Μακρόν καλεί Τσίπρα

Μακρόν καλεί Τσίπρα για στήριξη στις προ­ε­δρι­κές εκλογές της Γαλλίας. Σύμφωνα με καλά πλη­ρο­φο­ρη­μέ­νες πηγές του «Εθνους» ο υπο­ψή­φιος για το προ­ε­δρικό αξίωμα της Γαλλίας ανα­ζή­τησε μέσα στην εβδο­μάδα δίαυλο επι­κοι­νω­νίας με το Μαξίμου, σε μία προ­σπά­θεια να εξα­σφα­λί­σει μία δήλωση στή­ρι­ξης του Αλέξη Τσίπρα προς το πρόσωπό του στην πορεία προς τον δεύτερο κρίσιμο γύρο.

Η επι­κοι­νω­νία προ­κλή­θηκε μία ημέρα μετά το τυπικό τηλε­φώ­νημα συγ­χα­ρη­τη­ρίων που του έγινε από τον Αλέξη Τσίπρα, μέσω στενού συνερ­γάτη του Εμα­νουέλ Μακρόν που απευ­θύν­θηκε στο διπλω­μα­τικό γραφείο του Ελληνα πρω­θυ­πουρ­γού.

Το Μαξίμου απο­δί­δει πάντως την επι­θυ­μία του ανε­ξάρ­τη­του, προ­ερ­χό­με­νου από τους Σοσια­λι­στές Μακρόν να δια­σφα­λί­σει μίας μορφής υπο­στή­ριξη από τον Ελληνα πρω­θυ­πουργό στην αγωνία του να προ­σελ­κύ­σει στον δρόμο πως τις κάλπες αρι­στε­ρούς και προ­ο­δευ­τι­κούς ψηφο­φό­ρους.

Αμφίρ­ροπη μάχη

Η παρό­τρυνση του αρι­στε­ρού Μελαν­σόν στους ψηφο­φό­ρους του για κατά συνεί­δηση ψήφο αλλά και η δια­πί­στωση ότι το 50% των ψηφο­φό­ρων του Φιγιόν θα προ­τι­μή­σει τη Μαρίν Λεπέν στον β’ γύρο δεν εξα­σφα­λί­ζουν για τον Μακρόν μία άνετη επι­κρά­τηση έναντι της αντι­πά­λου του, που φιλο­δο­ξεί να «πιάσει» του­λά­χι­στον το 40% του γαλ­λι­κού εκλο­γι­κού σώματος.

Επο­μέ­νως, μία δήλωση εκ μέρους του μονα­δι­κού αρι­στε­ρού πρω­θυ­πουρ­γού στην Ευρώπη με την οποία ο Τσίπρας θα υπο­νο­ούσε ότι στη­ρί­ζει την υπο­ψη­φιό­τητά του θα ήταν ιδιαί­τερα θετική για τον Μακρόν.

Από την άλλη, κυβερ­νη­τι­κές πηγές ανα­φέ­ρουν ότι για να συμβεί αυτό ενδε­χο­μέ­νως ο 39χρονος υπο­ψή­φιος να έπρεπε να δεσμευ­τεί από τώρα πως στην περί­πτωση εκλογής του θα δια­τη­ρή­σει τη Γαλλία στη Σύνοδο των χωρών του Νότου, που απο­τε­λεί άλλωστε μία ιδέα του ίδιου του Τσίπρα.

Να ακο­λου­θή­σει δηλαδή ο Μακρόν την επιλογή του Φραν­σουά Ολάντ να δια­τη­ρεί ιδιαί­τερα φιλικές και στενές σχέσεις με την κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο ακά­λυ­πτος στην παρούσα φάση κομ­μα­τικά και οργα­νω­τικά διεκ­δι­κη­τής της γαλ­λι­κής προ­ε­δρίας ανα­ζη­τεί ήδη πολι­τι­κούς συνο­μι­λη­τές που γέρνουν προς τα αρι­στερά. Το έκαναν πρώτοι οι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες προ­σκα­λώ­ντας τον Τσίπρα στις συνό­δους τους και όχι μόνο τις επί­ση­μες.

