Η «νίκη» της ΔΕΥΑΡ στο Διοικητικό Πρωτοδικείο δεν επιστρέφει ούτε ένα ευρώ!

• Η προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή κάνει δεκτό μόνο εν μέρει το αί­τη­μα της δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης και αφή­νει ρητά εκτός τα χρή­μα­τα που απο­δό­θη­καν από τις τρά­πε­ζες ως τις 29 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 • Την ίδια ώρα η ΔΕΥΑΡ στρέ­φε­ται κατά των κα­τα­σχε­τη­ρί­ων εις χεί­ρας ξε­νο­δό­χων, σε αντί­θε­ση με τη γραμ­μή που η ίδια είχε χα­ρά­ξει για τις ρυθ­μί­σεις οφει­λών του κλά­δου

Την ίδια ημέρα που εκ­δό­θη­κε η προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, η ΔΕΥΑΡ έσπευ­σε να μι­λή­σει για δι­καί­ω­ση. Το κεί­με­νο της από­φα­σης λέει κάτι πολύ πιο πε­ριο­ρι­σμέ­νο. Ο Δι­κα­στής Υπη­ρε­σί­ας δέ­χε­ται το αί­τη­μα της επι­χεί­ρη­σης «εν μέρει». Εξαι­ρεί ρητά από την ανα­στο­λή τα χρή­μα­τα που βρέ­θη­καν στους τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς της ΔΕΥΑΡ και είχαν ήδη απο­δο­θεί στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου ως τις 29 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Αυτά τα ποσά μέ­νουν εκεί που βρί­σκο­νται.

Η επι­χεί­ρη­ση δεν πε­ριο­ρί­στη­κε σε αυτό. Με ανα­κοί­νω­σή της επι­τέ­θη­κε πλα­γί­ως στην Πε­ρι­φέ­ρεια, επει­δή εκεί­νη προ­χώ­ρη­σε για την ίδια απαί­τη­ση σε κα­τα­σχέ­σεις εις χεί­ρας ξε­νο­δό­χων. Οι κα­τα­σχέ­σεις αφο­ρούν στα ποσά που οι ξε­νο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις χρω­στούν στη ΔΕΥΑΡ για το νερό που κα­τα­να­λώ­νουν. Η δια­δι­κα­σία είναι κα­θό­λα νό­μι­μη και προ­βλέ­πε­ται ρητά από τον νόμο.

Η αντί­δρα­ση της δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης όμως θέτει και ζή­τη­μα συ­νέ­πειας. Η ση­με­ρι­νή διοί­κη­ση είχε κάνει ση­μαία της, ήδη από την αρχή της θη­τεί­ας της, την κα­ταγ­γε­λία για τις ρυθ­μί­σεις οφει­λών ξε­νο­δό­χων που απο­φα­σί­στη­καν επί της προη­γού­με­νης διοί­κη­σης.

Τι ακρι­βώς απο­φά­σι­σε ο Δι­κα­στής Υπη­ρε­σί­ας

Η προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή εκ­δό­θη­κε στις 30 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Αφορά απο­κλει­στι­κά στο κα­τα­σχε­τή­ριο που εξέ­δω­σε στις 16 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 η προϊ­στα­μέ­νη της Γε­νι­κής Διεύ­θυν­σης Οι­κο­νο­μι­κού της Πε­ρι­φέ­ρειας. Με αυτό είχε επι­βλη­θεί κα­τά­σχε­ση εις χεί­ρας 5 τρα­πε­ζών έως του ποσού των 2.172.692,27 ευρώ, μαζί με τό­κους και έξοδα. Η απαί­τη­ση αφορά απλή­ρω­τους λο­γα­ρια­σμούς της προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης που υπο­γρά­φη­κε στις 6 Ιου­νί­ου 2022 για τη δια­χεί­ρι­ση, τη λει­τουρ­γία και τη συ­ντή­ρη­ση των έργων ύδρευ­σης από το φράγ­μα Γα­δου­ρά.

