Σύσσωμη η ΝΔ στην Θήβα για την κηδεία του Ευ. Μπασιάκου – Επικήδειος από τον κ. Μητσοτάκη

Σύσ­σω­μη η Νέα Δη­μο­κρα­τία βρέ­θη­κε στον Ιερό Ναό του Αγίου Γε­ωρ­γί­ου για το ύστα­το χαίρε στον πρώην υπουρ­γό και βου­λευ­τή της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας Βαγ­γέ­λη Μπα­σιά­κου. Το παρών έδω­σαν ο πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης ο οποί­ος εκ­φώ­νη­σε και τον επι­κή­δειο, οι πρώην πρό­ε­δροι και πρω­θυ­πουρ­γοί Κώ­στας Κα­ρα­μαν­λής και Αντώ­νης Σα­μα­ράς καθώς και ο Βαγ­γέ­λης Μεϊ­μα­ρά­κης.

Σύσ­σω­μη η ΝΔ

Στη Θήβα βρέ­θη­κε, σή­με­ρα, ολό­κλη­ρη σχε­δόν η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας και συ­γκε­κρι­μέ­να οι αντι­πρό­ε­δροι της ΝΔ Κω­στής Χα­τζη­δά­κης, Άδω­νις Γε­ωρ­γιά­δης, οι βου­λευ­τές Βα­σί­λης Κι­κί­λιας,  Λευ­τέ­ρης Αυ­γε­νά­κης, Δη­μή­τρης Στα­μά­της, Νι­κή­τας Κα­κλα­μά­νης, Όλγα Κε­φα­λο­γιάν­νη,, Αν­δρέ­ας Κα­τσα­νιώ­της, Θα­νά­σης Δα­βά­κης, Γε­ρά­σι­μος Για­κου­μά­τος, Χρή­στος Σταϊ­κού­ρας,Σίμος Κε­δί­κο­γλου, Κώ­στας Κα­ρα­γκού­νης, Έλενα Ράπτη, Κώ­στας Τσιά­ρας, Κώ­στας Αχ. Κα­ρα­μαν­λής, Μα­νώ­λης Κε­φα­λο­γιάν­νης, Γιάν­νης Κε­φα­λο­γιάν­νης, Γιώρ­γος Βλά­χος, Χα­ρά­λα­μπος Αθα­να­σί­ου, Νίκη Κε­ρα­μέ­ως, Κα­τε­ρί­να Πα­πα­κώ­στα, Γιώρ­γος Στύ­λιος, Βα­σί­λης Οι­κο­νό­μου, Κώ­στας Κου­κο­δή­μος καθώς και ο στε­νός συ­νερ­γά­της του προ­έ­δρου της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας Τάκης Θε­ο­δω­ρι­κά­κος.

Παρών ήταν ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Στε­ρε­άς Ελ­λά­δας Κώ­στας Μπα­κο­γιάνν­νης που επί­σης εκ­φώ­νη­σε επι­κή­δειο, ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Κε­ντρι­κής Μα­κε­δο­νί­ας Από­στο­λος Τζι­τζι­κώ­στας, ο Γιώρ­γος Βα­ρε­μέ­νος εκ μέ­ρους της Βου­λής, καθώς και ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης, Γιάν­νης Τσι­ρώ­νης από πλευ­ράς της κυ­βέρ­νη­σης.

Η Ελ­λά­δα, η Βοιω­τία, η Βουλή, η Νέα Δη­μο­κρα­τία απο­χαι­ρε­τά σή­με­ρα έναν δικό της άν­θρω­πο, έναν δικό μας άν­θρω­πο. Απο­χαι­ρε­τού­με τον συ­νά­δελ­φο, τον φίλο, τον συ­να­γω­νι­στή Βαγ­γέ­λη Μπα­σιά­κο.

Γυ­ρί­ζω αρ­κε­τά πίσω στο χρόνο, στην πρώτη μας γνω­ρι­μία το 1989, φοι­τη­τής εγώ, νε­ο­κλε­γείς βου­λευ­τής ο Βαγ­γέ­λης. Μου έκανε εντύ­πω­ση πως ένας τόσο νέος στην ηλι­κία άν­θρω­πος, με προ­σό­ντα και ευ­και­ρί­ες να ακο­λου­θή­σει το δρόμο του στο ελεύ­θε­ρο επάγ­γελ­μα, είχε απο­φα­σί­σει να θέσει τον εαυτό του, τις γνώ­σεις και τις δυ­να­τό­τη­τές του στην υπη­ρε­σία του Έθνους. Και ιδιαί­τε­ρα σε μια φορ­τι­σμέ­νη πο­λι­τι­κά πε­ρί­ο­δο.

Στον Βαγ­γέ­λη δεν έλει­παν οι επι­λο­γές. Όποια κα­ριέ­ρα κι αν είχε δια­λέ­ξει να ακο­λου­θή­σει – δεν υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία για αυτό – θα ήταν επι­τυ­χη­μέ­νος.