Ο Ολάντ είχε καλέσει πέρυσι τον Μάρτιο τον Τσίπρα στο Παρίσι μαζί με όλους τους σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες ηγέτες που συμ­με­τεί­χαν σε ευρω­παϊ­κές κυβερ­νή­σεις ενώ στα­διακά τον Τσίπρα προ­σέγ­γι­σαν ακόμη και πολι­τι­κοί εκπρό­σω­ποι της συντη­ρη­τι­κής Ευρώπης. Κάτι που επέ­τρεψε ακόμη και στον ίδιο τον Τσίπρα από το περί­φημο Go back Mrs Μerkel να φθάνει σε δια­τυ­πώ­σεις για τη Γερ­μα­νίδα καγκε­λά­ριο, λέγο­ντας ότι «είναι μία πολι­τι­κός, η οποία έχει συναί­σθηση της ευθύνης και τολμώ να το πω, ότι παρά το γεγονός ότι βρί­σκε­ται στο κεντρο­δε­ξιό κόμμα, είναι ανοι­χτό­μυαλη».

Από σαράντα κύματα

Οι σχέσεις Μέρκελ – Τσίπρα έως ότου φθάσουν σ’ αυτό το σημείο πέρασαν βεβαίως από σαράντα κύματα.

Για να χτιστεί κλίμα εμπι­στο­σύ­νης στις επαφές τους χρειά­στη­καν δεκάδες τηλε­φω­νι­κές επι­κοι­νω­νίες κι επίσης δεκάδες προ­σω­πι­κές επαφές που δεν γίνο­νταν πάντα στο ευνοϊ­κό­τερο πολι­τικό περι­βάλ­λον για την ελλη­νική πλευρά. Ειδικά στην πρώτη φάση της δια­κυ­βέρ­νη­σης Τσίπρα, κατά τη διάρ­κεια του πρώτου οκτά­μη­νου με χαρα­κτη­ρι­στικά πολι­τι­κού θρίλερ, η Μέρκελ είχε παγώσει πολλές φορές τις ελλη­νι­κές προ­τά­σεις όπως τις μετέ­φερε ο Ελληνας πρω­θυ­πουρ­γός στα διάφορα meetings που λάμ­βα­ναν χώρα στο περι­θώ­ριο των ευρω­παϊ­κών συμ­βου­λίων Κορυφής.

Οπως για παρά­δειγμα στη Σύνοδο των Ηγετών στη Ρίγα όταν η Μέρκελ παρό­ντος και του Ολάντ έκοψε κάθε συζή­τηση παρα­πέ­μπο­ντας για πολ­λο­στή φορά στους θεσμούς.

Το σκηνικό αυτό άλλαξε άρδην όχι απο­κλει­στικά επειδή ο Τσίπρας επι­σκέ­φθηκε δύο φορές την καγκε­λα­ρία και ξενα­γή­θηκε προ­σω­πικά από τη Γερ­μα­νίδα οικο­δέ­σποινα. Η Μέρκελ είδε στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα έναν αξιό­πι­στο συνο­μι­λητή για το Μετα­να­στευ­τικό, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας στην Ελλάδα τις προ­σπά­θειές της να αντι­με­τω­πί­σει το ζήτημα με τους πρό­σφυ­γες με αλλη­λεγ­γύη που και η ίδια προ­σπά­θησε να δείξει στη χώρα της.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρό­σφατη συνέ­ντευξή του (Ant1) ο Αλέξης Τσίπρας ανα­φε­ρό­με­νος στη σχέση του με τη Μέρκελ τόνισε μεταξύ άλλων πως «κατά την περίοδο της προ­σφυ­γι­κής κρίσης, είχε μία πολύ δια­φο­ρε­τική στάση από αυτήν που είχε η πλειο­ψη­φία του κόμ­μα­τός της».

Πρό­σθεσε βεβαίως ότι «στο ελλη­νικό πρό­γραμμα, η Γερ­μα­νία έκανε και συνε­χί­ζει να κάνει τερά­στια λάθη και είμαι πιο αισιό­δο­ξος τώρα ότι θα στα­μα­τή­σει να τα κάνει αυτά…». Αυτό το τελευ­ταίο ήταν μάλλον περισ­σό­τερο μία αιχμή προς τον Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε παρά προς τη Μέρκελ.

