Τρικλοποδιές στα λησμονημένα περιβόλια

Δια­βά­ζο­ντας  το ρεπορ­τάζ της «δ», για το Φεστι­βάλ Παρα­δο­σια­κής Γαστρο­νο­μίας,  που γίνεται εδώ και πέντε χρόνια στο Φαλη­ράκι, με σκοπό να ανα­δει­χθεί η τοπική κουζίνα και με στόχο την προβολή και ανά­δειξη του νησιού, μέσα από την ξεχω­ρι­στή γαστρο­νο­μική του παρά­δοση και τις… τρι­κλο­πο­διές, που σύμφωνα με όσα καταγ­γέλ­λο­νται βάζουν κάποιοι σ’ αυτή την προ­σπά­θεια, μόνο θλίψη μπορεί να αισθαν­θεί κάποιος.

Οι ίδιοι πάλι που βάζουν τρι­κλο­πο­διές, κατά καιρούς αμπε­λο­φι­λο­σο­φούν,  για συν­θή­κες που έχουν ωρι­μά­σει και για συνέρ­γειες , προ­κει­μέ­νου να ανα­δει­χθούν τα προ­ϊ­ό­ντα μας,  ως δυνατά όπλα στην φαρέτρα του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος μας,

Αν εξαι­ρέ­σουμε τις τρι­κλο­πο­διές σε συνέρ­γειες, όταν κατα­λή­γουμε να μιλάμε σήμερα , πως είναι η ώρα να ανα­δεί­ξουμε τα προ­ϊ­ό­ντα της ροδί­τι­κης γης  ως δυνατά όπλα στην φαρέτρα του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος μας, σημαί­νει πως τίποτε δεν έχει γίνει έως τώρα ή γίνεται απο­σπα­σμα­τικά και χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Γιατί αν υπήρχε, αυτή την στιγμή θα μιλού­σαμε για περαι­τέρω δράσεις, για μεγα­λύ­τερη ανά­δειξη. Εκκω­φα­ντική ή απουσία του πρώτου τη τάξει αγα­πη­μέ­νου του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού, από την στιγμή, που δεν υπάρχει από πλευράς του νησιού αξιό­λογη παρου­σί­αση ( και για να είμαι ακριβής μέχρι τις σοβαρές και οργα­νω­μέ­νες προ­σπά­θειες της Περι­φέ­ρειας να ανα­δει­χθεί  Γαστρο­νο­μική Πρω­τεύ­ουσα της Ευρώπης η Ρόδος) ενώ παρα­κο­λου­θούμε να βρί­σκο­νται ένα βήμα πιο μπροστά με τοπικές γαστρο­νο­μι­κές παρου­σιά­σεις από τοπικά προ­ϊ­ό­ντα, η Κρήτη και η Σαντο­ρίνη, αξιο­ποιώ­ντας με γνώση και σεβασμό τον πρω­το­γενή τομέα προς όφελος του του­ρι­σμού τους.

Και μάλλον , θα πρέπει να ξεκι­νή­σουμε, με πιο απλά πράγ­ματα. Να βρί­σκουμε για παρά­δειγμα, αν μη τι άλλο, ροδί­τικα κρασιά σε εστια­τό­ρια και ξενο­δο­χεία. Επι­τρέ­πε­ται να απα­ξιώ­νο­νται στον ίδιο τους τον τόπο παρα­γω­γής; Επι­τρέ­πε­ται να υπάρχει σε πολλούς κατα­λό­γους εστια­το­ρίων ότι ετικέτα κυκλο­φο­ρεί σε Χατζη­μι­χάλη ή  άλλα «επώνυμα» (πολλά και λόγω μόδας…) και με το ζόρι να βρί­σκεις ροδί­τικο κρασί, το οποίο θα πρέπει πρώτο να προ­τεί­νε­ται στον πελάτη;