Ωστό­σο, ο Βαγ­γέ­λης διά­λε­ξε την πο­λι­τι­κή. Δεν ήταν ο εύ­κο­λος δρό­μος. Εκεί­νος όμως προ­τί­μη­σε τη δράση στο όνομα των πο­λι­τών για το καλό του συ­νό­λου. Και αυτή την προ­σω­πι­κή επι­λο­γή που έκανε στα νιάτα του, την υπη­ρέ­τη­σε με συ­νέ­πεια σε όλη του την ζωή.

Αφιε­ρώ­θη­κε σε έναν τομέα δύ­σκο­λο – αυτόν της Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης – στον οποίο πί­στευε ει­λι­κρι­νά. Έναν τομέα που ήταν ση­μα­ντι­κός για την οι­κο­νο­μι­κή ευ­η­με­ρία της ιδιαί­τε­ρης πα­τρί­δας του, της Βοιω­τί­ας.

Ο Βαγ­γέ­λης κα­τα­λά­βαι­νε τη ση­μα­σία του πρω­το­γε­νή τομέα, αλλά και τις με­γά­λες ευ­και­ρί­ες που η χώρα δεν έπρε­πε να χάσει. Έτσι, το 1992, σε ηλι­κία μόλις 38 ετών, γι­νό­ταν υφυ­πουρ­γός Γε­ωρ­γί­ας στην Κυ­βέρ­νη­ση του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη.

Στο ση­μείο αυτό, θα μου επι­τρέ­ψε­τε να σας με­τα­φέ­ρω τα συλ­λυ­πη­τή­ρια του πα­τέ­ρα μου προς τους οι­κεί­ους του Βαγ­γέ­λη, αλλά και προς όσους συν­δέ­θη­καν μαζί του και είναι, βέ­βαια, πολ­λοί. Μου το ζή­τη­σε ιδιαί­τε­ρα συ­γκι­νη­μέ­νος ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης, έχο­ντας τόσες θε­τι­κές ανα­μνή­σεις και τόσα καλά λόγια για τον Βαγ­γέ­λη.

Το 2004, όταν πρω­το­βγή­κα βου­λευ­τής, είχα την ευ­και­ρία να συ­νερ­γα­στώ προ­σω­πι­κά με τον Βαγ­γέ­λη Μπα­σιά­κο ως Υπουρ­γό Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης, καθώς ήμουν μέλος της Επι­τρο­πής Πα­ρα­γω­γής και Εμπο­ρί­ου της Βου­λής. Ήταν κάτι που με έκανε να εκτι­μή­σω από πρώτο χέρι τις ικα­νό­τη­τές του.

Ένιω­θε εξί­σου άνετα να δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται στις Βρυ­ξέλ­λες, αλλά και να συ­ζη­τά με νέους πα­ρα­γω­γούς στο χω­ρά­φι. Τι­μού­σε πάντα τη Βουλή και με την πα­ρου­σία του ανα­βάθ­μι­ζε τον κοι­νο­βου­λευ­τι­κό διά­λο­γο.

Συ­στη­μα­τι­κός, με­θο­δι­κός, κα­ταρ­τι­σμέ­νος και ταυ­τό­χρο­να με­τριο­πα­θής, ει­λι­κρι­νής, ευ­γε­νής, τα επί­θε­τα πε­ρισ­σεύ­ουν. Ο Βαγ­γέ­λης Μπα­σιά­κος είχε στην πο­λι­τι­κή μια δω­ρι­κό­τη­τα και συγ­χρό­νως μια πολύ κα­θα­ρή ματιά.

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που τα ανα­γνώ­ρι­ζαν όλοι οι συ­νά­δελ­φοί του – ανε­ξαρ­τή­τως πο­λι­τι­κού κόμ­μα­τος.

Αλλά και οι συ­μπο­λί­τες του στην Βοιω­τία, που τον τί­μη­σαν συ­νε­χώς επί 22 έτη.

Και βέ­βαια τους τί­μη­σε και ο Βαγ­γέ­λης, όχι μόνο γιατί νοιά­στη­κε για τον τόπο του, αλλά – κυ­ρί­ως – για τη συ­νέ­πεια και το ήθος του.

Η αλή­θεια είναι ότι ο Βαγ­γέ­λης, με τον ήπιο χα­ρα­κτή­ρα του και τη πα­ρου­σία του, τί­μη­σε και τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, αλλά και τον πο­λι­τι­κό κόσμο εν γένει.

Η απα­ξί­ω­ση της πο­λι­τι­κής και των πο­λι­τι­κών στη συ­νεί­δη­ση των πο­λι­τών είναι η με­γα­λύ­τε­ρη απει­λή για τη Δη­μο­κρα­τία. Η κρίση έχει τραυ­μα­τί­σει βαθιά την κοι­νω­νία και συ­νε­χί­ζε­ται αναί­τια, φέρ­νο­ντας έξαρ­ση του λαϊ­κι­σμού.

