«Του έκλεψαν μέχρι και το τελευταίο ευρώ»

Πόρτα πόρτα αστυ­νο­μι­κοί της Ασφά­λειας Αττικής ψάχνουν για το παρα­μι­κρό στοι­χείο στη γει­το­νιά του 46χρονου αρχι­μαν­δρίτη Ιερό­θεου Ιωάννη Καμίτση στον Γέρακα, που θα μπο­ρούσε να τους οδη­γή­σει στην εξι­χνί­αση της απί­στευ­της αγριό­τη­τας δολο­φο­νίας.

Αλλο κλι­μά­κιο της ΕΛ.ΑΣ. «χτε­νί­ζει» την περιοχή Μορτερό στην Παλαιά Πεντέλη, όπου λει­τουρ­γούσε ο αδι­κο­χα­μέ­νος ιερέας, ανα­ζη­τώ­ντας μαρτυρίες-κλειδιά και πολύ­τι­μες πλη­ρο­φο­ρίες.

Η Αστυ­νο­μία έχει εξα­πο­λύ­σει ανθρω­πο­κυ­νη­γητό για τον εντο­πι­σμό και τη σύλληψη του δράστη ή των δραστών του εγκλή­μα­τος, που έχει συγκλο­νί­σει το πανελ­λή­νιο. Το γεγονός ότι ο ιερο­μό­να­χος δολο­φο­νή­θηκε μέρα-μεσημέρι μέσα στο σπίτι του χωρίς να υπάρ­χουν ίχνη παρα­βί­α­σης οδηγεί τις διω­κτι­κές αρχές στο συμπέ­ρα­σμα ότι θύτης και θύμα γνω­ρί­ζο­νταν.

Ωστόσο, ο μεγάλος κοι­νω­νι­κός περί­γυ­ρος του 46χρονου αρχι­μαν­δρίτη, που ξεπερνά τα όρια της Αττικής, καθιστά ιδιαί­τερα δύσκο­λες και επί­πο­νες τις έρευνες.

Σύμφωνα με πηγές της ΕΛ.ΑΣ., η δολο­φο­νία του αρχι­μαν­δρίτη «είναι ξεκά­θαρα πράξη με απώτερο κίνητρο τη ληστεία». «Οι δράστες έφυγαν από τον τόπο του εγκλή­μα­τος αρπά­ζο­ντας μέχρι και το τελευ­ταίο ευρώ από το σπίτι του ιερέα. Ακόμη και το πορ­το­φόλι του ήταν άδειο. Δεν βρέθηκε τίποτε το πολύ­τιμο, όπως κάποιο κόσμημα, στο δια­μέ­ρι­σμα του δευ­τέ­ρου ορόφου στην οδό Ναυ­πλίου. Το είχαν κυριο­λε­κτικά ξαφρί­σει» τονίζει στο «Εθνος της Κυρια­κής» αστυ­νο­μι­κός που συμ­με­τέ­χει στις έρευνες.

«Δεν άφησαν κανέναν χώρο χωρίς να τον ψάξουν. Ιχνη διάρ­ρη­ξης εντο­πί­στη­καν μόνο σε ένα σκρίνιο που βρί­σκε­ται πίσω από την κύρια είσοδο της οικίας. Εκεί το θύμα φύλαγε αρχιε­ρα­τικά εγκόλ­πια, χρυσούς σταυ­ρούς και διάφορα ιερα­τικά σκεύη, τα οποία, επίσης, εκλά­πη­σαν» προ­σθέ­τει.

