“Εφυγε” ο Διοικητής της Α΄Μοίρας Καταδρομών 1974 Γεώργιος Παπαμελετίου

 

 

Έφυγε από την ζωή ο Διοι­κη­τής της Α΄ ΜΟΙΠΑΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ, ο νέος Λεω­νί­δας, που στις 21 προς 22 Ιουλίου 1974 μετά από διαταγή, πέταξε με τα 344 λιο­ντά­ρια του από το Μάλεμε Χανίων της Κρήτης για την Κύπρο. Σκοπός της απο­στο­λής αυτής ήταν η προ­στα­σία της πολύ­πα­θης Κύπρου και των πολιτών της από την εισβολή του βάρ­βα­ρου Τούρκου εισβο­λέα και κατα­κτητή. Τη νύχτα 21 προς 22 Ιουλίου του 1974, η A’MK 15 αερο­σκάφη τύπου ΝΟΡ-ΑΤΛΑΣ, συμ­με­τέ­χει στη επι­χεί­ρηση αυτο­κτο­νίας με την ονομασία-κωδικό  ΝΙΚΗ.

Κατά την επι­χεί­ρηση αυτο­κτο­νίας ΝΙΚΗ, στη διάρ­κεια της οποίας όλα τα αερο­σκάφη βλή­θη­καν από φίλια και εχθρικά πυρά, καταρ­ρίθ­φηκε το ΝΙΚΗ 4, με συνέ­πεια να βρουν φρικτό θάνατο εικο­σιε­πτά (27) κατα­δρο­μείς και τέσ­σε­ρεις (4) αερο­πό­ροι. Νεκροί έπεσαν και δύο (2) κατα­δρο­μείς από το κτυ­πη­μένο ΝΙΚΗ 6.

Η Α΄ΜΚ συμ­με­τέ­χει στις νικη­φό­ρες μάχες του αερο­δρο­μίου της Λευ­κω­σίας στις 23 Ιουλίου και στις νικη­φό­ρες μάχες της σχολής Γρη­γο­ρίου (Ύψωμα Κολο­κα­σίδη  180-190)16-17 Αυγού­στου κατά των Τουρ­κι­κών Δυνά­μεων με απο­τέ­λε­σμα την απο­τροπή της κατά­λη­ψης του αερο­δρο­μίου και της αποκοπής-απομόνωσης της Λευ­κω­σίας από την υπό­λοιπη ελεύ­θερη Κύπρο.

Έφερε σε πέρας με επι­τυ­χία τις απο­στο­λές που της ανα­τέ­θη­καν. Η παρου­σία της Α΄ΜΚ για οκτώ μήνες στην Κύπρο, απο­θάρ­ρυνε την Τουρκία για περαι­τέρω επι­θέ­σεις και ανα­πτέ­ρωσε το ηθικό των αδελφών Κυπρίων. Με τη σωστή αντι­κα­τά­στασή της (ανα­πλή­ρωση προ­σω­πι­κού), σύστησε μια αμιγώς Ελλη­νική μονάδα κατα­δρο­μών που ενι­σχύει σήμερα, τις στρα­τιω­τι­κές δυνά­μεις της Νήσου.  Σε όλα τα παρα­πάνω, πρω­ταρ­χικό ρόλο έπαιξε η άξια και στιβαρή Διοί­κηση με Διοι­κητή των Ταγ­μα­τάρχη Γεώργιο Παπα­με­λε­τίου.

Η καλο­κουρ­δι­σμένη μηχανή που ακούει στο όνομα Α’ΜΚ, έτοιμη για κάθε ενδε­χό­μενο, αντα­πο­κρί­νε­ται άμεσα στο κάλεσμα της πατρί­δας και σπεύδει προς βοήθεια των Κυπρίων.

Αγα­πη­μένε μας Διοι­κητή.

Τα λόγια σου εκείνο το από­γευμα στις 21 Ιουλίου 1974, λίγες ώρες πριν το μεγάλο πέταγμα για την Κύπρο, ανέ­βα­σαν το ηθικό όλων μας στα ουράνια.

Οι εντολές και οδηγίες προς όλους, Αξιω­μα­τι­κούς και οπλίτες, απλές και κατα­νοη­τές.

Δεν θα ξεχά­σουμε ποτέ το πόσο πίστευες στην ιεραρ­χία και πει­θαρ­χία του προ­σω­πι­κού της Μοίρας εκείνες τις δύσκο­λες ώρες. Διαταγή και απαί­τηση, πάμε σε πόλεμο, αν τύχει και χαθούμε και από τον χαμό μας μείνουν έστω και δύο στρα­τιώ­τες, ο νεό­τε­ρος, να εκτελεί τις δια­τα­γές του αρχαιό­τε­ρου με πίστη, χωρίς κανένα δισταγμό και καμία αντίρ­ρηση.

 

Η πει­θαρ­χία έλεγες, είναι ένα από τα μεγα­λύ­τερα όπλα μας. Η απο­γεί­ωση των αερο­σκα­φών αρχίζει περίπου 10:30 τη νύχτα 21 προς 22 Ιουλίου και με διαφορά πέντε λεπτών το ένα από το άλλο.

