Μεγάλη ανεπάρκεια της κυβέρνησης στο προσφυγικό-Ανάγκη αποσυμφόρησης των νησιών

Ο Πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης πραγ­μα­το­ποιεί σή­με­ρα, Πα­ρα­σκευή, πε­ριο­δεία στη Λέσβο.

Το πρωί, συ­να­ντή­θη­κε με την Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Βο­ρεί­ου Αι­γαί­ου Χρι­στιά­να Κα­λο­γή­ρου και με το Δή­μαρ­χο Λέ­σβου Σπύρο Γα­λη­νό.

Στη συ­νέ­χεια, επι­σκέ­φθη­κε, στο λι­μά­νι της Μυ­τι­λή­νης, το πα­ρά­κτιο πε­ρι­πο­λι­κό πλοίο του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού «Το­ξό­της», το οποίο συμ­με­τέ­χει και σε δια­σώ­σεις προ­σφύ­γων – με­τα­να­στών. Αμέ­σως μετά ο κ. Μη­τσο­τά­κης, με­τέ­βη στο κέ­ντρο προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών στη Μόρια.

Στη συ­νέ­χεια, επι­σκέ­φθη­κε και το χωριό Μόρια, όπου είχε την ευ­και­ρία να συ­νο­μι­λή­σει με κα­τοί­κους για τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν στην πε­ριο­χή, λόγω του προ­σφυ­γι­κού.

Απευ­θυ­νό­με­νος στους κα­τοί­κους της Μό­ριας, ο Πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, ανέ­φε­ρε τα εξής:

«Χαί­ρο­μαι ιδιαί­τε­ρα που μου δί­νε­ται, σή­με­ρα, η ευ­και­ρία να επι­σκε­φθώ το χωριό σας. Και το λέω αυτό διότι στη συ­νεί­δη­ση των πο­λι­τών το όνομα Μόρια είναι ταυ­τι­σμέ­νο με το hot spot. Όμως, το hot spot πήρε το όνομά του από το χωριό και όχι το χωριό από το hot spot. Το χωριό προ­ϋ­πήρ­χε του hot spot. Και θα υπάρ­χει και αφό­του, κά­ποια στιγ­μή στο μέλ­λον, ολο­κλη­ρω­θεί αυτός ο κύ­κλος και το hot spot απο­μα­κρυν­θεί από εδώ.

Αυτό το οποίο θέλω να το­νί­σω είναι ότι, δυ­στυ­χώς, όλους αυ­τούς τους τε­λευ­ταί­ους μήνες, έχου­με γίνει μάρ­τυ­ρες μιας πολύ με­γά­λης ανε­πάρ­κειας από την Κυ­βέρ­νη­ση στα ζη­τή­μα­τα δια­χεί­ρι­σης προ­σφυ­γι­κού προ­βλή­μα­τος.

Είχα την ευ­και­ρία να επι­σκε­φθώ το hot spot της Μό­ριας και πριν από ένα χρόνο. Και, τον Μάρ­τιο του πε­ρα­σμέ­νου έτους, σε μια σύ­σκε­ψη που έγινε στο Προ­ε­δρι­κό Μέ­γα­ρο, όλοι οι Πο­λι­τι­κοί Αρ­χη­γοί, συμ­φω­νή­σα­με σε μια κοινή στρα­τη­γι­κή για την αντι­με­τώ­πι­ση του προ­σφυ­γι­κού προ­βλή­μα­τος.

Λυ­πά­μαι που το λέω, αλλά βα­σι­κές πτυ­χές αυτής της στρα­τη­γι­κής δεν υλο­ποι­ή­θη­καν ποτέ. Βα­σι­κή πτυχή της στρα­τη­γι­κής που εί­χα­με συμ­φω­νή­σει είναι ο δια­χω­ρι­σμός προ­σφύ­γων και οι­κο­νο­μι­κών με­τα­να­στών και ο πε­ριο­ρι­σμός των οι­κο­νο­μι­κών με­τα­να­στών σε κλει­στά προ­α­να­χω­ρη­σια­κά κέ­ντρα. Δυ­στυ­χώς, αυτό είναι κάτι το οποίο δεν έγινε.

Βα­σι­κός πυ­λώ­νας της στρα­τη­γι­κής που συμ­φω­νή­σα­με ήταν η γρή­γο­ρη απορ­ρό­φη­ση των ση­μα­ντι­κών κοι­νο­τι­κών πόρων που έχου­με στη διά­θε­σή μας, έτσι ώστε να μπο­ρέ­σουν οι υπο­δο­μές που υπάρ­χουν να λει­τουρ­γούν σε κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες.