Το πε­ριε­χό­με­νο της ανα­στο­λής οριο­θε­τεί­ται με ακρί­βεια. Συ­νί­στα­ται στην απο­δέ­σμευ­ση των λο­γα­ρια­σμών, με την έν­νοια ότι δεν επι­τρέ­πε­ται να απο­δο­θούν στην Πε­ρι­φέ­ρεια τα χρή­μα­τα που βρί­σκο­νταν σε αυ­τούς τη στιγ­μή της έκ­δο­σης της δια­τα­γής.

Το ίδιο ισχύ­ει για τα ποσά που εισ­ρέ­ουν ή πι­στώ­νο­νται από εκεί και πέρα, μόνο όμως για όσο διαρ­κεί το μέτρο. Τα χρή­μα­τα αυτά η ΔΕΥΑΡ μπο­ρεί να τα ανα­λαμ­βά­νει ελεύ­θε­ρα.

Ακο­λου­θεί η φράση που δεν βρήκε θέση στην ανα­κοί­νω­ση της επι­χεί­ρη­σης. «Η εν λόγω ανα­στο­λή εκτέ­λε­σης του προ­α­να­φερ­θέ­ντος κα­τα­σχε­τη­ρί­ου εγ­γρά­φου δεν κα­τα­λαμ­βά­νει τα χρη­μα­τι­κά ποσά που ευ­ρέ­θη­σαν εις χεί­ρας των ανω­τέ­ρω τρα­πε­ζι­κών ιδρυ­μά­των και ήδη απο­δό­θη­καν στην καθ’ ης Πε­ρι­φέ­ρεια», γρά­φει ο δι­κα­στής. Ση­μειώ­νει μά­λι­στα ότι η από­δο­ση είχε γίνει στις 29 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026.

Η δια­τα­γή ισχύ­ει μέχρι να εκ­δο­θεί από­φα­ση για την αί­τη­ση ανα­στο­λής με αριθ­μό κα­τα­χώ­ρι­σης ΑΝ46/22.9.2026, που εκ­κρε­μεί ακόμη. Στο στά­διο αυτό το δι­κα­στή­ριο δεν εξε­τά­ζει την ουσία της οφει­λής. Κρί­νει μόνο αν πρέ­πει να πα­γώ­σει προ­σω­ρι­νά η εκτέ­λε­ση του κα­τα­σχε­τη­ρί­ου μέχρι να συ­ζη­τη­θεί η κύρια αί­τη­ση.

Όσα έφυ­γαν από τους λο­γα­ρια­σμούς δεν επι­στρέ­φουν

Η ΔΕΥΑΡ κα­τέ­θε­σε την αί­τη­σή της στις 22 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Ζη­τού­σε την πλήρη απο­δέ­σμευ­ση των λο­γα­ρια­σμών της και, επι­πλέ­ον, να μην απο­δο­θούν στην Πε­ρι­φέ­ρεια τα ποσά που είχαν ήδη δε­σμευ­θεί. Για όσα χρή­μα­τα είχαν ήδη με­τα­φερ­θεί, το αί­τη­μα δεν έγινε δεκτό. Το ακρι­βές ύψος των ποσών που απο­δό­θη­καν δεν προ­κύ­πτει από τα δια­θέ­σι­μα στοι­χεία. Βέ­βαιο είναι μόνο ότι η προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή δεν τα αγ­γί­ζει.

Η ΔΕΥΑΡ δίνει δια­φο­ρε­τι­κή ει­κό­να. Ανα­φέ­ρει ότι «το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανέ­στελ­λε με προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή την κα­τά­σχε­ση των τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών» και ότι η επι­χεί­ρη­ση «δι­καιώ­θη­κε». Δεν κάνει λόγο για με­ρι­κή απο­δο­χή του αι­τή­μα­τος ούτε για τα χρή­μα­τα που πέ­ρα­σαν ήδη στα τα­μεία της Πε­ρι­φέ­ρειας.

