ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μελεκούνι, το πιο νόστιμο και γλυκό energy σνακ, μια βόμβα υγείας

news room 5 λεπτά ανάγνωση
34

Αν η Ρόδος ήταν γλυκό, θα ήταν μελε­κούνι. Ένα γλυκό που λατρεύ­ουν με ευλά­βεια σχεδόν θρη­σκευ­τική όλοι οι Ροδίτες, κάθε γενιάς, ηλικίας και κοι­νω­νι­κής κατά­στα­σης. Κάθε γιορτή είναι ευκαι­ρία για μελε­κούνι. Κάθε μικρή πείνα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας είναι, και πάλι, ευκαι­ρία για ένα μελε­κούνι.

Το μελε­κούνι μοιάζει με παστέλι, αλλά δεν είναι. Πιο χοντρό και πιο μαλακό από το παστέλι, γίνεται με ανα­πο­φλοί­ωτο σουσάμι, αμύ­γδαλο, ενίοτε και με κου­κου­νάρι ή φιστίκι, και συνήθως αρω­μα­τί­ζε­ται με κανέλα, γαρί­φαλο, μοσχο­κά­ρυδο, φλούδα από πορ­το­κάλι, περ­γα­μό­ντο ή κίτρο.   Όπως όλα τα γλυκά με ξηρούς καρπούς και μέλι, έρχεται κι αυτό από την Αρχαία Ελλάδα, με αλλοιω­μένη την αρχική του συνταγή μέσα από τους Βυζα­ντι­νούς και τους Ενετούς που του πρό­σθε­σαν τη δική τους πινελιά. Όνομα από μέλι και κούνα, όπως λένε εδώ τον σπόρο, παρα­φθορά του αρχαιο­ελ­λη­νι­κού «κόκκων».

Όπως όλα τα γλυκά με ξηρούς καρπούς και μέλι, έρχεται κι αυτό από την Αρχαία Ελλάδα, με αλλοιω­μένη την αρχική του συνταγή μέσα από τους Βυζα­ντι­νούς και τους Ενετούς που του πρό­σθε­σαν τη δική τους πινελιά.

Χωρίς περιτ­τές θερ­μί­δες, το μελε­κούνι είναι μια βόμβα υγείας, καθώς το σουσάμι περιέ­χει πεντα­πλά­σια ποσό­τητα ασβε­στίου από το πρόβειο γάλα, διπλά­σια ποσό­τητα σιδήρου από το σπανάκι και περισ­σό­τερο φώσφορο από το ψάρι. Βάλε και τα 180 πολύ­τιμα συστα­τικά του μελιού, τα Ω6, τη νιασίνη, τις βιτα­μί­νες (Β1, Β2, Ε) και τότε έχεις μια αντιο­ξεί­δωση στο φουλ που τρώ­γε­ται με τον γλυ­κύ­τερο τρόπο, καθώς οι Ροδίτες ορκί­ζο­νται πως κάτι ευτυχεί μέσα σου όταν τρως ένα μελε­κούνι: σε πιάνει μια χαρά, μια αγαλ­λί­αση, μια πλη­ρό­τητα, μια ευδαι­μο­νία.

Στη Ρόδο το μελε­κούνι δεν είναι ένα. Κάθε χωριό το κάνει ίδιο αλλά και καθόλου ίδιο, όπως θα σου πουν οι ντόπιοι. Του Αφα­ντε­νού, ας πούμε, δεν του αρέσει το λιν­διακό, γιατί δεν έχει μπα­χα­ρικά. Αλλά και ο Λίνδιος δεν αρέ­σκε­ται στο «φαντενό», που «δεν έχει την ιδανική υφή». Ψύλλοι στ’ άχυρα για σένα που δεν είσαι Ροδίτης και όλα σου φαί­νο­νται εξαίσια, αν τα αγο­ρά­σεις από τις 2-3 ντόπιες οικο­τε­χνίες ή αν τα πετύ­χεις σε γιορτή από χέρι σπιτικό.