Εφιαλ­τι­κές στιγμές

Μόνος μάρ­τυ­ρας της στυ­γε­ρής δολο­φο­νίας ήταν ο Βίκτω­ρας, το λευκό σκυλάκι ράτσας μαλτέζ, του κλη­ρι­κού. Κανείς από τα γύρω δια­με­ρί­σματα ούτε άκουσε ούτε αντι­λή­φθηκε το παρα­μι­κρό, παρά το γεγονός ότι ο ιερέας βίωσε εφιαλ­τι­κές στιγμές πριν κατα­λή­ξει. Σύμφωνα με το πόρισμα της ιατρο­δι­κα­στι­κής εξέ­τα­σης, ο θάνατος του αρχι­μαν­δρίτη Ιερό­θεου Ιωάννη Καμίτση ήταν ασφυ­κτι­κός, προ­ερ­χό­με­νος από από­φραξη των ανωτέρω ανα­πνευ­στι­κών οδών.

«Αυτός ο άνθρω­πος υπέφερε στα χέρια τους. Ο θάνατός του ήταν μαρ­τυ­ρι­κός. Τον ξυλο­κό­πη­σαν και του έσπασαν τρία πλευρά. Αφού τον χτύ­πη­σαν άγρια και τον έδεσαν χει­ρο­πό­δαρα με κορ­δό­νια παπου­τσιών, προ­σπά­θη­σαν αρχικά να τον στραγ­γα­λί­σουν. Ηταν τέτοια η πίεση που το υοειδές οστό έσπασε. Στη συνέ­χεια φαί­νε­ται να πήραν ένα μαξι­λάρι από το κρεβάτι του, το οποίο έβαλαν στο πρόσωπό του και εκείνος λιπο­θύ­μησε» τονί­ζουν οι ίδιες πηγές.

Το μαξι­λάρι αυτό εντο­πί­στηκε πετα­μένο και γεμάτο αίματα μέσα σε ένα από τα δύο μπάνια του σπιτιού του αρχι­μαν­δρίτη. Το τελικό όπλο του εγκλή­μα­τος ήταν μια πετσέτα, η οποία βρέθηκε τυλιγ­μένη γύρω από το κεφάλι του θύματος.

Συνερ­γείο της Διεύ­θυν­σης Εγκλη­μα­το­λο­γι­κών Ερευνών «σάρωσε» κάθε σημείο του σπιτιού ανα­ζη­τώ­ντας δακτυ­λικά απο­τυ­πώ­ματα και DNA του δολο­φό­νου. Στο πλαίσιο αυτό διε­ρευ­νή­θη­καν και μερικά άπλυτα πιάτα, ποτήρια και μαχαι­ρο­πί­ρουνα, που βρέ­θη­καν στην κουζίνα, καθώς και ένα τασάκι με απο­τσί­γαρα. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες του «Εθνους», όλα τα στοι­χεία σε αυτά δεί­χνουν ότι είχαν χρη­σι­μο­ποι­η­θεί μόνο από το θύμα.

Ακόμη, ωστόσο, δεν έχει βγει το ανα­λυ­τικό πόρισμα από τα Εγκλη­μα­το­λο­γικά Εργα­στή­ρια της ΕΛ.ΑΣ., τα οποία εξε­τά­ζουν πλήθος συλ­λεγ­μέ­νων αντι­κει­μέ­νων και δειγ­μά­των από τον τόπο του εγκλή­μα­τος.

Από τα στοι­χεία που έχουν μέχρι στιγμής στην κατοχή τους οι Αρχές προ­κύ­πτει ότι ο 46χρονος αρχι­μαν­δρί­της είχε μια φυσιο­λο­γική ζωή με σταθερό πρό­γραμμα, χωρίς παρεκ­κλί­σεις. Δεχόταν πολύ κόσμο στο σπίτι του και ήταν ιδιαί­τερα αγα­πη­τός.

