Αρθρο για τις εξώσεις στη Νέα Αγορά, του Δήμου Μουτάφη

Στο φύλλο της εφη­με­ρί­δας Δημο­κρα­τική που κυκλο­φό­ρησε την Παρα­σκευή, διάβασα δύο αντι­κρουό­μενα μεταξύ τους άρθρα. Το πρώτο από αυτά αφο­ρούσε παρά­πονα των κατα­στη­μα­ταρ­χών της Νέας Αγοράς που έχουν υποστεί τη δια­δι­κα­σία της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης και έχουν εξωστεί από τα κατα­στή­ματά τους, σχετικά με τις δυσμε­νείς συνέ­πιες που είχε εις βάρος τους η εν λόγω δια­δι­κα­σία. Το δεύτερο από αυτά αφο­ρούσε παρά­πονα κατα­στη­μα­ταρ­χών που έχουν παρα­μεί­νει στα κατα­στή­ματά τους, όντας συνε­πείς στις υπο­χρε­ώ­σεις τους, σχετικά με την δήθεν καθυ­στέ­ρηση της απο­βο­λής των γει­τό­νων τους κακο­πλη­ρω­τών.

Δεδο­μέ­νου, ότι καθ’ όλη τη διάρ­κεια του χειμώνα που μας πέρασε, εργα­στή­καμε απο­κλει­στικά για την υλο­ποί­ηση αυτού του δύσκο­λου νομικού έργου, τα δύο άρθρα μου δίνουν την ευκαι­ρία να απα­ντήσω σε ερω­τή­ματα, που ίσως και σκο­πί­μως δημιουρ­γή­θη­καν απο­κλει­στικά και μόνο για να επι­σκιά­σουν μία προ­σπά­θεια εκκα­θά­ρι­σης και νομικής τακτο­ποί­η­σης, ενός καθε­στώ­τος που κανένας εδώ και 40 χρόνια δεν τολ­μούσε έστω και να ακου­μπή­σει.

Όταν προ­ε­κλο­γικά απο­φα­σί­σαμε να συμ­βά­λουμε στην προ­σπά­θεια για τη βελ­τί­ωση του νησιού μας, κατα­στή­σαμε σε όλους σαφές ότι δεν πρό­κει­ται να συμ­με­τέ­χουμε σε ένα πεπα­λαιω­μένο σύστημα που σκοπό έχει να γίνεται εφήμερα αρεστό, εις βάρος του μακρό­χρο­νου συμ­φέ­ρο­ντος του τόπου. Ήδη από τη διεκ­δί­κηση της ψήφου των συμπο­λι­τών μας, δηλώ­σαμε ότι τα προ­βλή­ματα πολλές φορές επι­δέ­χο­νται μόνο επώ­δυ­νες και σκληρές λύσεις, οι οποίες όμως είναι ανα­γκαίες για την τήρηση της νομι­μό­τη­τας και την προ­ά­σπιση του κοινού και δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος.

Θέλο­ντας να μεί­νουμε απο­λύ­τως πιστοί στις παρα­πάνω θέσεις και δεσμεύ­σεις μας, απο­φα­σί­σαμε να ασχο­λη­θούμε με ένα σοβαρό νομικό ζήτημα που καμία δημο­τική αρχή, εδώ και 40 χρόνια δεν τολ­μούσε, όχι μόνο να λύσει αλλά ούτε καν να θίξει. Το ζήτημα της ακί­νη­της περιου­σίας, η οποία επί δεκα­ε­τίες  παρέ­μενε ανεκ­με­τάλ­λευτη, υπό κατα­πλε­ο­νε­κτι­κές συμ­βά­σεις εις βάρος του Δήμου, και χωρίς καμία προ­ο­πτική εξέ­λι­ξης και ανά­πτυ­ξης. Το συμ­φέ­ρον των λίγων, αν όχι των ελά­χι­στων υπερ­τε­ρούσε κατά πολύ του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, του θεμιτού αντα­γω­νι­σμού και εν γένει της νομι­μό­τη­τας.

