι αδύ­να­τον αυτός ο άνθρω­πος να σταθ­μί­σει τα πραγ­μα­τικά όρια της άμυνας. Γι’ αυτό προ­βλέ­πει ο Ποι­νι­κός Κώδικας ότι ο συγκε­κρι­μέ­νος πολίτης μένει ατι­μώ­ρη­τος όταν αυτο­δυ­νά­μως αμυνθεί.

Το δεύτερο που θέσατε αντι­λαμ­βά­νε­σθε ότι είναι αρμο­διό­τη­τας άλλου Υπουρ­γείου, δηλαδή το πώς γίνεται η σύλληψη επί συγκε­κρι­μέ­νων προ­σώ­πων τα οποία έχουν αμυνθεί έναντι μιας άδικης και βίαιης επί­θε­σης, την οποία δέχο­νται.

Άπτο­νται, όμως και του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης, γιατί είναι και οι εντολές που δίνουν και οι αρμό­διοι εισαγ­γε­λείς, γι’ αυτό ακριβώς θα σας απα­ντήσω. Μου έκανε και εμένα εντύ­πωση ο τρόπος με τον οποίο μετα­χει­ρί­στη­καν οι διω­κτι­κές αρχές τον συγκε­κρι­μένο πολίτη.

Θέλω να σας πω ότι η σύλληψη και τα περαι­τέρω της συλ­λή­ψεως, χει­ρο­πέ­δες κλπ., γίνο­νται για έναν λόγο. Υπάρχει λόγος που γίνο­νται, για να μην απο­δρά­σει ο δράστης και για να οδη­γη­θεί στο αυτό­φωρο.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ (Ε΄ Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής):

Σωστό.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΝΤΟΝΗΣ (Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης, Δια­φά­νειας και Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των):

Όταν, λοιπόν, εδώ έχουμε έναν άνθρωπο υπέρ­γηρο, που έχει περάσει τα ογδόντα έτη του βίου του και κρίνουν τα αστυ­νο­μικά όργανα ότι πρέπει να του περά­σουν χει­ρο­πέ­δες, διότι είναι ύποπτος φυγής, αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι εδώ έχουμε περάσει το προ­σή­κον μέτρο. Θα πρέπει και οι αρμό­διοι εισαγ­γε­λείς να δώσουν τέτοιες κατευ­θύν­σεις, αλλά και η Ελλη­νική Αστυ­νο­μία κατά λογική ανα­γκαιό­τητα, πρω­τί­στως, να προ­σεγ­γί­ζει αυτά τα ζητή­ματα. Διότι τελικώς η εικόνα, η οποία παρήχθη, ήταν μια εικόνα παντε­λώς άδικη για το νομικό πλαίσιο το οποίο υπάρχει και το οποίο, όπως σας είπα, κύριε συνά­δελφε -και σας ευχα­ρι­στώ για την ερώτησή σας- προ­στα­τεύει απο­λύ­τως τον πολίτη, ο οποίος με βάση το νόμο ασκεί το δικαί­ωμα στην άμυνα, ιδίως σε τέτοιες περι­πτώ­σεις επί­θε­σης και από­πει­ρας ληστείας ή και οτι­δή­ποτε άλλο κατά τις νυχτε­ρι­νές ώρες μέσα στην οικία του.»