Κατηγορείται για απάτη ξενοδόχος της Κω

Tην κατη­γο­ρία της απάτης θα αντι­με­τω­πί­σει ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των την 21η Σεπτεμ­βρίου 2017 ξενο­δό­χος από την Κω, που ενε­πλάκη σε υπόθεση εικο­νι­κών τιμο­λο­γίων, που είχε προ­κα­λέ­σει αίσθηση.

Η ξενο­δό­χος, που υπήχθη σε ευνοϊκή ρύθμιση και κατέ­βαλε το πρό­στιμο που της υπο­βλή­θηκε απηλ­λάγη από την κατη­γο­ρία της κακουρ­γη­μα­τι­κής φορο­δια­φυ­γής.

H ξενο­δο­χειακή εται­ρεία που έλαβε επι­χο­ρή­γηση – μαμούθ, βρέθηκε με εικο­νικά τιμο­λό­για εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, όμως πριν περάσει από το “ταμείο” για να πλη­ρώ­σει το πρό­στιμο φέρεται να της δόθηκε έκπτωση 45%, που στην προ­κει­μένη περί­πτωση αντι­στοι­χεί σε 5,7 εκατ. ευρώ.

Το κουβάρι της υπό­θε­σης άρχισε να ξετυ­λί­γε­ται το 2007. Με απόφαση των τότε υπουρ­γού και υφυ­πουρ­γού Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών εγκρί­θηκε η υπαγωγή στις δια­τά­ξεις του επεν­δυ­τι­κού νόμου 3299/2004 επι­χεί­ρη­σης Α.Ε., για την ίδρυση ξενο­δο­χεια­κής μονάδας πέντε αστέρων στα Δωδε­κά­νησα.

Το σύνολο της επέν­δυ­σης της ξενο­δο­χεια­κής μονάδας ανερ­χό­ταν στο ποσό των 25.405.875 ευρώ, από το οποίο τα 12.702.937 ευρώ θα καλύ­πτο­νταν με κρατική επι­χο­ρή­γηση. Η ίδια συμ­με­τοχή ανερ­χό­ταν σε 7.352.438 ευρώ, ενώ είχε εξα­σφα­λι­στεί και τρα­πε­ζικό δάνειο 5.350.000 ευρώ.

Πράγ­ματι το 2009 κατα­σκευά­στηκε σε έκταση 45 στρεμ­μά­των ένα σύγ­χρονο υπερ­πο­λυ­τε­λές ξενο­δο­χείο 360 κλινών, με εστια­τό­ρια, μπαρ, σπα, ενώ τις εντυ­πώ­σεις κλέβει η πισίνα υπερ­χεί­λι­σης στο επίπεδο ακριβώς πάνω από την παραλία.

Όταν όμως οι “Ράμπο” της Περι­φε­ρεια­κής Διεύ­θυν­σης Νοτίου Αιγαίου του ΣΔΟΕ πραγ­μα­το­ποί­η­σαν διπλή έφοδο στο ξενο­δο­χείο το Φεβρουά­ριο του 2011 και το Μάρτιο του 2012, δια­πί­στω­σαν, ότι η εται­ρεία είχε λάβει και κατα­χω­ρή­σει στα βιβλία της μερικώς εικο­νικά φορο­λο­γικά στοι­χεία συνο­λι­κής αξίας συναλ­λα­γών 9.276.040,72 ευρώ.

Η κατη­γο­ρού­μενη υπο­στη­ρί­ζει ότι ενήρ­γησε νόμιμα. Όπως τονίζει εισα­γω­γικά από του έτους 1965 είχε εγκα­τα­στα­θεί οικο­γε­νεια­κώς στο Βελγικό Congo, όπου παρέ­μεινε μέχρι το έτος 1987, δηλαδή επί 22 και πλέον έτη, ασχο­λού­μενη με το εμπόριο, από το οποίο απε­κό­μισε μεγάλα κέρδη.

Το έτος 1991 και μετά τον επα­να­πα­τρι­σμό της και τη μόνιμη εγκα­τά­στασή της στην Ελλάδα, απε­φά­σισε να επεν­δύ­σει στον του­ρι­στικό τομέα και έτσι απέ­κτησε ξενο­δο­χείο στην περιοχή Άγιος Φωκάς της Κω, μέσω εξα­γο­ράς της ανώ­νυ­μης εται­ρείας στην οποία ανήκε.