Αλλωστε η ίδια η καγκε­λά­ριος κάθε φορά που ο Τσίπρας τής μετα­φέ­ρει παρά­πονα για τη στάση Σόιμπλε στη δια­πραγ­μά­τευση εκείνη δεν τον παρα­πέ­μπει πλέον στους θεσμούς αλλά φέρεται να τον καθη­συ­χά­ζει λέγο­ντας περίπου ψιθυ­ρι­στά πως «θα μιλήσω στον Βόλφ­γκανγκ». Στην περίοδο της δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας κατά­φερε να «φτιάξει» σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις του και με τους Γερ­μα­νούς σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες του SPD, οι οποίοι αρχικώς αντι­με­τώ­πι­σαν με ιδιαί­τερη επι­φυ­λα­κτι­κό­τητα την άνοδο στην εξουσία ενός αρι­στε­ρού κόμ­μα­τος της Ελλάδας.

Ο Μάρτιν Σουλτς, για παρά­δειγμα, που ήταν ο πρώτος ξένος πολι­τι­κός που μπήκε στο Μαξίμου ως πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου, όταν έφυγε από τη συνά­ντησή του με τον Τσίπρα σε συνά­ντησή του με Γερ­μα­νούς δημο­σιο­γρά­φους φέρεται να είπε ότι βρήκε κάτι που έμοιαζε με «παιδική χαρά»…

Η μετα­στροφή του Σουλτς απέ­να­ντι στην κυβέρ­νηση Τσίπρα και τον ίδιο τον πρω­θυ­πουργό είναι θεα­μα­τική. Κατά την προ­ε­κλο­γική του εκστρα­τεία ως υπο­ψή­φιος καγκε­λά­ριος απέ­να­ντι στη Μέρκελ των χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τών, ο σοσιαλ­δη­μο­κρά­της Σουλτς εμφα­νί­στηκε πολύ πιο ελα­στι­κός απέ­να­ντι στην ελλη­νική κυβέρ­νηση λέγο­ντας ότι δεν μπορεί να συνε­χί­ζε­ται επ’ αόρι­στον η πολι­τική λιτό­τη­τας στην Ελλάδα.

Πιο ένθερ­μος υπο­στη­ρι­κτής ωστόσο του Τσίπρα εμφα­νί­ζε­ται το κορυ­φαίο στέ­λε­χος του SPD και σημε­ρι­νός αντι­κα­γκε­λά­ριος στον κυβερ­νη­τικό συνα­σπι­σμό, Ζίγκμαρ Γκά­μπριελ.

Οχι γιατί στις δύο επι­σκέ­ψεις του στην Αθήνα ο Τσίπρας τον φιλο­ξέ­νησε με προ­σή­κο­ντα τρόπο και με δύο ξεχω­ρι­στά δείπνα: το πρώτο με θέα την Ακρό­πολη από το Roof Garden κεντρι­κού ξενο­δο­χείου και το δεύτερο στο Μικρο­λί­μανο του Πειραιά με γεύσεις παν­δαι­σίας φρέσκου ψαριού.

Ο Γκά­μπριελ ήδη από τον περα­σμένο χειμώνα είχε υπο­στη­ρί­ξει το αίτημα της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης να κλείσει εγκαί­ρως η δεύτερη αξιο­λό­γηση δια­πι­στώ­νο­ντας πως στο Eurogroup-ναυάγιο της 5ης Δεκεμ­βρίου ο Σόιμπλε παρα­χώ­ρησε επί της ουσίας δικαί­ωμα βέτο στο ΔΝΤ λέγο­ντας ότι χωρίς το Ταμείο δεν υπάρχει πρό­γραμμα. Ηταν ο Ζίγκμαρ Γκά­μπριελ που εμφα­νί­ζε­ται να απεί­λησε αρχές Γενάρη την Ανγκελα Μέρκελ ότι θα απο­χω­ρή­σει από τον κυβερ­νη­τικό συνα­σπι­σμό, απο­σύ­ρο­ντας τους βου­λευ­τές του SPD εάν η χώρα του, δια του γερ­μα­νι­κού υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών, συνέ­χιζε το bullying προς την Ελλάδα.