Δυ­στυ­χώς, η ει­κό­να την οποία είδα σή­με­ρα στην Μόρια από πάνω, διότι δεν μπήκα στον χώρο – και δεν μπήκα στον χώρο, διότι για να μπω έπρε­πε να συ­νο­δεύ­ο­μαι με δύο δι­μοι­ρί­ες αστυ­νο­μι­κών και προ­φα­νώς και δεν επι­βά­ρυ­να την αστυ­νο­μία με μια τέ­τοια κί­νη­ση – αλλά η ει­κό­να που είδα, δυ­στυ­χώς, είναι μια ει­κό­να απο­καρ­διω­τι­κή.

Είναι αδια­νό­η­το σή­με­ρα να έχου­με αν­θρώ­πους οι οποί­οι ζουν σε δια­λυ­μέ­νες σκη­νές, μέσα στις λά­σπες – και σή­με­ρα είναι και μια μέρα με καλό καιρό. Όλοι εί­δα­με τι έγινε πριν από κά­ποιες εβδο­μά­δες με τον χιο­νιά. Και φυ­σι­κά όλα αυτά τα γνω­ρί­ζα­με και τα γνώ­ρι­ζε η Κυ­βέρ­νη­ση.

Συμ­φω­νή­σα­με, επί­σης, ότι θα πρέ­πει να εκ­πο­νη­θεί ένα πε­ρι­φε­ρεια­κό και το­πι­κό σχέ­διο στή­ρι­ξης των το­πι­κών κοι­νω­νιών. Ελά­χι­στα πράγ­μα­τα έχουν γίνει σε αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση. Και αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι ο κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός – προ­φα­νώς ενη­με­ρω­μέ­νος για τη δική μου επί­σκε­ψη, σή­με­ρα εδώ – κι­νη­το­ποι­ή­θη­κε τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες. Ας είναι, έστω και έτσι. Να σας έρ­χο­μαι πιο συχνά, μπας και πάρει μπρος η Κυ­βέρ­νη­ση. Να σας βοη­θή­σει με κά­ποιο τρόπο πιο ου­σια­στι­κό.

Το ζή­τη­μα της απο­συμ­φό­ρη­σης είναι μεί­ζον ζή­τη­μα. Δεν υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία ότι υπάρ­χει ένας αριθ­μός ο οποί­ος, όταν ξε­πε­ρα­στεί, ξε­περ­νά­με τις δυ­να­τό­τη­τες και των χώρων που υπάρ­χουν, αλλά και των το­πι­κών κοι­νω­νιών να δια­χει­ρι­στούν αυ­τούς τους αριθ­μούς.

Το πρό­βλη­μα της αύ­ξη­σης των αριθ­μών στα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου έχει να κάνει με το γε­γο­νός ότι, δυ­στυ­χώς, και στην επε­ξερ­γα­σία των αι­τή­σε­ων ασύ­λου υπήρ­χε μια πολύ με­γά­λη κα­θυ­στέ­ρη­ση από πλευ­ράς Κυ­βέρ­νη­σης.

Γνω­ρί­ζε­τε πόσο κα­θυ­στε­ρούν αυτές οι δια­δι­κα­σί­ες και σε πρώτο και σε δεύ­τε­ρο βαθμό, με απο­τέ­λε­σμα έστω και οι λίγοι, οι οποί­οι έρ­χο­νται κάθε εβδο­μά­δα στα νησιά, να αυ­ξά­νο­νται στον συ­νο­λι­κό αριθ­μό. Διότι, δυ­στυ­χώς, οι επα­να­προ­ω­θή­σεις, οι επι­στρο­φές, οι απο­μα­κρύν­σεις από το νησί είναι λι­γό­τε­ρες σε σχέση με αυ­τούς οι οποί­οι και σή­με­ρα έρ­χο­νται.

Εμείς, λοι­πόν – και θα έχου­με την ευ­και­ρία να τα πούμε και το από­γευ­μα – μι­λά­με ξε­κά­θα­ρα για την ανά­γκη να υπάρ­ξει απο­συμ­φό­ρη­ση των νη­σιών, ξε­κι­νώ­ντας από τις ευ­πα­θείς ομά­δες, από αυ­τούς τους αν­θρώ­πους οι οποί­οι βρί­σκο­νται σε πιο δύ­σκο­λη κα­τά­στα­ση.

Θέ­λου­με ένα το­πι­κό σχέ­διο στή­ρι­ξης των οι­κο­νο­μι­κών, το οποίο θα έχει και το­πι­κά και πε­ρι­φε­ρεια­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Θε­ω­ρού­με απο­λύ­τως επι­βε­βλη­μέ­νη την επι­τά­χυν­ση της δια­δι­κα­σί­ας επε­ξερ­γα­σί­ας των αι­τή­σε­ων ασύ­λου.