Στην πράξη, η δια­τα­γή εξα­σφα­λί­ζει στη ΔΕΥΑΡ ρευ­στό­τη­τα για το επό­με­νο διά­στη­μα. Σε αυτό ακρι­βώς είχε στη­ρί­ξει η επι­χεί­ρη­ση το αί­τη­μά της. Επι­κα­λέ­στη­κε ανα­γκα­στι­κή παύση πλη­ρω­μών και αδυ­να­μία να κα­τα­βά­λει τη μι­σθο­δο­σία των 236 ερ­γα­ζο­μέ­νων της, που ανέρ­χε­ται σε 437.100 ευρώ τον μήνα.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια κα­τέ­θε­σε τις από­ψεις της στις 23 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Χα­ρα­κτή­ρι­σε την ει­κό­να οι­κο­νο­μι­κής κα­τάρ­ρευ­σης ανα­πό­δει­κτη, ση­μειώ­νο­ντας ότι η ΔΕΥΑΡ δεν προ­σκό­μι­σε οι­κο­νο­μι­κές κα­τα­στά­σεις ή κι­νή­σεις λο­γα­ρια­σμών. Ζή­τη­σε επί­σης επι­κου­ρι­κώς, αν το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι πρέ­πει να λη­φθεί κά­ποιο μέτρο, αυτό να αφορά μόνο στις μελ­λο­ντι­κές κα­τα­θέ­σεις.

Το προη­γού­με­νο του 2025

Δεν είναι η πρώτη φορά που σε αυτή τη δια­μά­χη μια προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή πα­ρου­σιά­ζε­ται ως «νίκη». Τον Ιού­νιο του 2025 είχε προη­γη­θεί άλλη κα­τά­σχε­ση, από την οποία η Πε­ρι­φέ­ρεια ει­σέ­πρα­ξε 1.478.292,67 ευρώ. Τον Ιού­λιο του ίδιου έτους το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου είχε εκ­δώ­σει και τότε προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή.

Η συ­νέ­χεια ήταν δια­φο­ρε­τι­κή. Το Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιά, με την από­φα­ση Ν35/2025, απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση ανα­στο­λής. Διέ­τα­ξε μόνο την ελεύ­θε­ρη δια­κί­νη­ση των μελ­λο­ντι­κών κα­τα­θέ­σε­ων, με τον όρο ότι η ΔΕΥΑΡ θα τηρεί τη ρύθ­μι­ση των 48 δό­σε­ων που έχει συ­νά­ψει με τη ΔΟΥ Ρόδου, με μη­νιαία δόση 151.968,04 ευρώ.

Οι 2 πλευ­ρές δια­φω­νούν ακόμη και για το τι ακρι­βώς έκρι­ναν εκεί­νες οι απο­φά­σεις. Ένα πράγ­μα πά­ντως είναι σαφές. Μια προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή δεν προ­δι­κά­ζει ούτε την από­φα­ση για την ανα­στο­λή ούτε, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, την ουσία της δια­φο­ράς.

Τα κα­τα­σχε­τή­ρια στα χέρια των ξε­νο­δό­χων

Ενώ η προ­σο­χή ήταν στραμ­μέ­νη στο δι­κα­στή­ριο, η Πε­ρι­φέ­ρεια είχε ήδη ανοί­ξει και δεύ­τε­ρο δρόμο εί­σπρα­ξης.

Το νέο κα­τα­σχε­τή­ριο φέρει ημε­ρο­μη­νία 29 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 και την υπο­γρα­φή της ίδιας προϊ­στα­μέ­νης.

Με αυτό επι­βάλ­λε­ται ανα­γκα­στι­κή κα­τά­σχε­ση εις χεί­ρας ξε­νο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σε­ων, στα ποσά που αυτές οφεί­λουν στη ΔΕΥΑΡ από λο­γα­ρια­σμούς υδρο­δό­τη­σης.

Το κα­τα­σχε­τή­ριο «επι­τάσ­σει» τις επι­χει­ρή­σεις να μην κα­τα­βά­λουν τα ποσά στη ΔΕΥΑΡ. Τους ζη­τεί­ται να τα πα­ρα­κρα­τή­σουν και να τα απο­δώ­σουν μέσα σε 10 ημέ­ρες σε τρα­πε­ζι­κό λο­γα­ρια­σμό της Πε­ρι­φέ­ρειας, έως το ύψος των 2.172.692,27 ευρώ, πλέον τόκων και εξό­δων.

