Τσίπρας, ΕΛ.ΑΣ., Κολιάδης: Έτσι εξηγούνται όλα

• Η άγνωστη προ­σπά­θεια του σημε­ρι­νού δημάρ­χου να κατέλ­θει υπο­ψή­φιος βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ πριν καν απο­κτή­σει την ελλη­νική ιθα­γέ­νεια, το βέτο που τον έκοψε υπέρ της κ. Χρύσας Καρα­γιάννη και το νήμα που συνδέει τη σημε­ρινή πολε­μική του κατά της κυβέρ­νη­σης, της Περι­φέ­ρειας και της Κεντρο­δε­ξιάς με το νέο κόμμα του κ. Αλέξη Τσίπρα που ανα­ζω­πύ­ρωσε ένα σχέδιο εκπο­νη­μένο πολύ πριν από τις δημο­τι­κές εκλογές του 2023

Υπάρ­χουν στιγμές στην πολι­τική ζωή ενός τόπου που τα κομ­μά­τια ενός παζλ, σκόρπια επί χρόνια, κου­μπώ­νουν ξαφνικά μεταξύ τους και η εικόνα που σχη­μα­τί­ζε­ται δεν αφήνει πλέον περι­θώ­ρια αμφι­βο­λίας. Η περί­πτωση του δημάρ­χου Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη είναι ακριβώς μια τέτοια στιγμή. Η συστη­μα­τική αντι­πα­ρά­θεσή του με την κυβέρ­νηση, η μεθο­δική υπο­νό­μευση της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, οι επι­θέ­σεις σε υπουρ­γούς και βου­λευ­τές, η εχθρό­τητα προς τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης που δεν ευθυ­γραμ­μί­ζο­νται με το αφήγημά του, η καλ­λιέρ­γεια κλί­μα­τος διαρ­κούς αγα­νά­κτη­σης κατά του κεντρι­κού κράτους, όλα όσα επί δύο και πλέον χρόνια παρου­σιά­ζο­νταν ως απο­σπα­σμα­τι­κές εκρή­ξεις ενός δήθεν ανε­ξάρ­τη­του αυτο­διοι­κη­τι­κού, απο­κτούν εντελώς δια­φο­ρε­τική ανά­γνωση όταν τοπο­θε­τη­θούν στο σωστό χρο­νο­λο­γικό και πολι­τικό υπό­βα­θρο. Και το υπό­βα­θρο αυτό δεν ξεκινά από τις δημο­τι­κές εκλογές του Οκτω­βρίου 2023. Ξεκινά από μια πρόταση που του είχε γίνει από τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Αλέξη Τσίπρα, την εποχή που ο σημε­ρι­νός δήμαρ­χος εμφα­νι­ζό­ταν ακόμη ως στέ­λε­χος της παρά­τα­ξης του κ. Αντώνη Καμπου­ράκη.

Η αφε­τη­ρία: Το κώλυμα, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και οι 33 ημέρες

Ο Alexandre Basile Κοliadis γεν­νή­θηκε στο Saint Albans του Ηνω­μέ­νου Βασι­λείου την 13η Οκτω­βρίου 1975, από Έλληνα πατέρα και Ισπα­νίδα μητέρα, και μετά το Brexit της 31ης Ιανουα­ρίου 2020 παρέ­μεινε υπήκοος της Μεγάλης Βρε­τα­νίας, δηλαδή πολίτης τρίτης χώρας. Ο Κώδικας Δήμων και Κοι­νο­τή­των επι­φυ­λάσ­σει το δικαί­ωμα εκλογής στους πολίτες κρατών μελών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, πράγμα που σημαί­νει ότι στην περί­πτωσή του υφί­στατο σαφές κώλυμα εκλο­γι­μό­τη­τας και ασυμ­βί­βα­στο. Το γνώριζε και εντού­τοις δεν ενήρ­γησε εντός της ταχθεί­σης προ­θε­σμίας για να το θερα­πεύ­σει. Επί χρόνια το ζήτημα έμενε σε εκκρε­μό­τητα, όσο ο ίδιος δρα­στη­ριο­ποιού­νταν στο πλευρό του ανθρώ­που που τον ανέ­δειξε πολι­τικά.