Ολα τα ενδε­χό­μενα ανοιχτά

«Εστιά­ζουμε τις έρευνες στο ευρύ­τερο κοι­νω­νικό περι­βάλ­λον του ιερέα, χωρίς να απο­κλεί­ουμε, ωστόσο, το ενδε­χό­μενο ο δράστης ή οι δράστες να μην είχαν καμία απο­λύ­τως σχέση με το θύμα. Μπορεί το ”χτύπημα” να ήταν ακόμη και τυχαίο. Εχουμε δει σε πολλές περι­πτώ­σεις να μπαί­νουν σε σπίτια με το φως του ήλιου και να σκο­τώ­νουν με βαρ­βα­ρό­τητα τους ιδιο­κτή­τες τους, χωρίς κανένα άλλο κίνητρο πέρα από τη ληστεία» επι­ση­μαί­νει αστυ­νο­μι­κός που μετέχει στις έρευνες.

ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ

«Ημουν σε κώμα για έναν μήνα και ο αρχι­μαν­δρί­της μου έσωσε τη ζωή»

Οσοι γνώ­ρι­ζαν τον αδι­κο­χα­μένο κληρικό μιλούν με τα καλύ­τερα λόγια για εκείνον. Ακόμη δεν μπορούν να πιστέ­ψουν πώς ένας άνθρω­πος που στην καρδιά του είχε μόνο αγάπη έφυγε με τέτοιον απάν­θρωπο και φρι­κια­στικό τρόπο. Ηταν πρό­σχα­ρος, φιλό­ζωος, ανοι­χτό­μυα­λος και κοντά στα νέα παιδιά, που ήξερε πώς να τα επα­να­φέ­ρει στον δρόμο του Θεού. Στην εκκλη­σία του Αγίου Γεωρ­γίου στην Παλαιά Πεντέλη, όπου λει­τουρ­γούσε τα τελευ­ταία 17 χρόνια, την ώρα της Θείας Κοι­νω­νίας γνώριζε τον καθέναν με το μικρό του όνομα, ανε­ξάρ­τητα με το αν τον είχε δει μόνο μία φορά στη ζωή του. Κανέναν άνθρωπο από εκεί­νους που στην απελ­πι­σία τους κατέ­φευ­γαν σε εκείνον δεν ξεχνούσε.

Θυμόταν τα πάντα, ακόμη και μετά από χρόνια. Στο έργο του ήταν δρα­στή­ριος, αλλά αθό­ρυ­βος. Κανείς δεν μάθαινε για τα όσα έκανε για κάποιον συνάν­θρωπό του που βρι­σκό­ταν σε ανάγκη.

Τόσο στην εκκλη­σία του όσο και στο σπίτι του -όπου ζούσε εδώ και 9 χρόνια και ακόμα απο­πλή­ρωνε δάνειο-, οι πόρτες ήταν ανοι­χτές οποια­δή­ποτε ώρα της ημέρας σε όλους, χωρίς καμία εξαί­ρεση, με την αγκαλιά του να είναι τόσο μεγάλη, ώστε ένας βαριά ασθενής να πιστέ­ψει στο θαύμα.

Τον «ξύπνη­σαν»

Ο Αλέ­ξαν­δρος Βασι­λείου είναι ένας από τους χιλιά­δες πιστούς για τους οποίους ο αρχι­μαν­δρί­της Ιερό­θεος απο­τε­λούσε πολύ­τιμο στή­ριγμα σε κάθε δυσκο­λία. «Με επα­νέ­φερε στη ζωή» λέει στο «Εθνος», τονί­ζο­ντας ότι πιστεύει πως οι προ­σευ­χές του 46χρονου κλη­ρι­κού είναι εκείνο που τον βοήθησε να ξυπνή­σει από το κώμα και να βγει από την Εντα­τική. «Τον Ιούνιο του 2016 έπαθα ανακοπή καρδιάς και έμεινα σε κώμα για έναν μήνα. Οι δικοί μου άνθρω­ποι μου είπαν, όταν ξύπνησα, ότι ερχόταν σχεδόν κάθε ημέρα στο νοσο­κο­μείο για να δει τι κάνω, έμενε με τις ώρες και προ­σευ­χό­ταν για εμένα. Εγώ, δυστυ­χώς, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτε για εκείνον για να τον σώσω» δηλώνει συγκλο­νι­σμέ­νος.