Το μελε­κούνι μοιάζει με παστέλι, αλλά δεν είναι. Πιο χοντρό και πιο μαλακό από το παστέλι, γίνεται με ανα­πο­φλοί­ωτο σουσάμι, αμύ­γδαλο, ενίοτε και με κου­κου­νάρι ή φιστίκι. Advertisement: 0:06   Η Σοφία, στο πολύ­χρωμο, παρα­μυ­θέ­νιο χωριό Κοσκι­νού, είναι η ιέρεια του μελε­κου­νιού. Όπου γάμος και χαρά στο νησί, σε κείνη θα προ­στρέ­ξεις για τα μελε­κού­νια, κάτι που σημαί­νει πως η Σοφία μπορεί να φτιά­χνει και 2.500 ρόμβους τη μέρα! Στο καμα­ρούλα μια σταλιά εργα­στή­ριο/σπίτι της, με τα εικο­νί­σματα και τη βοήθεια του Νικήτα, του συζύγου, ο οποίος και σχε­δί­ασε τις ξύλινες φόρμες που ζυγί­ζουν έναν τόνο, άρα μόνο αυτός μπορεί να τις σηκώσει − να ένας ωραίος τρόπος να μη φεύγει ποτέ από κοντά της. Ενίοτε, στο τελικό τύλιγμα στη ζελα­τίνα βοηθούν και οι κόρες, που είναι δεινές τυλί­χτρες!

Πρωί-πρωί ξεκί­νησα στο πλάι της να την παρα­κο­λουθώ και να τη ρωτάω, έτσι ώστε να ξεκα­θα­ρί­σει μέσα μου, χωρίς μυστικά, το ομι­χλώ­δες τοπίο του μελε­κου­νιού. Απορία πρώτη: πώς γίνεται το τοπι­κό­τερο των ροδί­τι­κων γλυκών να περιέ­χει σουσάμι, όταν στην του­ρι­στι­κό­τατη Ρόδο ποτέ μου δεν είδα ούτε ένα χωρα­φάκι;   30.10.2017 Ένα crash test με πολύ σιρόπι στους καλύ­τε­ρους λου­κου­μά­δες της πόλης Παλιά, λέει, στην Κατ­τα­βιά, στη Λαχανιά και στα Κοσκι­νού καλ­λιερ­γού­σαν το σουσάμι. Το λίγο που καλ­λιερ­γεί­ται πια δεν επαρκεί και δεν είναι και η καλύ­τερη ποιό­τητα. Το μέλι, πάλι, όταν είναι μόνο θυμα­ρί­σιο, «δεν δένει». Άρα, πρέπει να βάλεις μια σύμ­μειξη ανθέων και θυμα­ρί­σιου για το άρωμα. Η Σοφία το μέλι το παίρνει από την εξα­δέλφη, τα εσπε­ρι­δοειδή από τον κήπο τον δικό της και των γει­τό­νων. Τρίβει ψιλό το ξύσμα, καβουρ­δί­ζει ολό­κληρο το αμύ­γδαλο, πλένει το σουσάμι. Μετά, όπως κάνουμε τον χαλβά, το καβουρ­δί­ζει σκέτο και υπο­μο­νε­τικά σε χαμηλή φωτιά και παράλ­ληλα ζεσταί­νει το μέλι να γίνει σιρόπι. Ύστερα ενώνει τα δύο μείγ­ματα, προ­σθέ­τει μπα­χα­ρικά και ξύσμα, απλώνει ομοιό­μορφα το μείγμα σε ξύλινες τάβλες, το αφήνει να κρυώσει. Μόλις κρυώσει, ο Νικήτας το χαράζει σε ρόμβους με τον χάρακα, μην του ξεφύγει το μέγεθος. Μόλις κρυώσει εντελώς, τυλί­γε­ται σε ζελα­τίνα.