Με αυτά τα δεδο­μένα, για την επίλυση του ζητή­μα­τος της νέας αγοράς δεν κάναμε τίποτα παρα­πάνω από το αυτο­νό­ητο… Εφαρ­μό­σαμε το νόμο… τόσο εύκολο, τόσο απλό… και όμως κανείς τόσα χρόνια δεν τολ­μούσε να το κάνει.

Στα πλαίσια της προ­σπά­θειας αυτής συνα­ντή­σαμε αντι­δρά­σεις. Νομικές και πολι­τι­κές. Τις πρώτες, τις ξεπε­ρά­σαμε με σκληρή δουλειά και προ­σπά­θεια, που κράτησε σχεδόν έναν ολό­κληρο χρόνο και ακόμα συνε­χί­ζε­ται.

Για τις δεύ­τε­ρες σας γράφω εδώ. Δεν είναι χαρά μας να προ­βαί­νουμε στην έξωση κατα­στη­μα­ταρ­χών και ενεργών επι­χει­ρή­σεων από το ακίνητο της Νέας Αγοράς. Είναι όμως προ­φα­νές ότι ως Δημο­τική Αρχή δεν έχουμε καμία απο­λύ­τως ευθύνη για τη συσ­σώ­ρευση οφειλών δεκα­ε­τιών, υπέ­ρο­γκων ποσών, που είναι αντι­κει­με­νικά αδύνατο να πλη­ρω­θούν ακόμα και σε βάθος χρόνου. Όσον αφορά τον τρόπο και τη δια­δι­κα­σία της εκτέ­λε­σης, πρέπει να επι­ση­μάνω τα ακό­λουθα. Σέβομαι και εκτιμώ τον κύριο Κοψιά και εκτιμώ τις προ­σπά­θειες που κατα­βά­λει για την εύρυθμη λει­τουρ­γία της Νέας Αγοράς. Όσον αφορά όμως το ζήτημα του χρόνου εκτέ­λε­σης των εξώσεων, θα δια­φω­νήσω μαζί του. Μας απο­δί­δει ότι από το Νοέμ­βριο έχουμε επι­δώ­σει τα πρω­τό­κολλα διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής και δεν τα εκτε­λέ­σαμε, δημιουρ­γώ­ντας έτσι την εντύ­πωση ότι αυτά δεν θα εκτε­λε­στούν και έτσι πολλοί κατα­στη­μα­τάρ­χες υπο­λό­γι­σαν στην φετινή του­ρι­στική περίοδο πιστεύ­ο­ντας ότι θα δου­λέ­ψουν και αυτή. Όμως η εν λόγω παρα­τή­ρηση είναι άστοχη αλλά και αβάσιμη. Άστοχη καθώς η «καθυ­στέ­ρηση» στην εκτέ­λεση των πρω­το­κόλ­λων οφεί­λε­ται απο­κλει­στικά και μόνο στον σεβασμό της δημο­τι­κής αρχής, στην προ­σφυγή των κατα­στη­μα­ταρ­χών στη δικαιο­σύνη. Πράγ­ματι, μόλις επι­δό­θη­καν τα πρω­τό­κολλα, οι περισ­σό­τε­ροι από τους κατα­στη­μα­τάρ­χες στρά­φη­καν δικα­στικά ενα­ντίον τους. Μάλιστα οι πλη­ρε­ξού­σιοι δικη­γό­ροι τους μας παρα­κά­λε­σαν να μην τα εκτε­λέ­σουμε μέχρι να λάβουν δικα­στικά μέτρα και να προ­χω­ρή­σει σε ώριμο βαθμό η δικα­στική δια­δι­κα­σία. Εμείς σεβό­με­νοι πράγ­ματι την επι­κεί­μενη δικα­στική κρίση, δεν προ­χω­ρή­σαμε στην εκτέ­λεσή τους, μέχρι του­λά­χι­στον να εκδοθεί ορι­στική απόφαση ασφα­λι­στι­κών μέτρων επ’ αυτών. Η απόφαση εκδό­θηκε και ήταν λακω­νική, απλή και ξεκά­θαρη. Δεν υπήρχε νομικό έρεισμα των ισχυ­ρι­σμών των κατα­στη­μα­ταρ­χών και έτσι ο Δήμος θα μπο­ρούσε να στραφεί σε εκτέ­λεση των πρω­το­κόλ­λων. Όταν δε δια­πι­στώ­σαμε ότι και το Ειρη­νο­δι­κείο, δεν εξέδωσε ορι­στική απόφαση προ­σβο­λής των πρω­το­κόλ­λων, τον μήνα Απρίλιο, προ­χω­ρή­σαμε στην εκτέ­λεση των πρω­το­κόλ­λων. Το ως άνω δικα­στικό «σαβουάρ βίβρ» που επι­δεί­ξαμε ως Δήμος, περι­μέ­νο­ντας τις απο­φά­σεις της δικαιο­σύ­νης (χωρίς να έχουμε τέτοια δικα­στική υπο­χρέ­ωση), τώρα μετα­φρά­ζε­ται σε κακό­βουλη εκ μέρους μας συμπε­ρι­φορά να κλεί­νουμε τα μαγαζιά εν μέσω του­ρι­στι­κής περιό­δου. Όμως προ­φα­νώς οι κατα­στη­μα­τάρ­χες ξεχνούν ότι είναι οι ίδιοι που μας παρα­κα­λού­σαν να περι­μέ­νουμε. Και τώρα μας κατη­γο­ρούν γι’ αυτό.