Τι καλύ­τερο άραγε έχει το Vinsanto της Σαντο­ρί­νης από το Αmandia της CAIR, πέρα από προ­ώ­θηση τέτοια και με τέτοιους τρόπους, ώστε να γίνει πασί­γνω­στο και σήμα κατα­τε­θέν της Σαντο­ρί­νης; Η οποία Σαντο­ρίνη, εκτός από την φάβα, κατά­φερε η Σαντο­ρίνη να ανα­δεί­ξει την κάπαρη, τον καρπό, ενώ μένει  άγνωστο, ότι η κάπαρη είναι και φύλλα,που στα Δωδε­κά­νησα χρη­σι­μο­ποιούν και που μένουν έκπλη­κτοι  Ελληνες και ξένοι όταν τα δοκι­μά­ζουν. ΄Οπου τέλος πάντων την βρί­σκουν. Γιατί είναι πολλές οι περι­πτώ­σεις που αφού την μάθεις, την ζητάς στην σαλάτα σου και παίρ­νεις την απο­γοη­τευ­τική απά­ντηση « δεν έχουμε».

Η μαστίχα Χίου και τα προ­ϊ­ό­ντα της -με τελευ­ταία τα καλ­λυ­ντικά από μαστίχα- γίνο­νται ανάρ­πα­στα μέσα και από το δια­δί­κτυο χρόνια τώρα. Η δουλειά δε που έχει γίνει στην Κρήτη, θα μας κάνει σε λίγο να πιστέ­ψουμε κι εμείς, όπως και οι ξένοι, ότι «Μεσο­γειακή δια­τροφή» σημαί­νει Κρήτη…

Με το να περι­μέ­νουμε κάθε χρόνο την Παγκό­σμια Ημέρα Του­ρι­σμού για να ανα­δεί­ξουμε κάτι (βλέπε μελε­κούνι), και με εκδό­σεις βιβλίων- που καλά είναι για δώρα-, έχουμε κάτι άλλο;  Τρόπους για να αξιο­ποι­η­θούν τα προ­ϊ­ό­ντα μικρών και πιο μεγάλων παρα­γω­γών στις επι­χει­ρή­σεις εστί­α­σης; Τρόπους να δεσμευ­θούν ξενο­δο­χεία ή εστια­τό­ρια ότι θα χρη­σι­μο­ποιούν ντόπια προ­ϊ­ό­ντα; Εκπαί­δευση όλων όσων ασχο­λού­νται με την εστίαση, αν μη τι άλλο να ξέρουν ποια είναι αυτά τα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα ή γεύσεις όταν τους ρωτούν;

Και μήπως άραγε όχι μόνον οι εμπλε­κό­με­νοι με τον  του­ρι­σμό, αλλά και όλοι μας, να εντά­ξουμε ως πρώτη επιλογή τα ροδί­τικα  προ­ϊ­ό­ντα , φαγητά ή κρασιά ανα­δει­κνύ­ο­ντας μέσα και από εκεί, ήθη, έθιμα, πολι­τι­σμό;

Nα γίνει αισθητή σε όλους μας η ουσία του αρχαιό­τα­του κόσμου που μας περι­βάλ­λει, που τον ζούμε, κι είναι ουσία ολο­ζώ­ντανη, παρούσα, δρα­στική, σήμερα, στον δύσκολο καιρό μας.

Η λησμο­νη­μένη και ταπει­νω­μένη ύλη του περι­βο­λιού, του χωρα­φιού, οι χυμοί και οι γεύσεις τους, φέρνουν τη μνήμη, τον ανα­στο­χα­σμό, τη συνεί­δηση. Το ρίζωμα, τις ρίζες μας. Με τη συνεί­δηση έρχεται και η περη­φά­νια.  Να ξέρεις ποιος είσαι, ποιες φωνές αντη­χείς…

Υ.Γ. Αγρο­του­ρι­σμός στην Σαντο­ρίνη… Σκε­φτείτε λίγο το ανά­γλυφο της Σαντο­ρί­νης και μετά κάντε μια νοερή βόλτα στο ανά­γλυφο, την φύση και τις καλ­λιέρ­γειες της Ρόδου. ‘Οσες δεν αφή­νουμε να ξερα­θούν τέλος πάντων… Κάντε και ένα flash back, στην βιο­μη­χα­νική ιστορία του νησιού και απα­ριθ­μεί­στε τα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα που παρήγε. Και μετά συνε­χί­ζουμε τις τρι­κλο­πο­διές, ενώ οι άλλοι τρέχουν έτη μπροστά.