Τι τον κινη­το­ποί­ησε ξαφνικά στις αρχές του 2023; Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες που ουδέ­ποτε δια­ψεύ­στη­καν, του είχε γίνει πρόταση να συμπε­ρι­λη­φθεί στο βου­λευ­τικό ψηφο­δέλ­τιο του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εθνικών εκλογών του Μαΐου 2023 και όφειλε να θερα­πεύ­σει το κώλυμα. Και τότε οι δια­δι­κα­σίες απέ­κτη­σαν φτερά. Το αίτημα υπο­βλή­θηκε την 2α Μαρτίου 2023, η απόφαση της Γενικής Διεύ­θυν­σης Ιθα­γέ­νειας εκδό­θηκε την 16η Μαρτίου 2023 και δημο­σιεύ­θηκε την 24η Μαρτίου 2023 στο Φύλλο 1941 Τεύχος Β της Εφη­με­ρί­δας της Κυβερ­νή­σεως, ενώ την 4η Απρι­λίου 2023 εκδό­θηκε το δελτίο ταυ­τό­τη­τας στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα Ιαλυσού. Από την αίτηση μέχρι την ταυ­τό­τητα μεσο­λά­βη­σαν 33 ημέρες, σε μια χώρα όπου αντί­στοι­χες υπο­θέ­σεις σέρ­νο­νται.

Το σχέδιο ωστόσο δεν τελε­σφό­ρησε. Η νομαρ­χιακή επι­τροπή του κόμ­μα­τος έθεσε βέτο και επέλεξε τελικώς την κ. Χρύσα Καρα­γιάννη. Ο κ. Κολιά­δης έμεινε εκτός ψηφο­δελ­τίου, όχι όμως και εκτός σχε­δια­σμών. Λίγους μήνες αργό­τερα κατήλθε υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος Ρόδου, απέ­να­ντι πλέον στον άνθρωπο που τον είχε ανα­δεί­ξει, φορώ­ντας το προ­σω­πείο του υπερ­κομ­μα­τι­κού και ανε­ξάρ­τη­του.

Το προ­σω­πείο του ανε­ξάρ­τη­του και η ανοχή που δεν εξη­γή­θηκε ποτέ

«Εμείς δεν έχουμε σημαίες. Ούτε μπλε, ούτε πράσινη, ούτε κόκκινη. Με όλους τα έχουμε καλά». Η φράση αυτή, την οποία επα­να­λαμ­βά­νει σε κάθε ευκαι­ρία, υπήρξε ο ακρο­γω­νιαίος λίθος της δημό­σιας εικόνας του, μαζί με την πάγια επωδό ότι δεν στη­ρί­χθηκε στις εκλογές του 2023 από κανένα κόμμα. Στην πράξη όμως η εκλογή του στη­ρί­χθηκε σε ένα παρά­δοξο κράμα. Στην ανοχή κομ­βι­κών στε­λε­χών της Νέας Δημο­κρα­τίας που γύρισαν την πλάτη στον κ. Αντώνη Καμπου­ράκη, στη σιωπηρή στάση του ίδιου του κόμ­μα­τος που άφησε ακά­λυ­πτο τον εν ενερ­γεία δήμαρχο, και στη δια­κρι­τική αλλά σταθερή στήριξη του χώρου της Αρι­στε­ράς. Η «δημο­κρα­τική» είχε επι­ση­μά­νει εγκαί­ρως ότι ο κ. Κολιά­δης είχε συγκε­ντρώ­σει γύρω του στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και φλέρ­ταρε ολοένα και περισ­σό­τερο με το τοπικό ΠΑΣΟΚ, όπως αυτό εκφρα­ζό­ταν από τον κ. Βάιο Καλο­πήτα και ότι στη Νέα Δημο­κρα­τία υπήρχαν φωνές που προει­δο­ποιού­σαν πως τυχόν νίκη του με την ανοχή ή και στήριξή της θα οδη­γούσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε προ­σπά­θεια να την καρ­πω­θεί. Η προει­δο­ποί­ηση αγνο­ή­θηκε.

Η ανάθεση κομ­βι­κών θέσεων σε πρόσωπα προ­ερ­χό­μενα από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη στιγμή της θητείας του δεν ήταν απλή ένδειξη. Ήταν η πρώτη έμπρα­κτη επι­βε­βαί­ωση ότι το «καμία σημαία» είχε στην πραγ­μα­τι­κό­τητα πολύ συγκε­κρι­μένο χρώμα. Η δεύτερη ήρθε από την πολε­μική που εξα­πέ­λυσε, μεθο­δικά και κλι­μα­κού­μενα, ενα­ντίον της κυβέρ­νη­σης και κάθε εκπρο­σώ­που της κεντρο­δε­ξιάς στο νησί.