Αβάσιμη είναι γιατί το μόνο για το οποίο δεν μπορεί να μας κατη­γο­ρή­σει κανείς, είναι ότι δεν προει­δο­ποι­ή­σαμε για το τι πρό­κει­ται να συμβεί. Με κάθε ευκαι­ρία και κάθε αφορμή δηλώ­ναμε ότι το έργο αυτό ξεκί­νησε και θα ολο­κλη­ρω­θεί. Πώς ακριβώς λοιπόν δημιουρ­γή­σαμε την πεποί­θηση ότι η φετινή περί­ο­δος θα κυλούσε κανο­νικά;

Για την όποια κακή κατά­σταση του ακι­νή­του της Νέας Αγοράς που περι­γρά­φει στο άρθρο δεν είμαι αρμό­διος και ούτε έχω και σκοπό να μιλήσω. Αυτό όμως που ξέρω, είναι ότι εάν είχε κατα­βλη­θεί έστω και το ήμισι των οφει­λό­με­νων μισθω­μά­των, στη Νέα Αγορά δεν θα υπήρχε ούτε ραγι­σμένο πλακάκι. Αλλά ακόμα και για αυτά πρέπει να ευθύ­νε­ται η Δημο­τική Αρχή…

Οι ανωτέρω αντι­δρά­σεις ήταν λίγο- πολύ ανα­με­νό­με­νες και τολμώ να πω καλο­προ­αί­ρε­τες, για αυτό με το άρθρο αυτό μου δόθηκε η ευκαι­ρία απλά να απα­ντήσω. Αυτό όμως το οποίο ποτέ δεν περί­μενα ότι θα συνέ­βενε και μου προ­κά­λεσε την μεγα­λύ­τερη έκπληξη, ήταν το μένος που έβγαλαν «οι καλο­πλη­ρω­τές», ενα­ντίον των εξω­στέων γει­τό­νων τους. Μένος το οποίο απο­τυ­πώ­θηκε στο δεύτερο άρθρο της εφη­με­ρί­δας. Πιο συγκε­κρι­μένα, αμέσως μόλις ξεκί­νησε η δια­δι­κα­σία των εξώσεων, τον Απρίλιο, δέχθηκα δεκάδες ανώνυμα και επώνυμα τηλε­φω­νή­ματα, στα οποία μου έλεγαν επί λέξει «πότε θα βγάλεις τον τάδε», «γιατί τον έχετε ακόμα μέσα», «τον καλύ­πτετε» και άλλα παρό­μοια. Μάλιστα γνωστός επι­χει­ρη­μα­τίας της Νέας Αγοράς μου είπε επί λέξει «σου δίνω μία εβδο­μάδα να βγάλεις τον τάδε, αλλιώς θα τα πούμε». Δεν σας κρύβω πόσο απο­γοη­τεύ­τηκα από αυτές τις συμπε­ρι­φο­ρές. Κατ’ αρχή η συχνό­τητα των πιέσεων ήταν τόσο μεγάλη και αυτές τόσο έντονες, ώστε άρχισα να κατα­λα­βαίνω ότι δεν επρό­κειτο για μεμο­νο­μέ­νες συμπε­ρι­φο­ρές, αλλά για ευρεία αντί­ληψη. Το κυριό­τερο όμως, το οποίο και με εξόρ­γισε, είναι ότι αντι­λή­φθηκα πως επί δύο και πλέον χρόνια, ως δημο­τική μηχανή, αφιε­ρώ­σαμε