Είναι κάτι που πάει να ισο­πε­δώ­σει το πο­λι­τι­κό μας σύ­στη­μα. Και κά­ποιοι προ­σπα­θούν να το εκ­με­ταλ­λευ­θούν στο­χο­ποιώ­ντας πρό­σω­πα, πε­τώ­ντας λάσπη και προ­σπα­θώ­ντας να πε­ρά­σουν την αντί­λη­ψη πως «όλοι το ίδιο είναι».

Όμως ο βίος και το έργο του Βαγ­γέ­λη Μπα­σιά­κου μας δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα και την ευ­θύ­νη να αντι­στα­θού­με σε αυτό τον ισο­πε­δω­τι­σμό. Και να τον αρ­νη­θού­με. Δεν εί­μα­στε όλοι ίδιοι.

Υπάρ­χουν πο­λι­τι­κοί με ήθος και ευ­πρέ­πεια. Που έτα­ξαν και τά­ζουν τη ζωή τους στην υπη­ρε­σία του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος. Που είναι αφιε­ρω­μέ­νοι στο κοινό καλό.

Αυ­τούς τους πο­λι­τι­κούς χρεια­ζό­μα­στε. Και ως κοι­νω­νία πρέ­πει να τους τι­μού­με.

Χρεια­ζό­μα­στε πο­λι­τι­κούς σαν τον Βαγ­γέ­λη. Χρεια­ζό­μα­στε να εμπνεύ­σου­με στους νέους την αξία της συμ­με­το­χής στα κοινά.

Χρεια­ζό­μα­στε να ανα­δεί­ξου­με μια νέα γενιά πο­λι­τι­κών. Με δυ­να­τά βιο­γρα­φι­κά, αλλά και με φρέ­σκια και ανι­διο­τε­λή διά­θε­ση για προ­σφο­ρά. Όπως ο Βαγ­γέ­λης στο ξε­κί­νη­μά του.

Διότι είναι πο­λι­τι­κοί σαν τον Βαγ­γέ­λη που μας θυ­μί­ζουν αυτό που εί­μα­στε και μας κά­νουν πε­ρή­φα­νους για αυτό. Που μας δί­νουν κου­ρά­γιο να συ­νε­χί­σου­με – ασυμ­βί­βα­στοι – τον αγώνα για την Ελ­λά­δα που αξί­ζου­με.

Στον αγώνα αυτό ο Βαγ­γέ­λης θα μας λεί­ψει πολύ.

Θα λεί­ψει στους συ­μπο­λί­τες του της Βοιω­τί­ας. Και ασφα­λώς θα λεί­ψει στην αγα­πη­μέ­νη του οι­κο­γέ­νεια. Την αγα­πη­μέ­νη σύ­ζυ­γό του Βίκυ, τον μικρό Θα­νά­ση – Αρι­στεί­δη. Και την αδερ­φή του Μαρία, ακού­ρα­στο στή­ριγ­μά του σε όλη τη πο­λι­τι­κή του δια­δρο­μή.

Θέλω να γνω­ρί­ζε­τε ότι εγώ και μαζί μου σύσ­σω­μη η Νέα Δη­μο­κρα­τία στε­κό­μα­στε δίπλα σας στις δύ­σκο­λες στιγ­μές που θα έρ­θουν. Ο πρό­ω­ρος και αιφ­νί­διος θά­να­τος δεν εξη­γεί­ται. Και ο πόνος της απώ­λειας δεν μπο­ρεί να για­τρευ­θεί.

Όμως, η μνήμη του Βαγ­γέ­λη θα γε­μί­ζει πά­ντο­τε με πε­ρη­φά­νεια τους οι­κεί­ους του, τους φί­λους και συ­νο­δοι­πό­ρους του, τους συ­μπο­λί­τες του, αλλά και όλο τον δη­μο­κρα­τι­κό πο­λι­τι­κό κόσμο της πα­τρί­δας μας.

Και ει­δι­κά εσύ αγα­πη­τέ μου Θα­νά­ση, καθώς θα με­γα­λώ­νεις, θα βρί­σκεις όλο και πε­ρισ­σο­τέ­ρους λό­γους να είσαι υπε­ρή­φα­νος για τον πα­τέ­ρα σου. Όπως εί­μα­στε και εμείς υπε­ρή­φα­νοι που τί­μη­σε με τη λα­μπε­ρή φυ­σιο­γνω­μία του τη με­γά­λη μας πα­ρά­τα­ξη.

Και που μας τί­μη­σε με τη φιλία του, την εμπι­στο­σύ­νη και τη ζε­στα­σιά της μα­τιάς του, της μα­τιάς του που μας συ­ντρο­φεύ­ει όλους.

Φω­το­γρα­φι­κά στιγ­μιό­τυ­πα απο την εξό­διο ακο­λου­θία: 

Κα­θη­με­ρι­νή