Τα πρώτα δείγ­ματα γραφής: ΠΕΔ, τέλος ανθε­κτι­κό­τη­τας και τα αιτή­ματα της Bora

Η αθέτηση συμ­φω­νιών ως εργα­λείο εμφα­νί­στηκε από τους πρώτους μήνες, στις αρχαι­ρε­σίες της ΚΕΔΕ και της ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου τον Μάρτιο του 2024. Ο κ. Κολιά­δης είχε δεσμευ­θεί δημο­σίως, στην ορκω­μο­σία του περι­φε­ρεια­κού συμ­βου­λίου στη Σύρο και σε συνε­δρί­αση του ΦΟΔΣΑ παρου­σία όλων των δημάρ­χων, ότι δεν θα διεκ­δι­κή­σει την προ­ε­δρία της ΠΕΔ και θα στη­ρί­ξει τον δήμαρχο Σύρου κ. Αλέ­ξαν­δρο Αθα­να­σίου, με γνώση μάλιστα του ανα­πλη­ρωτή υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών κ. Θεό­δω­ρου Λιβά­νιου. Η συμ­φω­νία κυρίων ανα­τρά­πηκε στην κάλπη, όπου υπέβαλε υπο­ψη­φιό­τητα και εξελέγη πρό­ε­δρος με 11 ψήφους έναντι 7, απο­κα­λύ­πτο­ντας ο ίδιος κεκλει­σμέ­νων των μικρο­φώ­νων το deal που είχε κάνει με φόντο το δάνειο του Δήμου Ρόδου. Η ενδο­πε­ρι­φε­ρειακή συνοχή βγήκε λαβω­μένη και οι σχε­δια­σμοί της κυβέρ­νη­σης ανα­τρά­πη­καν.

Ακο­λού­θησε το σαμπο­τάζ στη διεκ­δί­κηση του τέλους ανθε­κτι­κό­τη­τας, όταν το περι­φε­ρειακό συμ­βού­λιο είχε απο­φα­σί­σει ομόφωνα το σύνολο των πόρων να κατευ­θυν­θεί, νομικά δια­σφα­λι­σμένο ανά νησί, σε έργα των δήμων, και ο δήμαρ­χος, ενώ αρχικά συμ­φω­νούσε, προ­ώ­θησε στην κρίσιμη ψηφο­φο­ρία της ΠΕΔ εναλ­λα­κτική πρόταση που τορ­πί­λισε τη διεκ­δί­κηση, με τον κ. Γιώργο Χατζη­μάρκο να το περι­γρά­φει δημο­σίως με τη φράση «έρχεται αυτός, για τον οποίο έδωσες τον αγώνα και λέει κάτω τα χέρια». Στο ίδιο μοτίβο και το μπάχαλο με τα αιτή­ματα χρη­μα­το­δό­τη­σης μετά την Bora, ύψους 91.950.728,16 ευρώ, στα οποία συμπε­ρι­λή­φθη­καν 2.000.000 ευρώ για τη διευ­θέ­τηση του Τρια­ντε­νού ποταμού, έργο ήδη δρο­μο­λο­γη­μένο με εξα­σφα­λι­σμένη χρη­μα­το­δό­τηση της Περι­φέ­ρειας, και 1.122.800 ευρώ για την απο­μά­κρυνση της γέφυρας του Φαλη­ρα­κίου, έργο που είχε ήδη υλο­ποι­η­θεί. Η προ­βλη­μα­τική διεκ­δί­κηση παρή­γαγε πάντως το επι­θυ­μητό πολι­τικό προϊόν, το αφήγημα της κυβερ­νη­τι­κής αδια­φο­ρίας και το ψευ­το­δί­λημμα προς τους πολίτες, είστε με την κυβέρ­νηση ή με τη Ρόδο.

Η μεθο­δική κλι­μά­κωση σε όλα τα μέτωπα

Η ανα­δρομή στα γεγο­νότα απο­κα­λύ­πτει ένα μοτίβο που επα­να­λαμ­βά­νε­ται με εντυ­πω­σιακή συνέ­πεια. Κάθε λίγους μήνες ανοίγει ένα νέο μέτωπο με την κεντρική εξουσία, πάντοτε με όρους σύγκρου­σης και ποτέ θεσμι­κής συνερ­γα­σίας. Μετά την Bora, τελε­σί­γραφο με ημε­ρο­μη­νία την 15η Μαρτίου 2025 και προ­α­ναγ­γε­λία ότι δια­φο­ρε­τικά «θα κάνουμε αυτό που πρέπει», ανοιχτό ενδε­χό­μενο δυνα­μι­κών κινη­το­ποι­ή­σεων με εμπλοκή κοι­νω­νι­κών φορέων και η δήλωση «δεν ξέρω αν θα ανοί­ξουμε το νησί», που έπληττε ευθέως τη διεθνή του­ρι­στική εικόνα της Ρόδου. Ταυ­τό­χρονα, δημόσιο «άδεια­σμα» των κυβερ­νη­τι­κών βου­λευ­τών και κυρίως του κ. Γιάννη Παππά, που είχε προ­σφερ­θεί να συν­δρά­μει, με την απο­στροφή ότι «οι βου­λευ­τές μπορεί να βγάζουν ανα­κοι­νώ­σεις, αλλά κάποιοι άλλοι εργά­στη­καν πραγ­μα­τικά», και αιχμές για τους κ.κ. Μάνο Κόνσολα και Μίκα Ιατρίδη, ενώ η πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας Δωδε­κα­νή­σου κ. Έφη Χαρα­λα­μπο­πού­λου εισέ­πραξε το απα­ξιω­τικό «ποια είναι η κυρία».