Το μέλι, όταν είναι μόνο θυμα­ρί­σιο, «δεν δένει». Άρα, πρέπει να βάλεις μια σύμ­μειξη ανθέων και θυμα­ρί­σιου για το άρωμα.   Πριν εφευ­ρε­θεί η ζελα­τίνα, το έκαναν «κου­τα­λάτο» και του έδιναν σχήμα με μια λαδό­κολλα. Στο σερ­βί­ρι­σμα, ακόμη και σήμερα, σε γιορτές, μπορεί να το δεις πάνω σε λεμο­νό­φυλλα που δεν το αρω­μα­τί­ζουν, απλώς τα παλιά χρόνια ήταν ό,τι πιο κοντινό στα σημε­ρινά πλα­στικά πια­τά­κια μίας χρήσης.

Γλυκό της καλο­τυ­χίας και της χαράς, «όσους κόκκους έχει το κάθε κομμάτι τόσα χρόνια να ‘χει το ζευγάρι» εύχο­νταν στους γάμους, μοι­ρά­ζε­ται σαν πρό­σκληση την εβδο­μάδα πριν από τον γάμο, μοι­ρά­ζε­ται στο «κρεβάτι», μοι­ρά­ζε­ται και στην εκκλη­σία, προ­σφέ­ρε­ται και στα σαράντα του νεο­γέν­νη­του μωρού, προ­σφέ­ρε­ται παντού και πάντα.   20.11.2017 Πάστα ποντι­κάκι, αμυ­γδά­λου και αληθινά σοκο­λα­τά­κια: Στη φωλιά του παλιού καλού γλυκού Παλιό­τερα, οι οικο­γέ­νειες των μελ­λο­νύμ­φων μοι­ρά­ζο­νταν τα έξοδα και οι γυναί­κες του χωριού το έφτια­χναν όλες μαζί σε ένα τρα­γου­δι­στό κλίμα χαράς και ευφο­ρίας. Με το πρώτο κομμάτι άλειφαν το πρόσωπο του γαμπρού και της νύφης, να ‘χουν ζωή γλυκιά σαν μέλι, γεμάτη τόσες αφθο­νίες, όσες και οι κόκκοι του σου­σα­μιού.

Αν σκε­φτείς τα συντη­ρη­τικά, την ποσό­τητα της ζάχαρης και τη χημική επε­ξερ­γα­σία μιας μπάρας δημη­τρια­κών ή των δημη­τρια­κών που δίνουμε στα παιδιά, έχεις κάθε λόγο να υιο­θε­τή­σεις το αγνό, αθώο και ενερ­γειακό μελε­κούνι στην καθη­με­ρι­νό­τητά σου. Οι τρεις καλύ­τε­ροι, αυτοί που φτιά­χνουν το απο­λύ­τως αυθε­ντικό και ασύ­γκριτο σε νοστι­μιά μελε­κούνι, μπορούν να σου το στεί­λουν όπου κι αν κατοι­κείς, αφού μετα­φέ­ρε­ται εύκολα και συντη­ρεί­ται μέχρι και για έναν χρόνο. Αν κάνει ζέστη, συμ­βου­λεύει η Σοφία, απλώς το βάζεις στο ψυγείο για να δια­τη­ρή­σει τη μαλακή του υφή. Αν επι­μέ­νεις να το προ­σπα­θή­σεις μόνος σου, οι ανα­λο­γίες είναι 2 κιλά σουσάμι, 2 κιλά μέλι, 500 γρ. ολό­κληρα αμύ­γδαλα, 2 κ.γ. μπα­χα­ρικά (κανέλα, γαρί­φαλο, μοσχο­κά­ρυδο) και 2 κ.γ. ξύσμα πορ­το­κάλι.   Μόλις κρυώσει, ο Νικήτας το χαράζει σε ρόμβους με τον χάρακα, μην του ξεφύγει το μέγεθος. Μόλις κρυώσει εντελώς, τυλί­γε­ται σε ζελα­τίνα.

Με τη συνταγή της περιο­χής Αφάντου

Πηγή: www.lifo.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.