Η ΔΕΥΑΡ κα­τη­γο­ρεί την Πε­ρι­φέ­ρεια ότι «δεν πε­ρί­με­νε την κρίση της Δι­καιο­σύ­νης». Η ΔΕΥΑΡ υπο­στη­ρί­ζει στην ανα­κοί­νω­σή της ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια στέλ­νει κα­τα­σχε­τή­ρια στα ξε­νο­δο­χεία «για να μην πλη­ρώ­νουν το νερό τους στη ΔΕΥΑΡ». Χα­ρα­κτη­ρί­ζει την κί­νη­ση «επί­δει­ξη δύ­να­μης και από­πει­ρα να δυ­σφη­μι­στεί η ΔΕΥΑΡ στα μάτια εκεί­νων που στη­ρί­ζουν την οι­κο­νο­μία του τόπου». Απο­δί­δει μά­λι­στα στην Πε­ρι­φέ­ρεια το μή­νυ­μα «μην πλη­ρώ­νε­τε τη ΔΕΥΑΡ, πλη­ρώ­στε εμάς». Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια «δεν κιν­δυ­νεύ­ει να χάσει τί­πο­τα», ως ορ­γα­νι­σμός «με δε­κά­δες εκα­τομ­μύ­ρια δια­θέ­σι­μα».

Στη συ­νέ­χεια απευ­θύ­νε­ται στις επι­χει­ρή­σεις. Καλεί κάθε ξε­νο­δο­χεια­κή, εμπο­ρι­κή ή άλλη επι­χεί­ρη­ση που έλαβε ή θα λάβει κα­τα­σχε­τή­ριο να επι­κοι­νω­νή­σει με τη Νο­μι­κή της Υπη­ρε­σία, πριν υπο­βά­λει δή­λω­ση τρί­του και πριν απο­δώ­σει οποιο­δή­πο­τε ποσό. Κλεί­νει με τη δια­βε­βαί­ω­ση ότι «καμία επι­χεί­ρη­ση δεν θα μεί­νει μόνη της».

Η δια­τύ­πω­ση απο­σιω­πά το ου­σιώ­δες.

Οι ξε­νο­δό­χοι δεν απαλ­λάσ­σο­νται από την υπο­χρέ­ω­ση να πλη­ρώ­σουν το νερό τους. Τα ποσά που χρω­στούν στη ΔΕΥΑΡ πη­γαί­νουν, μέσω της ανα­γκα­στι­κής εκ­χώ­ρη­σης, στην εξό­φλη­ση της οφει­λής της ίδιας της ΔΕΥΑΡ προς την Πε­ρι­φέ­ρεια. Πρό­κει­ται για χρή­μα­τα της επι­χεί­ρη­σης που κα­τα­λή­γουν στον δα­νει­στή της.

Το κα­τα­σχε­τή­ριο είναι εξάλ­λου σαφές για τις συ­νέ­πειες που αντι­με­τω­πί­ζει ο τρί­τος. Η δή­λω­ση τρί­του πρέ­πει να γίνει μέσα σε 8 ερ­γά­σι­μες ημέ­ρες από την επί­δο­ση, σύμ­φω­να με το άρθρο 34 του Κώ­δι­κα. Υπάρ­χουν πε­ρι­πτώ­σεις όπου ο τρί­τος κα­θί­στα­ται ο ίδιος οφει­λέ­της του Δη­μο­σί­ου. Αυτό συμ­βαί­νει αν δεν απο­δώ­σει τα κα­τα­σχε­μέ­να με βάση θε­τι­κή δή­λω­ση, αν δεν υπο­βά­λει δή­λω­ση ή αν την υπο­βά­λει εκ­πρό­θε­σμα ή χωρίς τον προ­βλε­πό­με­νο τύπο. Τότε ευ­θύ­νε­ται για ό,τι οφεί­λει ή θα οφεί­λει στη ΔΕΥΑΡ, άλλως για το σύ­νο­λο της απαί­τη­σης, και διώ­κε­ται με όλα τα μέτρα που προ­βλέ­πει η νο­μο­θε­σία.

Η ΔΕΥΑΡ καλεί τους ξε­νο­δό­χους να πε­ρά­σουν πρώτα από τη Νο­μι­κή της Υπη­ρε­σία. Τον νο­μι­κό κίν­δυ­νο, όμως, τον ση­κώ­νει ο ξε­νο­δό­χος και όχι η επι­χεί­ρη­ση.