Ακο­λού­θη­σαν το μέτωπο του μετα­να­στευ­τι­κού με τις καταγ­γε­λίες περί ανορ­γα­νω­σιάς των Υπουρ­γείων, το μέτωπο του ΦΠΑ με την απειλή προ­σφυ­γής στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας και στα ευρω­παϊκά δικα­στή­ρια και τη δηλω­μένη απο­γο­ή­τευση από τις εξαγ­γε­λίες του πρω­θυ­πουρ­γού στη ΔΕΘ, το μέτωπο της αξιο­λό­γη­σης των δημο­τι­κών υπη­ρε­σιών που χαρα­κτη­ρί­στηκε «τέχνα­σμα της κυβέρ­νη­σης», η πάγια ρητο­ρική περί «φτωχών συγ­γε­νών του κράτους» και «παρα­τη­μέ­νων νησιών», ακόμη και η μετα­τροπή της αρτο­κλα­σίας του Αγίου Φανου­ρίου σε ευκαι­ρία άτυπης πίεσης προς τους 4 κυβερ­νη­τι­κούς βου­λευ­τές. Η κορύ­φωση ήρθε τον Ιούνιο του 2026 με την επίθεση στην υπουργό Πολι­τι­σμού κ. Λίνα Μενδώνη, με καταγ­γε­λίες περί «φίμωσης» και «απρέ­πειας» επειδή δεν του δόθηκε ο λόγος σε παρά­δοση 3 μνη­μείων που ήταν έργα απο­κλει­στικά του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού και στα οποία ο Δήμος δεν είχε καμία ανά­μειξη.

Ο μηχα­νι­σμός: η αρι­στερά υιο­θε­τεί, ο δήμαρ­χος απο­σύ­ρε­ται, η φθορά μένει

Το επει­σό­διο Μενδώνη απο­κά­λυψε σε πραγ­μα­τικό χρόνο ολό­κληρο τον μηχα­νι­σμό. Η καταγ­γε­λία υιο­θε­τή­θηκε σχεδόν ταυ­τό­χρονα από το ΠΑΣΟΚ Νοτίων Δωδε­κα­νή­σων, τον βου­λευτή κ. Γιώργο Νικη­τιάδη, τις Νομαρ­χια­κές Επι­τρο­πές του ΣΥΡΙΖΑ που μίλησαν για «μνημείο πολι­τι­κής απρέ­πειας και αλα­ζο­νείας» και από την κ. Χρύσα Καρα­γιάννη, το ίδιο πρόσωπο που το 2023 είχε προ­τι­μη­θεί στη θέση του σημε­ρι­νού δημάρ­χου. Η ταχύ­τητα, ο συντο­νι­σμός και η σχεδόν πανο­μοιό­τυπη επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία δεν πέρασαν απα­ρα­τή­ρητα, λίγες μόλις ημέρες πριν από την επί­σκεψη του πρω­θυ­πουρ­γού στο νησί. Και όταν το υλικό εξά­ντλησε τη χρη­σι­μό­τητά του, ο ίδιος δήμαρ­χος υπο­δέ­χθηκε τον κ. Κυριάκο Μητσο­τάκη στο δημαρ­χείο την 13η Ιουνίου 2026 με χαμό­γελα και θερμή χει­ρα­ψία, αφή­νο­ντας τις κομ­μα­τι­κές οργα­νώ­σεις που είχαν ανέβει στο άρμα της αγα­νά­κτη­σης να ανα­ρω­τιού­νται αν βγήκαν δικαιω­μέ­νες ή απλώς αδεια­σμέ­νες. Θύμωσε, φωτο­γρα­φή­θηκε, ξεθύ­μωσε. Η οργή κράτησε λιγό­τερο από μια καλή ταινία, γιατί δεν ήταν οργή. Ήταν εργα­λείο.

