Νομισματικός «θησαυρός» στα χέρια αρχαιοκάπηλου

Για την κατοχή ενός μικρού «θησαυ­ρού» από 292 αρχαία νομί­σματα και ένα μετάλ­λινο προ­σω­πείο σατύρου, που σύμφωνα με τους αρμό­διους στοι­χί­ζουν περίπου 85 χιλιά­δες ευρώ, κατα­δι­κά­στηκε χθες ένας 62χρονος από δικα­στή­ριο της Λάρισας.

Το Μονο­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των τιμώ­ρησε έναν Λαρι­σαίο με πεντέ­μισι χρόνια φυλά­κι­σης αν και ο ίδιος ισχυ­ρι­ζό­ταν πως όχι μόνο δεν αντι­λή­φθηκε την αξία και τη σημασία των νομι­σμά­των αλλά και πως τα βρήκε εντελώς τυχαία στο χωράφι κάνο­ντας δου­λειές και ψάχνο­ντας για νερό.

Η αστυ­νο­μία, πριν από τέσσερα χρόνια περίπου, είχε κάποιες πλη­ρο­φο­ρίες ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος προ­βαί­νει σε αγο­ρα­πω­λη­σίες αρχαίων νομι­σμά­των και αντι­κει­μέ­νων. Κάνει έρευνα στο σπίτι του στη Λάρισα και βρίσκει ένα αρχαίο χρυσό νόμισμα, δύο ραβδο­σκό­πους και μια κενή συσκευα­σία από ανι­χνευτή μετάλ­λων όπως και ένα ζευγάρι από τα αντί­στοιχα ακου­στικά. Στη συνέ­χεια έγινε έλεγχος και στο αυτο­κί­νητό του, όπου και βρέθηκε ο κύριος όγκος των αντι­κει­μέ­νων (203 αση­μέ­νια νομί­σματα της αρχαίας Ρόδου, 39 αργυρά νομί­σματα της αρχαίας Εφέσου, 47 χάλκινα νομί­σματα της βυζα­ντι­νής περιό­δου, δύο ακόμα νομί­σματα και ένα μετάλ­λινο προ­σω­πείο σάτυρου) ενώ ο έλεγχος ολο­κλη­ρώ­θηκε σε ακόμα ένα σπίτι και γραφείο.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος τόσο κατά τη διάρ­κεια της χθε­σι­νής του απο­λο­γίας, όσο και της απο­λο­γίας του ενώπιον ανα­κρι­τι­κών και αστυ­νο­μι­κών αρχών τόνισε μεταξύ άλλων πως έψαχνε για νερό και πως δεν έχει καμία σχέση με την αρχαιο­κα­πη­λία.

Έψαχνα για νερό στο κτήμα μου χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ραβδο­σκό­πους. Τα νομί­σματα φαί­νο­νταν επι­φα­νειακά πάνω στα χορ­τά­ρια και μετά πήρα ένα μικρό κατσα­βι­δάκι και τα έβγαλα».

Ανα­φε­ρό­με­νος στα νομί­σματα τόνισε: «Έχω γνώσεις δημο­τι­κού, δεν κατά­λαβα ότι ήταν αρχαία. Τα νομί­σματα ήταν σε κακή κατά­σταση αφού πολλά από αυτά ήταν χτυ­πη­μένα. Δεν έκανα ούτε ανα­σκα­φές ούτε ανα­ζη­τούσα αρχαία. Τα νομί­σματα δεν τα έκρυψα αλλά τα έβαλα στο αυτο­κί­νητό μου, γιατί είχα πρόθεση να τα παρα­δώσω. Δέκα μέρες τα είχα εκεί και είχα σκοπό να τα παρα­δώσω. Τα ξέχασα μέσα με τις διά­φο­ρες δου­λειές που είχα.

Ρώτησα τις επό­με­νες ημέρες, άλλους φίλους μου από την περιοχή, για το εάν έπρεπε να απευ­θυνθώ στην Αστυ­νο­μία ή στην Αρχαιο­λο­γική Υπη­ρε­σία, και σίγουρα κάποιος από αυτούς ειδο­ποί­ησε την Αστυ­νο­μία να με συλ­λά­βει. Δεν ήμουν σε καλή οικο­νο­μική κατά­σταση, και σίγουρα εάν ασχο­λιό­μουν επαγ­γελ­μα­τικά με την αρχαιο­κα­πη­λία, θα είχα πολύ πιο άνετη ζωή».

Σύμφωνα με το πρω­τό­κολλο εκτί­μη­σης τα νομί­σματα είναι αρχαία ελλη­νικά και βυζα­ντινά και προ­στα­τεύ­ο­νται σύμφωνα με Δια­τά­ξεις του Αρχαιο­λο­γι­κού Νόμου. Τα 242 από αυτά «απο­τε­λούν τμήμα ή όλον νομι­σμα­τι­κού θησαυ­ρού ελλη­νι­στι­κής περιό­δου».

Η αντί­στοιχη επι­τροπή λοιπόν λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τη σπα­νιό­τητα και την κατά­σταση δια­τή­ρη­σης των αντι­κει­μέ­νων αφενός και αφε­τέ­ρου τις τιμές που έχουν καθο­ρι­στεί από τα αρχαιο­λο­γικά συμ­βού­λια σε εκτι­μή­σεις εξα­γο­ράς ή απο­ζη­μί­ω­σης ιδιωτών καθώς και τις τιμές που δια­μορ­φώ­νο­νται στα αρχαιο­πω­λεία και στο διεθνές εμπόριο, όπως προ­κύ­πτουν από τους κατα­λό­γους διεθνών δημο­πρα­σιών του εξω­τε­ρι­κού, αλλά και τις τρέ­χου­σες τιμές της ελλη­νι­κής αγοράς, καθό­ρισε την οικο­νο­μική αξία των παρα­πάνω νομι­σμά­των να φτάνει στο ποσό των 83 χιλιά­δων ευρώ.