Θέ­λου­με, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, όποιος, αυτή τη στιγ­μή, οι­κο­νο­μι­κός με­τα­νά­στης έρ­χε­ται, να είναι σε κλει­στό προ­α­να­χω­ρη­σια­κό χώρο. Αυτό είναι κάτι το οποίο, κατά την άποψή μας, είναι απο­λύ­τως επι­βε­βλη­μέ­νο.

Και βέ­βαια πι­στεύ­ου­με ότι, ως χώρα, έχου­με μια υπο­χρέ­ω­ση να φυ­λάσ­σου­με τα θα­λάσ­σια σύ­νο­ρά μας, με έναν τρόπο ου­σια­στι­κό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό, που να προ­στα­τεύ­ει την εθνι­κή κυ­ριαρ­χία. Πολ­λές από τις δρά­σεις αυτές είχαν εκ­πο­νη­θεί από την προη­γού­με­νη Κυ­βέρ­νη­ση. Δυ­στυ­χώς, εγκα­τα­λεί­φθη­καν στην πο­ρεία, διότι η ση­με­ρι­νή Κυ­βέρ­νη­ση έπεσε θύμα των δικών της ιδε­ο­λη­ψιών, των αγκυ­λώ­σε­ών της και της τε­ρά­στιας δια­χει­ρι­στι­κής ανι­κα­νό­τη­τας.

Το επα­να­λαμ­βά­νω και εδώ, από τη Μόρια: Είναι αδια­νό­η­το να υπάρ­χουν τόσοι κοι­νω­νι­κοί πόροι, οι οποί­οι να λι­μνά­ζουν και, λόγω ανι­κα­νό­τη­τας ή αδια­φο­ρί­ας, αυτοί να μην απορ­ρο­φώ­νται, με απο­τέ­λε­σμα να βλέ­που­με τις ει­κό­νες τις οποί­ες βλέ­πε­τε εσείς κάθε μέρα και τις οποί­ες είχα την ευ­και­ρία να δω σή­με­ρα.

Θέλω να κλεί­σω, επι­ση­μαί­νο­ντας κάτι το οποίο εί­δα­με ερ­χό­με­νοι εδώ. Είδα από μα­κριά το υδρα­γω­γείο. Θα ήθελα και να μου δοθεί – δεν ξέρω αν θα προ­φτά­σω σή­με­ρα – η ευ­και­ρία να το επι­σκε­φθώ, αλλά ακρι­βώς η ανά­δει­ξη τέ­τοιων ση­μα­ντι­κών πο­λι­τι­στι­κών θη­σαυ­ρών θα σας δώσει την ευ­και­ρία να πα­ρου­σιά­σε­τε μια άλλη ει­κό­να του χω­ριού σας.

Δεν είναι δυ­να­τόν στη συ­νεί­δη­ση του κό­σμου, η Μόρια να είναι ταυ­τι­σμέ­νη απλά με το hot spot. Είναι λάθος για το χωριό σας, είναι άδικο για το χωριό σας και είναι κάτι για το οποίο πρέ­πει να δε­σμευ­τού­με. Και ο λόγος για τον οποίο ήρθα σή­με­ρα εδώ, στο χωριό, και όχι μόνο στο hot spot, ήταν ακρι­βώς για να ανα­δεί­ξω και αυτήν την ξε­χα­σμέ­νη πλευ­ρά, ότι υπάρ­χει ένα χωριό. Υπάρ­χουν κά­τοι­κοι οι οποί­οι – θέλω να το πω αυτό – “έβα­λαν με­γά­λη πλάτη” σε όλη αυτήν την προ­σπά­θεια. Ξε­πέ­ρα­σαν τους εαυ­τούς τους – και αυτό ισχύ­ει γε­νι­κά για το νησί, αλλά ισχύ­ει ει­δι­κό­τε­ρα και για εσάς – επι­δει­κνύ­ο­ντας πολύ με­γά­λο αν­θρω­πι­σμό. Και σας εί­μα­στε υπό­χρε­οι γι’ αυτό. Αλλά δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι κα­νείς δεν μπο­ρεί να δε­χθεί τη μό­νι­μη δια­τά­ρα­ξη του τρό­που ζωής ενός όμορ­φου νέου χω­ριού, το οποίο ζει από τον πρω­το­γε­νή τομέα, ζει από τις ελιές, ζει από την κτη­νο­τρο­φία και πρέ­πει επει­γό­ντως να ξα­να­βρεί τον ρυθμό του και, σε καμία πε­ρί­πτω­ση, δεν μπο­ρεί να είναι ταυ­τι­σμέ­νο στη συ­νεί­δη­ση του κό­σμου μόνο με το προ­σφυ­γι­κό πρό­βλη­μα.