Το ύπουλο μέτωπο κατά της Περι­φέ­ρειας και ο ρόλος του κ. Βαγια­νού

Ιδιαί­τερη ανάλυση απαιτεί η τακτική απέ­να­ντι στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και τον κ. Γιώργο Χατζη­μάρκο, τον βασικό στόχο των μακρο­πρό­θε­σμων σχε­δια­σμών του δημάρ­χου. Εδώ η μέθοδος γίνεται πιο εκλε­πτυ­σμένη, καθώς ο δήμαρ­χος δεν εμφα­νί­ζε­ται πάντοτε ο ίδιος στην πρώτη γραμμή. Τον ρόλο του πολιορ­κη­τι­κού κριού έχει ανα­λά­βει ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ κ. Σωτήρης Βαγια­νός, με τον δήμαρχο να εμφα­νί­ζε­ται δήθεν να ανέ­χε­ται τις εξα­κο­ντι­ζό­με­νες αιχμές, κρα­τώ­ντας τη δυνα­τό­τητα να απο­στα­σιο­ποιεί­ται όποτε το κόστος μεγα­λώ­νει. Η επιλογή του προ­σώ­που δεν στε­ρεί­ται σημειο­λο­γίας, καθώς η οικο­γέ­νεια του κ. Βαγια­νού δια­τη­ρεί παρα­δο­σιακά δεσμούς με το γραφείο του βου­λευτή της Νέας Δημο­κρα­τίας κ. Μάνου Κόνσολα. Η υπο­νό­μευση της Περι­φέ­ρειας δεν εμφα­νί­ζε­ται έτσι να προ­έρ­χε­ται από τον χώρο της Αρι­στε­ράς αλλά να δια­περνά την ίδια την κεντρο­δε­ξιά, βαθαί­νο­ντας τις ρωγμές της.

Το ίδιο μοτίβο εντο­πί­ζε­ται στη στάση απέ­να­ντι στα τοπικά μέσα ενη­μέ­ρω­σης, με όσα στη­ρί­ζουν την κυβέρ­νηση ή δεν ευθυ­γραμ­μί­ζο­νται με το δημο­τικό αφήγημα να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως εχθρικά, την ώρα που η παρά­ταξη του δημάρ­χου βολι­δο­σκο­πεί το πεδίο των τοπικών ΜΜΕ ανα­ζη­τώ­ντας τρόπους επέν­δυ­σης και επιρ­ροής, ενώ εξε­τά­στηκε ακόμη και το σενάριο δημο­τι­κού ραδιο­φώ­νου μέσω του ανα­πτυ­ξια­κού οργα­νι­σμού Κολοσ­σός 2047.

Η πιο πρό­σφατη επι­βε­βαί­ωση: το βέτο Χαλκιά στο Δικα­στικό Μέγαρο που δεσμεύ­θη­καν υπουρ­γός και πρω­θυ­πουρ­γός

Αν κάποιος ανα­ζη­τούσε την πιο φρέσκια και ταυ­τό­χρονα την πιο εύγλωττη από­δειξη του μοτίβου, δεν θα χρεια­ζό­ταν να πάει μακριά. Θα του αρκούσε η υπόθεση του νέου Δικα­στι­κού Μεγάρου Ρόδου. Στην ευρεία σύσκεψη της 11ης Μαΐου 2026 υπό τον υπουργό Δικαιο­σύ­νης κ. Γιώργο Φλωρίδη, με τη συμ­με­τοχή της Περι­φέ­ρειας, του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου και όλων των συναρ­μό­διων φορέων, η δημο­τική αρχή ήταν παρούσα διά του ίδιου του δημάρ­χου κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη και του αντι­δη­μάρ­χου Πολε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού κ. Κώστα Χαλκιά προ­σω­πικά. Εκεί ελή­φθη­σαν 3 αλλη­λέν­δε­τες απο­φά­σεις, με κορυ­φαία την ορι­στική απόφαση κατα­σκευής νέου Δικα­στι­κού Μεγάρου, με προ­κρι­θέ­ντα χώρο το παλαιό Νοσο­κο­μείο, και ο δήμαρ­χος δήλωσε μάλιστα ότι «η σημε­ρινή συνά­ντηση σημα­το­δο­τεί ότι επι­τέ­λους κάποια πράγ­ματα θα αρχί­σουν να παίρ­νουν τον δρόμο τους» και ότι ο δήμος «θα κάνει ό,τι χρεια­στεί». Ακο­λού­θησε η δημόσια δέσμευση του ίδιου του πρω­θυ­πουρ­γού κατά την πρό­σφατη επί­σκεψή του στη Ρόδο, που προ­σέ­δωσε στο εγχεί­ρημα την ύψιστη δυνατή πολι­τική κάλυψη.