Το ξενο­δο­χείο αυτό, κατη­γο­ρίας 4 αστέρων, έχει ανε­γερ­θεί επί οικο­πέ­δου εκτά­σεως 131 στρεμ­μά­των, έχει σημε­ρινή δυνα­μι­κό­τητα 700 περίπου κλινών και εμπο­ρική αξία άνω των 30 εκ. €.

Η κατα­σκευή του άνω ξενο­δο­χείου, άρχισε τον μήνα Νοέμ­βριο του έτους 2007 και απο­πε­ρα­τώ­θηκε τον μήνα Μάιο του έτους 2009. Η άνω επέν­δυση κόστισε 30.937.152.40 εκ. ευρώ.

Η ανέ­γερση της άνω ξενο­δο­χεια­κής μονάδας, υλο­ποι­ή­θηκε με υπαγωγή στον Ανα­πτυ­ξιακό Νόμο.

Όπως τονίζει προ­κει­μέ­νου να διεκ­πε­ραιω­θεί το δύσκολο αυτό εγχεί­ρημα, το οποίο συνί­στατο στην εξ’ολοκλήρου κατα­σκευή ενός μεγάλου και πολυ­τε­λούς ξενο­δο­χεια­κού συγκρο­τή­μα­τος δίπλα στη θάλασσα, απο­τάν­θηκε σε εργο­λάβο για την ανάθεση σε αυτόν και την ανάληψη από αυτόν, της γενικής εργο­λα­βίας κατα­σκευής του ξενο­δο­χεια­κού συγκρο­τή­μα­τος, το οποίο ήθελε να ανε­γεί­ρει.

Μάλιστα η εργο­λή­πτρια εται­ρεία, για την ταχύ­τερη και άριστη εκτέ­λεση της ανα­λη­φθεί­σης εργο­λα­βίας, θα ανε­λάμ­βανε την εκτέ­λεση μόνο του συγκε­κρι­μέ­νου έργου και δεν θα ανε­λάμ­βανε άλλο ταυ­τό­χρονα, μέχρι και την παρά­δοσή του, ώστε να υπάρ­χουν τα εχέγγυα της εμπρό­θε­σμης παρα­δό­σεως και απο­κλει­στι­κής ενα­σχο­λή­σεως του δια­χει­ρι­στή της με το συγκε­κρι­μένο έργο. Την χρη­μα­το­δό­τηση του πολυ­δά­πα­νου αυτού εγχει­ρή­μα­τος ανέλαβε η εται­ρεία, με καθο­ρι­ζό­μενο από τα συμ­βαλ­λό­μενα μέρη στο σχετικό ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό τίμημα ύψους 23.363.901,30 ευρώ.

Δεδο­μέ­νου δε του γεγο­νό­τος ότι η κατα­σκευα­στική εται­ρεία δεν διέθετε τα απα­ραί­τητα κεφά­λαια προ­κει­μέ­νου να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν οι δαπα­νη­ρές αυτές εργα­σίες, με πολλά συνερ­γεία τα οποία θα δού­λευαν ταυ­τό­χρονα, ώστε το ξενο­δο­χείο να έχει ολο­κλη­ρω­θεί τον Μάιο του 2009, συμ­φω­νή­θηκε να γινόταν προ­κα­τα­βολή των ανα­γκαίων χρη­μα­τι­κών ποσών στα­διακά.

Συμ­φω­νή­θηκε, συνεπώς, ότι το συνο­λικό τίμημα θα ανέρ­χο­νταν στο ποσό των 23.363.901,30 ευρώ, με προ­κα­τα­βο­λές ύψους αρχικά 7.000.000 ευρώ.

