Ξενοδόχος στο εδώλιο για απόπειρα απάτης εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου

Στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των κατη­γο­ρού­με­νος για από­πειρα απάτης σε βάρος του Δημο­σίου με συνο­λικό σκο­πού­μενο περιου­σιακό όφελος και αντί­στοιχη ζημία άνω των 120.000 ευρώ, θα καθίσει την 3η Απρι­λίου 2024 ένας ιδιο­κτή­της ξενο­δο­χεια­κής μονάδας.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε αφεθεί ελεύ­θε­ρος χωρίς όρους, μετά την απο­λο­γία του, με ομόφωνη απόφαση της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου και της Εισαγ­γε­λέως Υπη­ρε­σίας.

Η δίωξη εις βάρος του ξενο­δό­χου, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», κινή­θηκε τον Νοέμ­βριο του 2014 μετά από μηνυ­τή­ρια αναφορά, που υπέβαλε στο υπουρ­γείο Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών, στο υπουρ­γείο Ανά­πτυ­ξης και στη ΔΟΥ Ρόδου, Ροδίτης επι­χει­ρη­μα­τίας, που είχε μισθώ­σει την ξενο­δο­χειακή του επι­χεί­ρηση και δια­πί­στωσε, όπως δια­τεί­νε­ται, ότι δεν είχε δικαί­ωμα να συνάψει τέτοια συμ­φω­νία γιατί προ­σέ­κρουε σε απα­γο­ρευ­τική διάταξη της επι­χο­ρή­γη­σής της από τον ανα­πτυ­ξιακό νόμο.

Υπο­στή­ριξε περαι­τέρω ότι έγινε χρήση οικο­νο­μι­κών στοι­χείων της μισθώ­τριας προ­κει­μέ­νου να εμφα­νί­σει ο κατη­γο­ρού­με­νος στο Ελλη­νικό Δημόσιο, ότι την λει­τουρ­γούσε η επι­χο­ρη­γού­μενη επι­χεί­ρηση συμ­φε­ρό­ντων του και όχι εκείνη, που την μίσθωσε.

Η εται­ρεία του κατη­γο­ρού­με­νου υπήχθη συγκε­κρι­μένα τον Ιούνιο του 2007 στις δια­τά­ξεις του Ν. 3299/2004 και εξα­σφά­λισε την επι­χο­ρή­γηση του επεν­δυ­τι­κού της σχεδίου από το Ελλη­νικό Δημόσιο με 2,2 εκατ. ευρώ, που απο­τε­λούσε το μισό του κόστους της συνο­λι­κής επέν­δυ­σης για την κατα­σκευή ξενο­δο­χεια­κής μονάδας τεσ­σά­ρων αστέρων.

Η απόφαση επι­χο­ρή­γη­σης προ­έ­βλεπε ότι μέχρι την παρέ­λευση πεντα­ε­τίας από την δημο­σί­ευση της από­φα­σης ολο­κλή­ρω­σης και έναρξης της παρα­γω­γι­κής λει­τουρ­γίας της επέν­δυ­σης, η εται­ρεία δεν επι­τρε­πό­ταν, χωρίς την έγκριση του αρμό­διου για την έκδοση της από­φα­σης υπα­γω­γής οργάνου να εκμι­σθώ­σει μέρος ή το σύνολο της ενι­σχυ­θεί­σας επέν­δυ­σης.

Σε περί­πτωση παρά­βα­σης της συγκε­κρι­μέ­νης πρό­βλε­ψης, επι­βάλ­λε­ται ως ποινή η ολική ή μερική ανά­κληση της από­φα­σης υπα­γω­γής και αντί­στοιχα η επι­στροφή της χορη­γη­θεί­σας ενί­σχυ­σης.

Η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία επι­χο­ρη­γή­θηκε συνο­λικά σε δύο δόσεις το έτος 2010 με το ποσό των 1.096.500 ευρώ και πριν την πάροδο της πεντα­ε­τίας ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να υπέ­γραψε σύμβαση μίσθω­σης της ξενο­δο­χεια­κής μονάδας σε ροδί­τικη Ανώνυμη Εται­ρεία κατά παρά­βαση του ως άνω όρου.

Ο ξενο­δό­χος, συνο­δευό­με­νος από τους δικη­γό­ρους του κ.κ. Μανώλη Κου­τσούκο και Μιχάλη Ιωαν­νίδη, αρνή­θηκε και απέ­κρουσε ως μη νόμιμη, αβάσιμη και απα­ρά­δε­κτη την κατη­γο­ρία.

Η ενα­ντίον του κατη­γο­ρία στη­ρί­χθηκε, όπως είπε, σε μη νόμιμη ποινική δίωξη που του ασκή­θηκε η οποία υιο­θέ­τησε μηνυ­τή­ρια αναφορά, την οποία υπέβαλε ενα­ντίον του ο Ροδίτης.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η μηνυ­τή­ρια αναφορά είναι σε όλο της το περιε­χό­μενο ψευδής και υπο­βλή­θηκε ενα­ντίον του απο­κλει­στικά και μόνον για λόγους εκδί­κη­σης επειδή τον μήνα Σεπτέμ­βριο του 2014 ανα­γκά­σθηκε να εξώσει την εται­ρεία του από το ξενο­δο­χείο.

