Α-τυπος και υπογραμμός: Θλιβερό

Ανα­ρω­τιέ­μαι πώς θα ένιω­σαν οι καρ­κι­νο­πα­θείς της Δω­δε­κα­νή­σου, πλη­ρο­φο­ρού­με­νοι ότι ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Υγεί­ας Παύ­λος Πο­λά­κης, απα­ντώ­ντας σε ερώ­τη­ση των Δ. Κρε­μα­στι­νού και Μ. Κον­σο­λα για τη δη­μιουρ­γία ογκο­λο­γι­κού τμή­μα­τος στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου απά­ντη­σε πως «θα δούμε είτε με την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου είτε με το Πρό­γραμ­μα Δη­μο­σί­ων Επεν­δύ­σε­ων εάν υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα για το ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κό και εάν αυτό δι­καιο­λο­γεί­ται και από τον αριθ­μό των ασθε­νών που χρή­ζουν τέ­τοιας θε­ρα­πεί­ας στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή».

Οι καρ­κι­νο­πα­θείς που ζουν σε νησιά, δεν είναι αριθ­μοί. Δεν μπο­ρεί να μπαί­νει στο ζύγι η αρ­ρώ­στια «για να δι­καιο­λο­γη­θεί η δη­μιουρ­γία ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού». Ποιους πρέ­πει να με­τρή­σου­με για να δούμε αν «το ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κό δι­καιο­λο­γεί­ται από τον αριθ­μό των ασθε­νών που χρή­ζουν τέ­τοιας θε­ρα­πεί­ας»; Αυ­τούς που “έφυ­γαν”, όσους υπο­βάλ­λο­νται ακόμα σε θε­ρα­πεία ή όσους ζουν με την αγω­νία της με­τά­στα­σης;

Το κρά­τος, αυτό το ανάλ­γη­το κρά­τος, είναι τι­μω­ρός. Τι­μω­ρεί τους αν­θρώ­πους που «τόλ­μη­σαν» να νο­σή­σουν και έχουν πα­ράλ­λη­λα την ατυ­χία να ζουν σε νησί της Δω­δε­κα­νή­σου. Οι άν­θρω­ποι αυτοί δί­νουν άνισο αγώνα με τον χρόνο… Πρέ­πει να πη­γαι­νο­έρ­χο­νται από την Αθήνα ή την Θεσ­σα­λο­νί­κη για να κά­νουν την θε­ρα­πεία τους. Ο αγώ­νας δρό­μου ξε­κι­νά από την στιγ­μή της διά­γνω­σης. Αγω­νία, αε­ρο­πλά­να, με­τα­κι­νή­σεις, νο­σο­κο­μεία, θε­ρα­πεί­ες, αγω­γές, ξε­νο­δο­χεία, ανα­μο­νή, ρα­ντε­βού, πή­γαι­νε-έλα, έξοδα…

Η δω­ρε­άν υγεία στην Ελ­λά­δα κο­στί­ζει πολύ ακρι­βά ει­δι­κά όταν είσαι καρ­κι­νο­πα­θής. Ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο αν δεν ζεις στην Αθήνα, ή στην Θεσ­σα­λο­νί­κη ώστε να έχεις άμεση πρό­σβα­ση σε εξει­δι­κευ­μέ­να νο­σο­κο­μεία και για­τρούς. Αν δε είσαι από εκεί­νους που δεν κα­τά­φε­ρες να αφή­σεις χρή­μα­τα στην άκρη «για ώρα ανά­γκης» τότε κλά­φτα Χα­ρά­λα­μπε… Πας μια ώρα αρ­χύ­τε­ρα. Ωμό­τη­τα, θα μπο­ρού­σε να μου κα­τα­λο­γί­σει κα­νείς. Αμεί­λι­κτη, σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα λέω εγώ.

Δεν φτά­νει που ένας ασθε­νής με καρ­κί­νο πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­σει το πρό­βλη­μα της υγεί­ας του, έχει να πα­λέ­ψει με ένα κρά­τος που δεν του πα­ρέ­χει καμία βο­ή­θεια, καμία στή­ρι­ξη. Από την εύ­ρε­ση των φαρ­μά­κων μέχρι την θε­ρα­πεία και την νο­ση­λεία, ο νη­σιώ­της καρ­κι­νο­πα­θής είναι πάντα ένα βήμα πίσω.

Οι άν­θρω­ποι δεν είναι αριθ­μοί… Πώς να εξη­γή­σεις στην οι­κο­γέ­νεια εκεί­νου που δεν βγήκε νι­κη­τής από την μάχη με το θεριό, πως δεν υπήρ­χε Ογκο­λο­γι­κό Τμήμα στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, γιατί δεν «ζυ­γί­στη­καν» οι ανά­γκες των Δω­δε­κα­νή­σιων ασθε­νών; Πώς να εξη­γή­σεις στον καρ­κι­νο­πα­θή ότι πρέ­πει να συ­νε­χί­σει να πη­γαι­νο­έρ­χε­ται από την Αθήνα για τις θε­ρα­πεί­ες του επει­δή δεν με­τρή­θη­καν ακόμα οι απώ­λειες και δεν υπάρ­χει «ισο­ζύ­γιο»; Πώς να εξη­γή­σεις στους γο­νείς, στα παι­διά, στους συ­ζύ­γους, στους συ­ντρό­φους ότι ο άν­θρω­πός τους δίνει άνιση μάχη με τον χρόνο, επει­δή δεν ξέ­ρου­με «εάν αυτό δι­καιο­λο­γεί­ται από τον αριθ­μό των ασθε­νών»…

Είναι οδυ­νη­ρό να μπαί­νει η αν­θρώ­πι­νη ζωή στο ζύγι, να γί­νο­νται μα­θη­μα­τι­κές πρά­ξεις για να απο­φα­σί­σεις αν θα δώ­σεις ευ­και­ρία στον καρ­κι­νο­πα­θή να πα­λέ­ψει στα ίσια με τον καρ­κί­νο.

Είναι θλι­βε­ρό να συ­νει­δη­το­ποιείς, δια στό­μα­τος του υπουρ­γού, ότι είσαι ένας ακόμα αριθ­μός στη με­γά­λη λίστα των προ­σθα­φαι­ρέ­σε­ων, αυτού του ανάλ­γη­του κρά­τους…