Και τότε ενερ­γο­ποι­ή­θηκε ο γνώ­ρι­μος μηχα­νι­σμός. Από το βήμα του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, παρό­ντος του δημάρ­χου, ο οποίος ουδόλως δια­φο­ρο­ποι­ή­θηκε, ο κ. Χαλκιάς έθεσε βέτο στη χωρο­θέ­τηση, επι­κα­λού­με­νος τις θεσμο­θε­τη­μέ­νες χρήσεις υγείας, την ανάγκη Προ­ε­δρι­κού Δια­τάγ­μα­τος, την έλλειψη οικο­δο­μι­κής γραμμής και τον κίνδυνο απώ­λειας θέσεων στάθ­μευ­σης, και εξα­πέ­λυσε την αιχμή ότι «όποιος έχει προ­τεί­νει αυτή τη λύση, προ­φα­νώς δεν έχει μελε­τή­σει τα πολε­ο­δο­μικά δεδο­μένα της περιο­χής». Αιχμή που, εκ των πραγ­μά­των, στρέ­φε­ται κατά του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης, της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και της δέσμευ­σης του πρω­θυ­πουρ­γού. Η ίδια δημο­τική αρχή που συναί­νεσε τον Μάιο, τορ­πι­λί­ζει τον Ιούλιο, χωρίς να έχει προ­τεί­νει ούτε έναν εναλ­λα­κτικό χώρο εντός του αστικού ιστού.

Οι αντι­δρά­σεις που ακο­λού­θη­σαν επι­βε­βαί­ω­σαν πανη­γυ­ρικά την υπα­να­χώ­ρηση. Ο ανα­πλη­ρω­τής περι­φε­ρειάρ­χης κ. Από­στο­λος Ασπρά­κης, μέλος και ο ίδιος της επι­τρο­πής χωρο­θέ­τη­σης στην οποία μετείχε και ο κ. Χαλκιάς, απο­κά­λυψε στη «δημο­κρα­τική» ότι ο αντι­δή­μαρ­χος ουδέ­ποτε δια­τύ­πωσε αντίρ­ρηση στο αρμόδιο όργανο, ούτε εγγρά­φως ούτε προ­φο­ρι­κώς, ότι επί περισ­σό­τερο από ένα μήνα οι προ­σπά­θειες συνά­ντη­σης μαζί του απέ­βαι­ναν άκαρπες και ότι δεν εμφα­νί­στηκε ούτε στη σύσκεψη με τον περι­φε­ρειάρχη και τον πρόεδρο του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου, παρότι προ­σκλή­θηκε. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου, ο οποίος με ανα­κοί­νωση εξέ­φρασε «εύλογο προ­βλη­μα­τι­σμό» για την εμφά­νιση ενστά­σεων σε ζητή­ματα ήδη κρι­θέ­ντα θεσμικά και πολι­τικά, υπο­γράμ­μισε ότι η δημόσια συζή­τηση δεν είναι θεμιτό «να μετα­τρέ­πε­ται σε εργα­λείο δημιουρ­γίας αμφι­βο­λιών για απο­φά­σεις ειλημ­μέ­νες» και υπεν­θύ­μισε ότι η Ρόδος έχει ήδη χάσει περισ­σό­τερα από 30 χρόνια από την ανα­κύ­κλωση ενστά­σεων.

Το σχήμα είναι πανο­μοιό­τυπο με εκείνο της περί­πτω­σης Βαγια­νού. Ο δήμαρ­χος συναι­νεί δημο­σίως, εισπράτ­τει τα οφέλη της συνερ­γα­σίας, και όταν το έργο σφρα­γί­ζε­ται με κυβερ­νη­τική και πρω­θυ­πουρ­γική δέσμευση, το βέτο έρχεται από στέ­λε­χός του, με τον ίδιο να σιωπά και να κρατά ανοιχτή την πόρτα της απο­στα­σιο­ποί­η­σης.

Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, το μετέωρο διά­στημα και η ανα­ζω­πύ­ρωση μέσω της ΕΛ.ΑΣ.

Ένα κρίσιμο κεφά­λαιο της δια­δρο­μής αφορά την περίοδο της κατάρ­ρευ­σης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κατα­κερ­μα­τι­σμός του κόμ­μα­τος μετά τις τελευ­ταίες κινή­σεις του κ. Αλέξη Τσίπρα και η στα­διακή απο­σύν­θεση του χώρου από τον οποίο ο κ. Κολιά­δης είχε επι­χει­ρή­σει να πολι­τευ­θεί, τον άφησαν εμφανώς μετέωρο. Το πολι­τικό του σχέδιο προ­ϋ­πέ­θετε μια ισχυρή κεντρική στέγη στον χώρο της Αρι­στε­ράς και η στέγη αυτή κατέρ­ρεε, την ώρα που ο ίδιος αντι­με­τώ­πιζε δυσκο­λίες συγκρά­τη­σης του μετώπου που τον στήριξε και απώλεια της επι­κοι­νω­νια­κής υπε­ρο­χής που μέχρι πρό­σφατα διέθετε.