όλες μας τις προ­σπά­θειες στην προ­στα­σία των εν λόγω καλο­πλη­ρω­τών κατα­στη­μα­ταρ­χών και τώρα, που φτάσαμε σχεδόν στο τέλος της δια­δρο­μής, μας επι­βρα­βεύ­ουν με αυτόν τον τρόπο. Σε όλα τα ανωτέρω ήρθαν να προ­στε­θούν φήμες που κυκλο­φό­ρη­σαν μέσα στη Νέα Αγορά, περί «επι­λε­κτι­κών εξώσεων», περί «προ­στα­σίας των δικών μας» κ.ο.κ. Επι­τέ­λους λοιπόν οι φήμες αυτές, κατα­γρά­φη­καν και δημο­σιο­γρα­φικά (έστω και ανώνυμα) και έτσι μου  δίνεται η ευκαι­ρία να απα­ντήσω.

Όσον αφορά το ζήτημα της καθυ­στέ­ρη­σης των εξώσεων, ήδη όπως έγραψα και ανωτέρω, αυτή οφεί­λε­ται στο σεβασμό μας στη δικα­στική δια­δι­κα­σία. Σχετικά δε με το θέμα του ότι κάποιοι εξώ­στη­καν πρώτοι και κάποιοι άλλοι ακο­λού­θη­σαν, αυτό είναι θέμα κοινής λογικής. Μία δια­δι­κα­σία τόσο εκτε­τα­μέ­νης ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, είναι λογικό ότι από κάποιους πρέπει να ξεκι­νή­σει. Κάποιοι πρέπει να είναι οι πρώτοι, όπως σε όλα τα πράγ­ματα στη ζωή. Και κυριο­λε­κτικά με τυχαία σειρά, ξεκι­νή­σαμε τη δια­δι­κα­σία. Εξάλλου ως Δήμος δεν έχουμε ούτε τους πόρους ούτε τα μέσα να προ­χω­ρή­σουμε σε 42 ταυ­τό­χρο­νες εξώσεις. Σχετικά με μία καθυ­στέ­ρηση που υπήρξε στη δια­δι­κα­σία μετά το Πάσχα, αυτή οφεί­λε­ται σε λογι­στική εμπλοκή που έθεσε σε κίνδυνο την πληρωμή των δικα­στι­κών επι­με­λη­τών και ως δήμος δεν μπο­ρού­σαμε να δια­κιν­δυ­νεύ­σουμε το ενδε­χό­μενο μίας μη σύν­νο­μής πλη­ρω­μής. Μετά όμως τη λύση του θέματος προ­χω­ρή­σαμε κανο­νικά και ήδη σε λίγες ημέρες θα ολο­κλη­ρώ­σουμε.

Το κυριό­τερο όμως που θέλω να απα­ντήσω στου ανώ­νυ­μους επι­χει­ρη­μα­τίες που δήλωσαν τα όσα δήλωσαν περί καθυ­στε­ρή­σεων, και θέλω με αυτό να κλείσω το άρθρο μου είναι το εξής. Εδώ και 40 χρόνια, κανένας δεν τόλμησε να ασχο­λη­θεί με αυτό το ευαί­σθητο και λεπτό θέμα που αφορά τη νέα αγορά, και τώρα που κάποιος βρέθηκε να το κάνει, μετράμε και τις μέρες;; Λυπάμαι…