Με πέταξαν έξω σαν να ήμουν ένα τίποτα!

Η προ­χθε­σινή ημέρα έμελλε να είναι η τελευ­ταία πινελιά, για έναν από τους μεγα­λύ­τε­ρους σύγ­χρο­νους Ελληνες ζωγρά­φους. Ιδιαί­τερα αγα­πη­τός στο ευρύ κοινό και τους ομό­τε­χνους του όλοι είχαν καλά λόγια να πουν για εκείνον τον μει­λί­χιο, πάντοτε ανοιχτό άνθρωπο. Ίσως αυτή να είναι η αιτία που παρότι κατα­ξιω­μέ­νος δεν απέ­κτησε ποτέ πλούτη και προ­τι­μούσε να μοι­ρά­ζε­ται τα μυστικά της τέχνης του-και τα προ­νό­μια του-με όλους όσοι το είχαν ανάγκη. Γι αυτό να πικρά­θηκε πολύ όταν η Ακα­δη­μία Αθηνών απο­φά­σισε να τον δια­γρά­ψει, από μέλος της επειδή στε­ρή­θηκε την όραση του και δεν μπο­ρούσε πλέον να συμ­με­τά­σχει στις συνε­δριά­σεις. Δεν γνωρίζω το κατα­στα­στικό της Ακα­δη­μίας Αθηνών αλλά θεωρώ, ότι δεν χρειά­ζο­νται ιδιαί­τε­ρες γνώσεις, για να κρίνει κανείς την εν λόγω απόφαση ως του­λά­χι­στον απα­ρά­δε­κτα απάν­θρωπη. Ο ίδιος είχε πει: «Εκείνο που ρώτησα επα­νει­λημ­μένα ήταν να μου απα­ντή­σουν στο αν απο­βάλ­λε­ται όποιος αρρω­σταί­νει. Απά­ντηση δεν πήρα ποτέ. Αυτό που μου στοί­χισε περισ­σό­τερο ήταν ότι την επόμενη χρονιά δεν υπήρχε το όνομά μου ούτε στην επε­τη­ρίδα. Έτσι απλά με πέταξαν έξω σαν να ήμουν ένα τίποτα». Καμιά σοφία σ αυτήν την χώρα σε κανέναν επίπεδο. Οι αξίες φεύγουν μόνες και πικρα­μέ­νες… Τα χρόνια πέρασαν. Στο σκοτάδι. Η μη ανα­στρέ­ψιμη κατά­σταση της υγείας του, τον είχε βυθίσει σε κατά­θλιψη. Ο Μυταράς έζησε τα τελευ­ταία χρόνια της ζωής του απο­μο­νω­μέ­νος στο σπίτι του. Έφυγε πικρα­μέ­νος από τις κλει­στές κάστες αλλά πάντα γεμάτος αγάπη και πλήρης από ανθρω­πιά και ιδέες. Διέθετε άλλωστε αυτό το πνεύμα που όπως έλεγε και ο Ελύτης «για να το εισ­δε­χθείς πρέπει να κάνεις ένα άλμα πάνω από τη συγκί­νηση. Και να χεις την ψυχή σου στα δάχτυλα, στα μάτια, στα ρου­θού­νια, στα χείλη. Από κει μιλάει ο κόσμος». Και αυτό ο βαθιά ανθρω­πι­στής Δημή­τρης Μυταράς το ήξερε καλά -αυτή είναι η κληρονομιά- το ότι μιλούσε στον κόσμο βαθιά στην ψυχή και στην καρδιά του.