Κάθε πρό­σφο­ρο μέσο, ακόμη και συν­δυα­στι­κά

Η ΔΕΥΑΡ διε­ρω­τά­ται γιατί η ίδια απαί­τη­ση κα­τά­σχε­ται πρώτα στις τρά­πε­ζες και στη συ­νέ­χεια στους πε­λά­τες της. Υπο­στη­ρί­ζει ότι «καμία ανά­γκη εί­σπρα­ξης» δεν το εξη­γεί. Η απά­ντη­ση βρί­σκε­ται στον ίδιο τον νόμο. Μια απαί­τη­ση που στη­ρί­ζε­ται σε εκτε­λε­στό τίτλο μπο­ρεί να ει­σπρα­χθεί με κάθε πρό­σφο­ρο μέσο, και μά­λι­στα συν­δυα­στι­κά.

Η κα­τά­σχε­ση στις τρά­πε­ζες και η κα­τά­σχε­ση στα χέρια των ξε­νο­δό­χων είναι εκ­δο­χές του ίδιου ερ­γα­λεί­ου, της κα­τά­σχε­σης εις χεί­ρας τρί­των. Στην πρώτη πε­ρί­πτω­ση τρί­τοι είναι οι τρά­πε­ζες που τη­ρούν τις κα­τα­θέ­σεις της ΔΕΥΑΡ. Στη δεύ­τε­ρη είναι οι επι­χει­ρή­σεις που της χρω­στούν. Το όριο της απαί­τη­σης πα­ρα­μέ­νει το ίδιο, 2.172.692,27 ευρώ πλέον τόκων και εξό­δων.

Η ση­μαία των ρυθ­μί­σε­ων και η ση­με­ρι­νή στάση

Το πιο αμή­χα­νο ση­μείο της ανα­κοί­νω­σης δεν είναι νο­μι­κό αλλά πο­λι­τι­κό. Ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ κ. Σω­τή­ρης Βα­για­νός, με την ανά­λη­ψη των κα­θη­κό­ντων του, έκανε ση­μαία την από­φα­ση να κι­νη­θεί ποι­νι­κά κατά της προη­γού­με­νης διοί­κη­σης και όσων συ­νέ­πρα­ξαν σε ρυθ­μί­σεις οφει­λών ξε­νο­δο­χεί­ων. Η ΔΕΥΑΡ τις κα­τήγ­γει­λε ως πα­ρά­νο­μες. Υπέ­βα­λε ανα­φο­ρές στις 15 Μαρ­τί­ου 2024 για τις ρυθ­μί­σεις 23 ξε­νο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σε­ων. Το συ­νο­λι­κό όφε­λος των επι­χει­ρή­σε­ων αυτών υπο­λο­γί­στη­κε σε πε­ρί­που 2.816.050 ευρώ.

Η πρω­το­βου­λία εκεί­νη ήταν ορθή.

Η έρευ­να που ακο­λού­θη­σε αφο­ρού­σε δύο ομά­δες. Για τα πρώην μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου εξε­τά­στη­καν τα αδι­κή­μα­τα της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος και της απι­στί­ας στην υπη­ρε­σία, που φέ­ρο­νται να τε­λέ­στη­καν κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση. Για εκ­προ­σώ­πους των ξε­νο­δο­χεια­κών εται­ρειών εξε­τά­στη­κε η απλή συ­νέρ­γεια σε απι­στία.

Ορι­σμέ­νοι από τους ξε­νο­δό­χους των επί­μα­χων ρυθ­μί­σε­ων, κατά πλη­ρο­φο­ρί­ες, οφεί­λουν εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες ευρώ. Κά­ποιοι από αυ­τούς κα­τέ­χουν και προ­βε­βλη­μέ­νες θέ­σεις στο συν­δι­κα­λι­στι­κό όρ­γα­νο του κλά­δου.