Θέλω να σας ευ­χα­ρι­στή­σω που μου δώ­σα­τε την ευ­και­ρία να έρθω εδώ να σας επι­σκε­φθώ, να σας ακού­σω, να σας σφίξω το χέρι. Ξέ­ρε­τε ότι ως Κόμμα έχου­με επι­λέ­ξει να μην ανα­λαμ­βά­νου­με με­γά­λες δε­σμεύ­σεις και να μην λέμε παχιά λόγια. Αυτά τα συ­γκε­κρι­μέ­να τα οποία σας είπα, όμως, τα οποία απο­τε­λούν κομ­μά­τι ενός συ­νο­λι­κού σχε­δί­ου που έχου­με για την αντι­με­τώ­πι­ση του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος, μπο­ρού­με να τα κά­νου­με πράξη. Και θα τα κά­νου­με πράξη.

Ελ­πί­ζου­με, το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τό, για το καλό και των το­πι­κών κοι­νω­νιών, αλλά και για το καλό της χώρας.

Και πάλι σας ευ­χα­ρι­στώ πολύ για την υπο­δο­χή σας και για τα καλά σας λόγια».

Στη συ­νέ­χεια, ο Πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας με­τέ­βη στην 98 ΑΔΤΕ, όπου συ­νο­μί­λη­σε με στε­λέ­χη των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων και έκανε την ακό­λου­θη δή­λω­ση:

«Κύριε τα­ξί­αρ­χε, με­γά­λη η χαρά μου που σας επι­σκέ­πτο­μαι σή­με­ρα. Είχα τη δυ­να­τό­τη­τα να έχω μια ενη­μέ­ρω­ση για τις δυ­να­τό­τη­τες της Με­ραρ­χί­ας, να πι­στο­ποι­ή­σω, για άλλη μια φορά, και το υψηλό σας φρό­νη­μα, αλλά και την επι­χει­ρη­σια­κή σας ετοι­μό­τη­τα σε μια τα­ραγ­μέ­νη εποχή.

Οι Ένο­πλες Δυ­νά­μεις εγ­γυώ­νται την εθνι­κή ακε­ραιό­τη­τα της χώρας.

Και βέ­βαια, δεν θα πρέ­πει να αμε­λή­σω εδώ, από τη Λέσβο, να επα­να­λά­βω, για άλλη μια φορά, ότι η Ελ­λά­δα επι­θυ­μεί καλές σχέ­σεις γει­το­νί­ας και φι­λί­ας με την Τουρ­κία. Πλην, όμως, αυτό μπο­ρεί να γίνει μόνο στο πλαί­σιο σε­βα­σμού των Διε­θνών Συν­θη­κών, του Διε­θνούς Δι­καί­ου και βέ­βαια των άγρα­φων κα­νό­νων της καλής γει­το­νί­ας.

Κι­νή­σεις οι οποί­ες μπο­ρεί να εκλαμ­βά­νο­νται ως προ­κλη­τι­κές, δεν διευ­κο­λύ­νουν στην οι­κο­δό­μη­ση πνεύ­μα­τος συ­νερ­γα­σί­ας, το οποίο είναι απα­ραί­τη­το και – πι­στεύω – συ­νο­λι­κά ωφέ­λι­μο σε μια εποχή, που ζούμε με­γά­λες γε­ω­πο­λι­τι­κές ανα­τα­ρά­ξεις.

Οπότε, θα ήθελα να με­τα­φέ­ρε­τε και σε όλα τα στε­λέ­χη των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων, γυ­ναί­κες και άντρες, που υπη­ρε­τούν συ­νο­λι­κά στη Με­ραρ­χία, την αμέ­ρι­στη εκτί­μη­ση και την υπο­στή­ρι­ξή μας στο δύ­σκο­λο έργο που έχετε ανα­λά­βει.

Ξέ­ρου­με ότι δεν είναι απλή υπό­θε­ση να φυ­λά­ει κα­νείς τα σύ­νο­ρα. Και ξέ­ρου­με ότι αυτό συ­νε­πά­γε­ται και ση­μα­ντι­κές προ­σω­πι­κές θυ­σί­ες. Ξέ­ρου­με, όμως, ότι το κά­νε­τε με πε­ρίσ­σευ­μα καρ­διάς. Και, γι’ αυτό, και απο­λαμ­βά­νε­τε της εμπι­στο­σύ­νης ολό­κλη­ρης της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας».