Ετσι θα μάθουν

Αρχισαν πάλι να σφυ­ρί­ζουν τα εκα­τομ­μύ­ρια δεξιά αρι­στερά των «πόθεν έσχες» των πολι­τι­κών. Το γνωστό σόου κάθε χρόνο. Τα «πόθεν έσχες», ανθο­λό­γιο της υπο­κρι­σίας αυτή η ευτε­λι­σμένη δια­δι­κα­σία των «κατά δήλωση» πόθεν έσχες που δυνα­στεύει τον δημόσιο βίο μας, απο­τε­λούν είδηση, αντι­κεί­μενο σχο­λια­σμού. Τι νόημα έχει, πέραν μιας επι­κοι­νω­νια­κής καται­γί­δας σε sites, τηλε­ο­ρά­σεις και εφη­με­ρί­δες, για τους πολίτες να βλέπουν το έσχες αλλά ποτέ να μη μαθαί­νουν για το πόθεν.  Είναι δεδο­μένο ότι οι Έλληνες πολι­τι­κοί, πλην ελα­χί­στων εξαι­ρέ­σεων, είναι πλού­σιοι. Δεν είναι στην χει­ρό­τερη περί­πτωση πένητες και δεν έχουν καμιά σχέση με τον συντα­ξιούχο των 300 ευρώ, ή το 1,5 εκατ. των ανέργων που δεν θα φέρουν ούτε μελο­μα­κά­ρονο στο σπίτι. Δεν είναι… Πλα­στή­ρες για τους οποίους θα γίνει έρανος για να ταφούν όταν έρθει η ώρα. Πάντα δια­βά­ζο­ντας αυτά τα εκα­τομ­μύ­ρια, σκέ­πτο­μαι πως είναι δυνατόν οι κατέ­χο­ντες, να κατα­λά­βουν αυτή την λαίλαπα της φτώ­χειας.  Και λαϊ­κί­ζο­ντας –όπως ίσως θα πουν κάποιοι- να το κλείσω εδώ αυτό το σόου κάθε χρόνο με Ερνεστ Χεμιν­γουέι « Θα έπρεπε να κοι­μού­νται εκεί που κοι­μό­μα­στε εμείς. Να τρώνε όπως τρώμε εμείς. Πρώτα απ’ όλα όμως να δου­λεύ­ουν. Έτσι θα μάθουν»

( «Για ποιον χτυπά η καμπάνα»)