Πέταξαν συνο­λικά 15 αερο­σκάφη από τα οποία προ­σγειώ­θη­καν μόνο τα 13.

Το δύσκολο έργο της αερο­με­τα­φο­ράς, έργο δύσκολο από πολλές απόψεις, διεκ­πε­ραί­ω­σαν με επι­τυ­χία οι Ηρωικοί Αερο­πό­ροι μας.

Εγώ συμ­με­τέχω στην απο­στολή και πετάω μαζί με τον Διοι­κητή  με το ΝΙΚΗ 8.

Στα πρώτα λεπτά της πτήσης, ο Διοι­κη­τής μας απευ­θυ­νό­με­νος, στον κυβερ­νήτη του αερο­σκά­φους, ρωτάει αν το αερο­σκά­φος δια­θέ­τει αλε­ξί­πτωτα.

Ο κυβερ­νή­της απαντά αρνη­τικά.

Τότε ο Διοι­κη­τής ακού­γε­ται να λεέι, πάμε παλι­κά­ρια ο Χριστός και η Παναγιά μαζί μας.

Αγα­πη­μένε μας Διοι­κητή,

Σε όλη την διάρ­κεια της εμπό­λε­μης κατά­στα­σης, οι δυσκο­λίες αμέ­τρη­τες, (όπως το ενδε­χό­μενο μετω­πι­κής σύγκρου­σης με τον εχθρό ανά πάσα στιγμή υπαρκτό , οι συνα­γερ­μοί και η αλλαγή θέσης της Μοίρας σε μεγάλο αριθμό, οι διά­φο­ρες υπη­ρε­σίες πολύ­ω­ρες και κου­ρα­στι­κές), όμως με τις δικές σου εντολές και οδηγίες αντι­με­τω­πί­στη­καν με τον καλύ­τερο τρόπο.

Η οξυ­δέρ­κεια και η απο­φα­σι­στι­κό­τητά σου και η λήψη των απο­φά­σεων σου στην κατάλ­ληλη στιγμή, βοήθησε την αγα­πη­μένη μας Κύπρο να έχει τις λιγό­τε­ρες απώ­λειες σε εδάφη και ανθρώ­πι­νες ψυχές.

Τα παλι­κά­ρια σου, σε σένα χρω­στάνε το γυρισμό στα σπίτια τους. Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε, αλλά, δεν ξέχασες ποτέ τα παλι­κά­ρια σου, τους στρα­τιώ­τες σου.

Εμείς οι στρα­τιώ­τες σου, τα παλι­κά­ρια σου για τα οποία πάντα μιλού­σες με αγάπη, εμείς σε αγα­πή­σαμε σαν πατέρα μας. Παντού και πάντα στις συζη­τή­σεις μας σε απο­κα­λού­σαμε πατέρα. Στις καρδιές μας είσαι ο μεγάλος Οικο­γε­νειάρ­χης,  ο πατέρας με τα τρια­κό­σια πενήντα παιδιά. Όλοι θέλαμε να σε συνα­ντή­σουμε, να σε δούμε ξανά, να σου σφί­ξουμε το χέρι και να νοιώ­σουμε και πάλι τη δεδο­μένη δική σου αγάπη.

Αγα­πη­μένε μας Διοι­κητή,

Στις 24 Φεβρουα­ρίου, λίγες μέρες πριν από τον χαμό σου, είχα την τύχη και τιμή να βρεθώ στο σπιτικό σου. Με αγάπη και συγκί­νηση, μας δέχθηκε η αγα­πη­μένη σου σύζυγος, εμένα, την σύζυγό μου και τον Πρόεδρο του ένδοξου συλ­λό­γου μας τον αγαπητό Πανα­γιώτη.

Στε­να­χω­ρή­θηκα πολύ για τα προ­βλή­ματα υγείας που σε βάρυναν, αλλά ένοιωσα και απέ­ρα­ντη ικα­νο­ποί­ηση και χαρά, όταν σου κράτησα για αρκετή ώρα το χέρι το οποίο φίλησα από σεβασμό και αγάπη.

Για εμένα εκπλη­ρώ­θηκε ένα όνειρο και πόθος να σε συνα­ντήσω.

Πέρασαν λίγες ημέρες και μας έφυγες.

Καλό ταξίδι και καλό Παρά­δεισο.

Καλή αντά­μωση με τα παλι­κά­ρια σου που χάθηκαν τη νύχτα εκείνη που δοξά­στη­καν στον πόλεμο.

Καλή αντά­μωση και με τα παλι­κά­ρια σου που έφυγαν σε καιρό ειρήνης.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκε­πά­ζει και ζεστή η γη που θα σε αγκα­λιά­ζει. Πάντα θα είσαι στις καρδιές μας.

Αγα­πη­μένε μας Διοι­κητή

Αιωνία σου η μνήμη.

Ταπεινά ο στρα­τιώ­της σου από το Αφάντου της Ρόδου

Γεώρ­γιος Αντ. Γιαν­νιού