Η εικόνα άλλαξε άρδην με την εμφά­νιση του νέου κόμ­μα­τος του κ. Τσίπρα, της ΕΛ.ΑΣ. Η επα­νεκ­κί­νηση του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού στην κεντρική πολι­τική σκηνή, σύμφωνα με όσα μετα­φέ­ρο­νται από πρόσωπα που παρα­κο­λου­θούν τις ζυμώ­σεις, ανα­ζω­πύ­ρωσε το αρχικό σχέδιο και επα­νέ­φερε τον δήμαρχο Ρόδου στο κάδρο των σχε­δια­σμών του χώρου. Ο στόχος, όπως περι­γρά­φε­ται, είναι πλέον διττός και σαφής. Αφενός η πλήρης απα­ξί­ωση και απο­δό­μηση της όποιας εικόνας σχέσης του κ. Κολιάδη με την κεντρο­δε­ξιά ενόψει των εκλογών, ώστε να κατα­στεί αξιο­ποι­ή­σι­μος από το νέο σχήμα ως εκφρα­στής του αντι­κυ­βερ­νη­τι­κού μετώπου στα Δωδε­κά­νησα. Αφε­τέ­ρου η μεγι­στο­ποί­ηση της φθοράς της Νέας Δημο­κρα­τίας στον νομό, με κάθε νέο μέτωπο του δημάρ­χου να λει­τουρ­γεί ως προ­σθήκη στο διάχυτο κλίμα αγα­νά­κτη­σης. Υπό αυτό το πρίσμα, η κορύ­φωση της πολε­μι­κής του το τελευ­ταίο διά­στημα δεν είναι συγκυ­ριακή. Συμπί­πτει χρονικά με την ανα­συ­γκρό­τηση του χώρου γύρω από τον κ. Τσίπρα και υπη­ρε­τεί την στό­χευση του δημάρ­χου.

Το σχέδιο: απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση της Δεξιάς με τις ευλο­γίες της Αρι­στε­ράς

Όταν όλα τα παρα­πάνω τοπο­θε­τη­θούν στη σειρά, η ανά­γνωση που κερ­δί­ζει έδαφος στους πολι­τι­κούς κύκλους του νησιού είναι μία. Δεν πρό­κει­ται για σπα­σμω­δι­κές αντι­δρά­σεις ενός παρορ­μη­τι­κού αυτο­διοι­κη­τι­κού αλλά για συγκρο­τη­μένο σχέδιο απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης της Δεξιάς στον νομό και μεθο­δι­κής καλ­λιέρ­γειας αγα­νά­κτη­σης κατά της κυβέρ­νη­σης και των εκπρο­σώ­πων της ενόψει των εκλογών. Κάθε μέτωπο εξυ­πη­ρε­τεί τον ίδιο σκοπό. Η Bora καλ­λιερ­γεί την εικόνα του κράτους που εγκα­τα­λεί­πει τη Ρόδο, ο ΦΠΑ του κράτους που την αδικεί, το μετα­να­στευ­τικό του κράτους που ανορ­γά­νωτα τη φορ­τώ­νει, το επει­σό­διο Μενδώνη του κράτους που την περι­φρο­νεί. Το άθροι­σμα είναι ένα διάχυτο αντι­κυ­βερ­νη­τικό κλίμα, έτοιμο να μετου­σιω­θεί σε εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα όποτε στηθούν οι κάλπες.

Το σχέδιο εκτε­λεί­ται με τις ευλο­γίες της Αρι­στε­ράς, που σπεύδει κάθε φορά να υιο­θε­τή­σει και να πολ­λα­πλα­σιά­σει τα αφη­γή­ματα του δημάρ­χου, και με την ανοχή και τη βοήθεια νεο­δη­μο­κρα­τών και κεντρο­δε­ξιών παρα­γό­ντων που δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται ή δεν θέλουν να αντι­λη­φθούν τον ρόλο που τους έχει ανα­τε­θεί.