Δεδο­μέ­νου, βεβαίως του γεγο­νό­τος ότι μετά την εκτέ­λεση του έργου θα έπρεπε να εκδο­θούν ανα­γκα­στικά για την εξό­φλησή του, δίγραμ­μες επι­τα­γές, όπως απαι­τεί­ται νομο­τυ­πικά στις εκά­στοτε εργο­λα­βίες, μετά το πέρας των εργα­σιών θα γινόταν μεταξύ τους, όπως τόνισε, ένας λογι­στι­κός εκκα­θα­ρι­σμός, ήτοι ένας συμ­ψη­φι­σμός του εκτε­λε­σθέ­ντος έργου, με το τίμημα αυτού, ενώ θα επι­στρέ­φο­νταν τα ποσά που είχαν κατα­βλη­θεί πλέον του συμ­βα­τι­κού τιμή­μα­τος, δηλαδή τα ποσά που είχαν διπλο­πλη­ρω­θεί λόγω της απα­ραί­τη­της τυπικά έκδοσης και είσπρα­ξης των δίγραμ­μων επι­τα­γών.

Με τον τρόπο αυτό, όπως υπο­στη­ρί­ζει, η εργο­λα­βική εται­ρεία θα μπο­ρούσε ακώλυτα να ξεκι­νή­σει τις απα­ραί­τη­τες εργα­σίες βάσει του ασφυ­κτι­κού χρονικά δια­γράμ­μα­τος το οποίο δεν επέ­τρεπε οια­δή­ποτε παρέκ­κλιση, καθώς εισπράτ­το­ντας από εκείνη ανε­πι­σή­μως προ­κα­τα­βο­λές θα είχε τη δυνα­τό­τητα να πλη­ρώ­σει υλικά, προ­σω­πικό, υπερ­γο­λά­βους, ενώ μετά το πέρας των εργα­σιών και την έκδοση των δίγραμ­μων επι­τα­γών, κάθε επι­πλέον κατα­βλη­θέν ποσό, στην ουσία κάθε ποσό που είχε διπλο­πλη­ρω­θεί λόγω των προ­κα­τα­βο­λών, θα επι­στρέ­φο­νταν σ’ αυτήν, ώστε να κρα­τούσε η εργο­λα­βική εται­ρεία το συμ­φω­νη­θέν και μόνο τίμημα.

Όπως είναι φυσικό, ωστόσο, η από μέρους της συνεχής προ­κα­τα­βολή μεγάλων χρη­μα­τι­κών ποσών ανε­πι­σή­μως, δεν θα μπο­ρούσε να γίνει χωρίς κάποιου είδους εξα­σφά­λιση της για την περί­πτωση που η εργο­λα­βική εται­ρεία καίτοι θα είχε εισπρά­ξει αυτές δεν θα είχε εκτε­λέ­σει αντί­στοιχο έργο.

Συνεπώς, συμ­φω­νή­θηκε η έκδοση συναλ­λαγ­μα­τι­κών υπέρ εκείνης αντι­στοί­χου ύψους των σχε­τι­κών προ­κα­τα­βο­λών, ώστε σε περί­πτωση που δεν εκτε­λε­σθεί το έργο ή τμήμα αυτού, να δύναται να εισπρά­ξει μέσω αυτών τα ποσά που είχε προ­κα­τα­βά­λει.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι το ΣΔΟΕ έκανε λάθος και ότι επειδή ακριβώς στην κατα­σκευα­στική εται­ρεία είχαν δοθεί προ­κα­τα­βο­λές και συνεπώς είχε εξο­φλη­θεί η εκ του εργο­λα­βι­κού ανταλ­λάγ­μα­τος υπο­χρέ­ωσή της, με την είσπραξη εκ νέου της ήδη εξο­φλη­θεί­σας υπο­χρέ­ω­σης της μέσω των δίγραμ­μων επι­τα­γών, γινόταν η απα­ραί­τητη τακτο­ποί­ηση των λογα­ρια­σμών της μεταξύ τους σχέσης.

Δηλαδή η κατα­σκευα­στική εται­ρεία κρα­τούσε τα ποσά των δίγραμ­μων επι­τα­γών που απο­τε­λού­σαν και την εξό­φληση βάσει του έργου και των τιμο­λο­γίων και επέ­στρεφε σε εκείνη τα ποσά των προ­κα­τα­βο­λών που είχε κατα­βάλ­λει κατά τη διάρ­κεια αυτού.

Η εμφαι­νό­μενη επι­στροφή ύψους 14.173.441,27 ευρώ, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται είναι πλα­σμα­τική.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Μανώλης Χατζηά­μα­λος.