ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Α-τυπος και υπογραμμός: Οσο υπάρχουν άνθρωποι

Μαίρη Φώτη 2 λεπτά ανάγνωση
ΜΑΙΡΗ ΦΩΤΗ

Την Μεγάλη Πέμπτη, στέ­κο­μαι στην ουρά σε ένα συνοι­κιακό σούπερ μάρκετ  και περι­μένω την σειρά μου για να πληρώσω. Κόσμος πολύς, όλοι βιά­ζο­νται να φύγουν και μηχα­νικά, περι­μέ­νουμε να εξυ­πη­ρε­τη­θούμε.

Μπροστά στέ­κε­ται μια μητέρα με ένα μικρό παιδί. Στο καλάθι απ΄όσο μπορώ να δω, έχει τα απο­λύ­τως απα­ραί­τητα και μια μικρή σοκο­λάτα που κρατά το πιτσι­ρίκι στο χέρι. Προς στιγμήν, υπάρχει στα­σι­μό­τητα στην εξυ­πη­ρέ­τηση. Η μητέρα, κρατάει στο χέρι της κέρματα, τα μετρά και τα ξανα­με­τρά αλλά δεν φτάνουν για όλα όσα έχει στο καλάθι. Ο ταμίας που είναι και ο ιδιο­κτή­της, περι­μέ­νει υπο­μο­νε­τικά και δια­κρι­τικά, όπως και όλοι οι υπό­λοι­ποι. H μητέρα απο­φα­σί­ζει να βγάλει κάποια πράγ­ματα από το καλάθι και το πιτσι­ρίκι, φοβού­μενο μην τυχόν του πάρει την σοκο­λάτα από το χέρι η μαμά του –να ΄ναι άραγε η πρώτη φορά;- την σφίγγει στο χεράκι του και της λέει «μαμά, όχι αυτό….».

Ο ταμίας, βλέ­πο­ντας ότι η νεαρή δεν έχει και τίποτα περιττό να βγάλει από το καλάθι, παρά μόνο τα απο­λύ­τως απα­ραί­τητα, την προ­τρέ­πει να κρα­τή­σει τα πράγ­ματα και να τον πλη­ρώ­σει μία από τις επό­με­νες ημέρες.

–Δεν ξέρω πότε θα πλη­ρω­θούμε, δεν μας έχουν πει ακόμα…

-Οποτε μπο­ρέ­σεις, απο­κρί­νε­ται ο ταμίας.

Ο μικρού­λης, βλέ­πο­ντας την μαμά του να βάζει στην τσάντα τα λιγοστά πράγ­ματα, βέβαιος πια ότι δεν θα του πάρει κανείς την σοκο­λάτα του, ρωτά: Θα πάρουμε και τις μπα­νά­νες μαμά; (Δύο όλες κι όλες). –Ναι, του λέει η μαμά του και ο μικρός χορο­πη­δούσε από την χαρά του.

Αφού ευχα­ρί­στησε τον ιδιο­κτήτη, μας ζήτησε συγ­γνώμη για την καθυ­στέ­ρηση κι έφυγε κρα­τώ­ντας τον μικρό σφιχτά από το χέρι και το βλέμμα χαμη­λω­μένο.

Ο ηλι­κιω­μέ­νος, που στε­κό­ταν μπροστά μου, αφού πλήρωσε τον λογα­ρια­σμό του, έδωσε στον ταμία 50 ευρώ. –Αυτό γιατί μου το δίνεις, τον ρώτησε. –Για την κυρία που άφησε χρέος, του λέει. Να κρα­τή­σεις αυτά που σου χρω­στάει και όσα περισ­σέ­ψουν να της πεις να αγο­ρά­σει πράγ­ματα για τον μικρό.

Η κίνηση του συντα­ξιού­χου με γέμισε ελπίδα. Μπορεί στην πολι­τική να έχουν απο­σα­θρω­θεί τα πάντα, αλλά η κοι­νω­νία ακόμα κρατάει. Υπάρ­χουν ακόμα αξίες, ηθική, ανθρω­πιά. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι!

Μέρες που είναι, σκε­φτό­μουν ότι και ο ιδιο­κτή­της αλλά και ο συντα­ξιού­χος εκπλή­ρω­σαν το χρέος τους για το Πάσχα. Το χρέος τους προς τον άνθρωπο αλλά και προς τον Θεό.

Κι ας μην νήστε­ψαν, κι ας μην προ­σευ­χή­θη­καν, κι ας μην πήγαν στην εκκλη­σία. Εξάλλου, όλα αυτά δεν συνο­δεύ­ο­νται από πράξεις, είναι κενά περιε­χο­μέ­νου. Εκαναν το χρέος τους… Αθόρυβα, χαμη­λό­φωνα, δια­κρι­τικά, μακριά από τα φλας και τη δημο­σιό­τητα.

Αυτή είναι η άλλη πλευρά της αλλη­λεγ­γύης. Η λιγό­τερο προ­βε­βλη­μένη και η περισ­σό­τερο ουσια­στική. Αυτή που έχουν μεγα­λύ­τερη ανάγκη οι άνθρω­ποι, αυτή που έχει μεγα­λύ­τερη ανάγκη η κοι­νω­νία.

Οσο υπάρ­χουν άνθρω­ποι, υπάρχει ελπίδα.

Καλή Ανά­σταση!

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.