Βεβαίως, οι σχέσεις Αλέξη – Ζίγκμαρ είχαν στρώσει πολύ πιο νωρίς κυρίως μέσω των κλει­στών meetings των Ευρω­παίων σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών στα οποία καλού­νταν ως ειδικός προ­σκε­κλη­μέ­νος ο Ελληνας πρω­θυ­πουρ­γός. Δεν είναι τυχαίο ότι κατά το ταξίδι της επι­στρο­φής από την Κίνα, στον αέρα, και δια­νύ­ο­ντας την από­σταση Καζακ­στάν – Αθήνας, ο Τσίπρας ενη­με­ρώ­νο­ντας τους δημο­σιο­γρά­φους που τον συνό­δευαν αφιέ­ρωσε πολύ χρόνο περι­γρά­φο­ντας τις σχέσεις του με τον Γκά­μπριελ και τη δια­φο­ρε­τική πλεύση που ακο­λου­θούσε συγκρι­τικά ακόμη και με άλλους σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες. Σημειω­τέον πως εάν ο Μάρτιν Σουλτς ανα­δει­χθεί νέος αντι­κα­γκε­λά­ριος στις γερ­μα­νι­κές εκλογές, το επι­κρα­τέ­στερο σενάριο είναι τη θέση του Σόιμπλε να ανα­λά­βει ο Ζίγκμαρ Γκά­μπριελ.

Μία άλλη δυνατή σχέση που δια­μόρ­φωσε ο Αλέξης Τσίπρας στη διάρ­κεια της διετίας είναι αυτή με τον πρόεδρο της Κομι­σιόν Ζαν-Κλοντ Γιούν­κερ.

Δια­κυ­μάν­σεις

Μία σχέση με πολλές δια­κυ­μάν­σεις που ειδικά στην πρώτη φάση της χαρα­κτη­ρί­στηκε και από εντά­σεις που οδή­γη­σαν σε παρε­ξη­γή­σεις. Είναι ενδει­κτική η άρνηση του προ­έ­δρου της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής να μιλήσει στο τηλέ­φωνο με τον Αλέξη Τσίπρα μέσα στην κολα­σμένη εβδο­μάδα μεταξύ ανα­κοί­νω­σης και διε­νέρ­γειας του δημο­ψη­φί­σμα­τος με το αιτιο­λο­γικό πως ο Ελληνας πρω­θυ­πουρ­γός δεν του τηλε­φώ­νησε την ώρα που έπρεπε. Αυτά πλέον είναι περα­σμένα, αν όχι ξεχα­σμένα. Κι έκαναν τον Γιούν­κερ να δηλώσει μόλις προχθές σε ένα ελλη­νικό μέσο ενη­μέ­ρω­σης, το Euro2day, ότι όταν του ζητεί­ται να λέει την άποψή του για τον Αλέξη Τσίπρα δεν μπορεί να είναι αντι­κει­με­νι­κός στην εκτί­μησή του καθώς τον συμπα­θεί πολύ ως άνθρωπο.

Σημειώ­νο­ντας επίσης ότι πλέον έχει χτιστεί καλή σχέση μεταξύ τους, η οποία συνε­χί­ζε­ται και σήμερα. Ο Γιούν­κερ είναι άγνωστο εάν θα κατα­φέ­ρει τελικώς να φορέσει γραβάτα στον Ελληνα πρω­θυ­πουργό, ωστόσο με τη στάση του -κι αυτό ανα­γνω­ρί­ζε­ται από το Μαξίμου- συνέ­βαλε τα μέγιστα στο θέμα των εργα­σια­κών επι­μέ­νο­ντας για την επα­να­φορά των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων στη χώρα μας με την ανα­γνώ­ριση του ευρω­παϊ­κού κεκτη­μέ­νου.

Κάτι που έκανε προ­σφά­τως στη Σύνοδο της Ρώμης κι επα­νέ­λαβε με την τελευ­ταία του συνέ­ντευξη δια­πι­στώ­νο­ντας ότι οι συντά­ξεις στην Ελλάδα δεν μπορούν να περι­κο­πούν δρα­μα­τικά, σε μία προ­σπά­θεια να προ­λά­βει μάλλον το ΔΝΤ.

Δια­μορ­φώ­νει συμ­μα­χίες

Ο Εμα­νουέλ Μακρόν ανα­γνω­ρί­ζει με τον τρόπο του την ανα­γκαιό­τητα της δια­μόρ­φω­σης σημα­ντι­κών συμ­μα­χιών στο εσω­τε­ρικό της ΕΕ.

ΒΟΥΛΑ ΚΕΧΑΓΙΑ-ΕΘΝΟΣ