Αντισυνταγματική η υποχρέωση προσκόμισης πιστοποιητικού ΕΝΦΙΑ ως προϋπόθεση βασιμότητας εμπραγμάτων αγωγών

Αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή κρί­θη­κε από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου η υπο­χρέ­ω­ση προ­σκό­μι­σης πι­στο­ποι­η­τι­κού ΕΝΦΙΑ ως προ­ϋ­πό­θε­ση βα­σι­μό­τη­τας εμπραγ­μά­των αγω­γών (χρη­σι­κτη­σία, διεκ­δι­κη­τι­κές κλπ).

Το ζή­τη­μα έχει δη­μιουρ­γή­σει μεί­ζον θέμα στις τά­ξεις των δι­κη­γό­ρων που ανα­γκά­ζο­νται να προ­σκο­μί­σουν αντί­γρα­φα δη­λώ­σε­ων Ε9, για να απο­δεί­ξουν τα εμπράγ­μα­τα δι­καιώ­μα­τα εντο­λέ­ων τους σε διεκ­δι­κού­με­να ακί­νη­τα. Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να με την με αριθ­μό 159/2017 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου (τα­κτι­κή δια­δι­κα­σία) κρί­θη­κε ότι:

«Η §5 του άρ­θρου 54ΑΝ. 4174/2013 περί απα­ρα­δέ­κτου της συ­ζη­τή­σε­ως εμπράγ­μα­της αγω­γής σε πε­ρί­πτω­ση που δεν προ­σκο­μί­ζε­ται πι­στο­ποι­η­τι­κό ΕΝΦΙΑ (Νόμος 4223/2013), που είναι προ­φα­νές ότι είναι φο­ρο­λο­γι­κής φύσης, θίγει, πα­ρα­βιά­ζει και έρ­χε­ται σε ευ­θεία αντί­θε­ση με τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 6 παρ. 1 της Ευ­ρω­παϊ­κής Σύμ­βα­σης, για την προ­στα­σία των δι­καιω­μά­των του αν­θρώ­που και των θε­με­λιω­δών ελευ­θε­ριών (Ε.Σ.Δ.Α.) και τις δια­τά­ξεις των άρ­θρων 17, 20 και 25 του Συ­ντάγ­μα­τος (δι­καί­ω­μα της ιδιο­κτη­σί­ας, δι­καί­ω­μα στην πα­ρο­χή έν­νο­μης προ­στα­σί­ας και αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας) και ως εκ τού­του το Δι­κα­στή­ριο δεν θε­ω­ρεί τούτο απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για το πα­ρα­δε­κτό της συ­ζη­τή­σε­ως της έν­δι­κης αγω­γής, με δε­δο­μέ­νο δε ότι δεν θα μπο­ρού­σε μια κα­θα­ρά φο­ρο­λο­γι­κού χα­ρα­κτή­ρα διά­τα­ξη, που δεν αφορά στην προ­στα­σία των συ­ναλ­λασ­σό­με­νων σε σχέση με τα ακί­νη­τα ή δεν επι­διώ­κει την πα­ρο­χή δι­κα­στι­κής προ­στα­σί­ας, να απο­τε­λεί ει­δι­κή δια­δι­κα­στι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση μιας εμπράγ­μα­της αγω­γής και προ­α­παι­τού­με­νο προ­κει­μέ­νου να εκ­δο­θεί από­φα­ση επί της ου­σί­ας. Άλ­λω­στε, στό­χος της δίκης πρέ­πει να είναι πά­ντο­τε η έκ­δο­ση από­φα­σης επί της ου­σί­ας και οι δια­δι­κα­στι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις πρέ­πει να έχουν σκοπό να εξα­σφα­λί­σουν την ομαλή και απρό­σκο­πτη ροή της δια­δι­κα­σί­ας και να απο­τε­λούν εγ­γυ­ή­σεις ορθής δι­κα­στι­κής από­φα­σης (βλ Ολ. ΣΤΕ 601/2012 ΝΟΒ 2012.376, Ολ. ΣΤΕ 3087/2011, Ολ Ελ. Συν 2006/2008, ΑΠ 293/2014, ΑΠ 1164/2009, ΑΠ 205/2006, Μον­Πρωτ­Χαν 2/2014 (Μον­Πρωτ­Χαν 210/2014 αδημ., ΕΔΔΑ από­φα­ση της 2.12.1985, Svenska κατά Σου­η­δί­ας, αριθμ. 1 1036/84, από­φα­ση της 14.12.1988, Wasa κατά Σου­η­δί­ας, αριθμ. 13013/87, από­φα­ση της 16.1.1995, Ricardo Travers κατά Ιτα­λί­ας, αριθμ. 15117/89, Νι­κό­λα­ος Νίκας Πο­λι­τι­κή Δι­κο­νο­μία Ι σ. 415). Θα πρέ­πει δε μετά ταύτα, η έν­δι­κη αγωγή να εξε­τα­στεί πε­ραι­τέ­ρω κατ’ ου­σί­αν.»