Πρό­κει­ται για τα αθέλητα στη­ρίγ­ματα ενός σχεδίου που στρέ­φε­ται ενα­ντίον τους, με χαρα­κτη­ρι­στι­κό­τερη κατά πολλούς περί­πτωση εκείνη του κ. Γιάννη Παππά, ο οποίος εξα­κο­λου­θεί να προ­σφέ­ρει θεσμική κάλυψη, δεσμεύ­σεις συμπα­ρά­στα­σης και συνα­ντή­σεις καλού κλί­μα­τος σε έναν δήμαρχο που τον έχει επα­νει­λημ­μέ­νως εκθέσει και «αδειά­σει» δημο­σίως, χωρίς ποτέ να εισπρά­ξει πολι­τικό αντάλ­λαγμα πέραν της επό­με­νης δημό­σιας υπο­τί­μη­σης.

Οι δύο δια­δρο­μές δια­φυ­γής και η επόμενη κάλπη

Την ίδια στιγμή ο ίδιος φρο­ντί­ζει να δια­λα­λεί­ται μέσω πρό­θυ­μων μέσων ενη­μέ­ρω­σης ότι δέχεται πιέσεις από τον κ. Τσίπρα να είναι υπο­ψή­φιος. Η διαρροή εξυ­πη­ρε­τεί διπλό σκοπό, καθώς ανε­βά­ζει το πολι­τικό του ειδικό βάρος και συντη­ρεί ανοιχτή τη γέφυρα με τη νέα κεντρική στέγη της ΕΛ.ΑΣ. Το βέβαιο ωστόσο, σύμφωνα με όσους παρα­κο­λου­θούν στενά τους σχε­δια­σμούς του, είναι ότι επι­διώ­κει πρω­τί­στως να παρα­μεί­νει στον Δήμο Ρόδου, όπου το νέο εκλο­γικό σύστημα του ενός γύρου με το όριο του 42% και την εναλ­λα­κτική ψήφο πρι­μο­δο­τεί όποιον συγκρο­τή­σει εγκαί­ρως πολυ­συλ­λε­κτικό μέτωπο, δια­τη­ρώ­ντας ανοιχτό το ενδε­χό­μενο, εφόσον πετύχει τη μέγιστη απο­δυ­νά­μωση της Νέας Δημο­κρα­τίας στον νομό, να μετα­πη­δή­σει στην Περι­φέ­ρεια. Εκεί όπου άλλωστε έχει προ πολλού δείξει τις προ­θέ­σεις του, με τη γνωστή απο­στροφή περί των σκαλιών της Περι­φέ­ρειας που «θα τα ανέ­βουμε μία και καλή» και την αλλη­γο­ρία περί του φρούτου που «σαπίζει, άστο μέχρι να πέσει».

Το παρα­σκή­νιο μιας δια­δρο­μής που εξη­γεί­ται πλέον πλήρως

Η ιστορία της ιθα­γέ­νειας του 2023 δεν είναι απλώς βιο­γρα­φικό στοι­χείο. Είναι το κλειδί που ξεκλει­δώ­νει ολό­κληρη τη μετέ­πειτα δια­δρομή. Ένας φέρελ­πις της πολι­τι­κής που μετείχε στην παρά­ταξη Καμπου­ράκη ενώ δια­πραγ­μα­τευό­ταν θέση στο ψηφο­δέλ­τιο του ΣΥΡΙΖΑ, που θερά­πευσε το κώλυμα εκλο­γι­μό­τη­τας σε 33 ημέρες για να προ­λά­βει τις εθνικές κάλπες, που κόπηκε με βέτο υπέρ της κ. Καρα­γιάννη, που στρά­φηκε κατά του ανθρώ­που που τον ανέ­δειξε και κατέ­κτησε τον δημαρ­χιακό θώκο με το κοστούμι του ανε­ξάρ­τη­του, που στε­λέ­χωσε τη διοί­κησή του με πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ, που αθέτησε κάθε συμ­φω­νία με τη Νέα Δημο­κρα­τία και μετέ­τρεψε κάθε τριβή με το κεντρικό κράτος σε πολι­τικό πόλεμο, δεν μετα­στρά­φηκε ξαφνικά το 2025 ή το 2026. Ακο­λου­θούσε εξαρχής μια πορεία που έμεινε προ­σω­ρινά μετέωρη με τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και ανα­ζω­πυ­ρώ­θηκε με τη γέννηση της ΕΛ.ΑΣ.

Τσίπρας, ΕΛ.ΑΣ, Κολιά­δης. Μια πρόταση για βου­λευ­τικό ψηφο­δέλ­τιο, ένα βέτο που άλλαξε τον προ­ο­ρι­σμό αλλά όχι το σχέδιο, ένα κόμμα που δια­λύ­θηκε και ένα νέο που το επα­νέ­φερε στη ζωή. Έτσι εξη­γού­νται όλα.

(Φωτο Κολιάδη-Τσίπρα με φωτο­ρε­α­λι­στική χρήση ΑΙ)