«Από την πρώτη στιγμή που ήρθε στην ενορία μας τον αγκα­λιά­σαμε σαν να ήταν μέλος της οικο­γέ­νειάς μας. Ο χαμός του μας πονά αφά­ντα­στα και δεν θα τον ξεχά­σουμε ποτέ. Αυτοί που τον σκό­τω­σαν ήθελαν να κλέψουν την καρδιά του, την καλο­σύνη και την αγάπη που είχε μέσα του. Δεν φέρ­θη­καν βάναυσα μόνο σε εκείνον, αλλά σε ολό­κληρη την Ορθο­δο­ξία. Εύχομαι ο Θεός να τους τιμω­ρή­σει όπως τους αξίζει» προ­σθέ­τει.

Σύμφωνα με κατοί­κους της συνοι­κίας Μορτερό, όταν ο π. Ιερό­θεος ανέλαβε πριν από 17 χρόνια τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωρ­γίου, η εκκλη­σία ήταν ένα ερείπιο και λει­τουρ­γούσε μόνο μία φορά τον χρόνο. Με βάση τις μαρ­τυ­ρίες τους, πήρε μια παράγκα και τη μετέ­τρεψε σε κόσμημα της περιο­χής. Και, μάλιστα, το έκανε και δεύτερη φορά, όταν πριν από έξι χρόνια ο ναός πήρε φωτιά και σχεδόν κατα­στρά­φηκε ολο­σχε­ρώς. Το μόνο που έμεινε ανέπαφο ήταν η εικόνα του Αγίου Γεωρ­γίου. Σε αυτόν τον ναό πλήθος κόσμου μαζεύ­τηκε την Πέμπτη για να του πει το ύστατο χαίρε.

Είχε καθαρή κρίση

Ενας από αυτούς ήταν και ο στενός του φίλος, Θωμάς Καλα­μπό­κης. «Ηταν αγνός άνθρω­πος στα αισθή­ματα και μοίραζε αγάπη σε όλο τον κόσμο. Ηταν ένας άνθρω­πος κοι­νω­νι­κός και αγα­πη­τός από μικρούς και μεγά­λους. Θυμάμαι σε μία μας εκδρομή το κινητό του να μη σταματά να χτυπά. Μίλαγε με δύο νέα παιδιά, πότε με το αγόρι, πότε με την κοπέλα και προ­σπα­θούσε να τους κάνει να μονοιά­σουν. Ηταν άνθρω­πος που είχε πολύ καθαρή κρίση και ήθελε το καλό για όλους. Ολοι μας κλαίμε όχι μόνο για τον χαμό του, αλλά κυρίως για τον τρόπο που έφυγε από κοντά μας» μας λέει.

«Από μικρός είχε δια­λέ­ξει τον δρόμο του Θεού, ίσως λόγω της κατα­γω­γής του από την Πάτμο, όπου έζησε και επη­ρε­ά­στηκε από τη μονα­στική ζωή. Δεν είχε, όμως, αυτό το αυστηρό και αγκυ­λω­μένο προφίλ που έχουν πολλοί παπάδες και γι’ αυτό τον λάτρεψε τόσος κόσμος» προ­σθέ­τει ο Θ. Καλα­μπό­κης.

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη λεβε­ντιά του. Είχαμε πάει στο χωριό μου, τη Φλω­ριάδα, για το οποίο έφτιαξα ντο­κι­μα­ντέρ και με βοήθησε, και όλοι οι κάτοι­κοι έμειναν έκπλη­κτοι από το ζεϊ­μπέ­κικό του. Τέτοιος άνθρω­πος ήταν, φωτει­νός, που η παρου­σία του κέρδιζε όλο τον κόσμο» κατα­λή­γει.

ΕΥΛΑΜΠΙΑ ΡΕΒΗ-ΕΘΝΟΣ