Τόνισε περαι­τέρω ότι από το ποσόν της εγκρι­θεί­σας επι­χο­ρή­γη­σης η εται­ρεία του έλαβε στις 26 Ιουλίου 2010 το ποσόν των 600.000 ευρώ και στις 30 Δεκεμ­βρίου 2010 το ποσόν των 496.500 ευρώ.

Έκτοτε, κανένα άλλο ποσό επι­χο­ρή­γη­σης δεν έλαβε η ανώνυμη εται­ρεία, ενώ τόνισε ότι η κατα­βολή των παρα­πάνω ποσών έγινε ύστερα από λεπτο­μερή, κου­ρα­στικό και εξο­νυ­χι­στικό έλεγχο από τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες ελέγχου του υπουρ­γείου Ανά­πτυ­ξης όλων των παρα­στα­τι­κών τα οποία νόμιμα και εμπρό­θε­σμα υπέβαλε.

Σημεί­ωσε επίσης ότι το σύνολο της επι­χο­ρή­γη­σης που έλαβε η εται­ρεία κατα­βλή­θηκε απευ­θείας στην Αγρο­τική Τράπεζα Ελλάδος στην οποία είχε εκχω­ρη­θεί η δικαιού­μενη επι­χο­ρή­γηση επειδή από την Τράπεζα αυτή είχε λάβει σχετικό δάνειο. Δηλαδή η κατα­βολή των ποσών αυτών όχι μόνο δεν ήταν απο­τέ­λε­σμα εξα­πά­τη­σης οιου­δή­ποτε οργάνου του Δημο­σίου, αλλά απο­τέ­λε­σμα νόμιμου δικαιώ­μα­τος της εται­ρείας.

Λόγω των σοβαρών προ­βλη­μά­των υγείας που αντι­με­τώ­πιζε, όπως επε­σή­μανε και της αδυ­να­μίας του να αντε­πε­ξέλ­θει, καθυ­στέ­ρησε χρονικά η ολο­κλή­ρωση της επέν­δυ­σης και η κατα­σκευή της μικρής ξενο­δο­χεια­κής μονάδας γι’ αυτό και ύστερα από αίτησή του εκδό­θηκε απόφαση του υπουρ­γείου Ανά­πτυ­ξης με την οποία δόθηκε παρά­ταση στην ολο­κλή­ρωση της επέν­δυ­σης για λόγους ανω­τέ­ρας βίας μέχρι τις 16 Οκτω­βρίου 2011.

Όταν τελικά ολο­κλη­ρώ­θηκε η κατα­σκευή του ξενο­δο­χείου και το έτος 2009 ξεκί­νησε η λει­τουρ­γία του λόγω της επι­βα­ρυ­μέ­νης κατά­στα­σης της υγείας του ήταν αδύνατο να μετέχει στη λει­τουρ­γία του ξενο­δο­χείου από τα ανα­με­νό­μενα έσοδα του οποίου θα εξο­φλούσε τις δόσεις του δανείου που είχε λάβει. Με τη βοήθεια της οικο­γέ­νειάς του και με μεγάλες δυσκο­λίες το ξενο­δο­χείο λει­τούρ­γησε για δύο του­ρι­στι­κές περιό­δους, τα έτη 2009 και 2010.

Στις αρχές Φεβρουα­ρίου 2011 και ενώ η κατά­σταση της υγείας του είχε επι­δει­νω­θεί δέχθηκε την επί­σκεψη του Ροδίτη επι­χει­ρη­μα­τία που του πρό­τεινε να μισθώ­σει το ξενο­δο­χείο.

Εκείνος, όπως ανέφερε απο­λο­γού­με­νος, δια­τύ­πωσε τις επι­φυ­λά­ξεις του και ο Ροδίτης φέρεται να τον καθη­σύ­χασε.

Η εται­ρεία του Ροδίτη λει­τούρ­γησε κανο­νικά και εκμε­ταλ­λεύ­θηκε το ξενο­δο­χείο, ωστόσο η μισθω­τική σύμβαση δεν εξε­λί­χθηκε ομαλά διότι με διάφορα προ­σχή­ματα και προ­φά­σεις αρνή­θηκε να κατα­βά­λει δεδου­λευ­μένα μισθώ­ματα σχεδόν 3 ετών και εκδό­θηκε σε βάρος της διαταγή από­δο­σης μισθίου και πλη­ρω­μής μισθω­μά­των συνο­λι­κού ύψους 152.700 ευρώ.

Μετά την έξωση για να τον εκδι­κη­θεί, όπως τόνισε, υπέβαλε ενα­ντίον του στην Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου μηνυ­τή­ρια αναφορά εμφα­νι­ζό­με­νος τάχα ως «θύμα» και δήθεν «τιμητής» της νομι­μό­τη­τας.