Σή­με­ρα η ίδια επι­χεί­ρη­ση δια­βε­βαιώ­νει τις ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες ότι «καμία δεν θα μεί­νει μόνη της». Τις καλεί να συ­ντο­νι­στούν μαζί της απέ­να­ντι σε ένα κα­τα­σχε­τή­ριο που αφορά ακρι­βώς όσα εκεί­νες χρω­στούν στη ΔΕΥΑΡ για το νερό. Η επι­χεί­ρη­ση στή­νει ένα δί­λημ­μα, Πε­ρι­φέ­ρεια ή ΔΕΥΑΡ, που συ­γκρού­ε­ται ευ­θέ­ως με τη δική της επι­κοι­νω­νια­κή τα­κτι­κή. Μια διοί­κη­ση που έχτι­σε το προ­φίλ της στη σκλη­ρή στάση απέ­να­ντι στις ευ­νοϊ­κές ρυθ­μί­σεις οφει­λών ξε­νο­δό­χων εμ­φα­νί­ζε­ται τώρα να συ­σπει­ρώ­νει τον κλάδο απέ­να­ντι σε ένα μέτρο εί­σπρα­ξης των ίδιων αυτών οφει­λών.

Τα ερω­τή­μα­τα που μέ­νουν ανα­πά­ντη­τα

Η αντι­πα­ρά­θε­ση αφή­νει ανοι­χτά ερω­τή­μα­τα που αφο­ρούν στην ίδια τη ΔΕΥΑΡ. Σε ποιο στά­διο βρί­σκο­νται τα ανα­γκα­στι­κά μέτρα της επι­χεί­ρη­σης απέ­να­ντι στους με­γά­λους οφει­λέ­τες της;

Η ΔΕΥΑΡ δη­λώ­νει σή­με­ρα ότι δεν θα επι­τρέ­ψει να με­τα­κυ­λι­στούν στους κα­τα­να­λω­τές «χρε­ώ­σεις που δεν δι­καιο­λο­γού­νται». Δεν έχει γίνει όμως γνω­στό πού βρί­σκε­ται η εί­σπρα­ξη των δικών της απαι­τή­σε­ων από ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες.

Το ίδιο ισχύ­ει και για την ποι­νι­κή υπό­θε­ση των ρυθ­μί­σε­ων. Όπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», η Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου έθεσε την υπό­θε­ση στο αρ­χείο για 17 πρό­σω­πα. Για τα 14 από αυτά η αρ­χειο­θέ­τη­ση στη­ρί­χθη­κε σε νο­μι­κούς λό­γους που αφο­ρού­σαν στο νο­μό­τυ­πο της έγκλη­σης. Επρό­κει­το για πε­ρι­πτώ­σεις όπου το φε­ρό­με­νο όφε­λος δεν ξε­περ­νού­σε τις 120.000 ευρώ, το όριο που χω­ρί­ζει την πλημ­με­λη­μα­τι­κή από την κα­κουρ­γη­μα­τι­κή μορφή της απι­στί­ας.

Για ένα μέλος του απελ­θό­ντος διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου η υπό­θε­ση αρ­χειο­θε­τή­θη­κε επει­δή είχε κα­τα­ψη­φί­σει την επί­μα­χη από­φα­ση. Για δύο ακόμη πρό­σω­πα η αρ­χειο­θέ­τη­ση έγινε λόγω θα­νά­του.

Για τους υπό­λοι­πους η προ­κα­ταρ­κτι­κή εξέ­τα­ση συ­νε­χί­ζε­ται. Προ­α­να­κρί­τρια του Πρω­το­δι­κεί­ου Αθη­νών διό­ρι­σε οι­κο­νο­μο­λό­γο ως πραγ­μα­το­γνώ­μο­να, που θα απο­φαν­θεί αν και σε ποιο ύψος ζη­μιώ­θη­κε η επι­χεί­ρη­ση.

Από τη διοί­κη­ση της ΔΕΥΑΡ, για την αρ­χειο­θέ­τη­ση αυτή δεν ακού­στη­κε τί­πο­τα. Η επι­χεί­ρη­ση που είχε προ­βά­λει τις ανα­φο­ρές ως ορό­ση­μο της θη­τεί­ας της δεν το­πο­θε­τή­θη­κε δη­μό­σια για μια εξέ­λι­ξη που αγ­γί­ζει ευ­θέ­ως τις δικές της απαι­τή­σεις.