Economist: Οι τρεις λόγοι που «δείχνουν» εκλογές στην Ελλάδα

Η Ελ­λά­δα βρί­σκε­ται προ των πυλών μίας νέας εκλο­γι­κής δια­δι­κα­σί­ας; Σύμ­φω­να με άρθρο του Economist, ναι, μία απά­ντη­ση που προ­κύ­πτει βάσει τριών πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νων λόγων, οι οποί­οι απο­τε­λούν «δεί­κτη» πο­λι­τι­κής ανα­τα­ρα­χής σε κάθε πε­ρί­πτω­ση.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται σχε­τι­κά στο άρθρο, η κα­τά­στα­ση που έχει δια­μορ­φω­θεί στην Ελ­λά­δα, με την κα­θυ­στέ­ρη­ση της ολο­κλή­ρω­σης της δεύ­τε­ρης αξιο­λό­γη­σης και των νέων απαι­τή­σε­ων που προ­βά­λουν οι δα­νει­στές, σε συν­δυα­σμό με τις πιέ­σεις που δέ­χο­νται πολ­λές ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις από τόσο από τις ακρο­δε­ξιές επιρ­ρο­ές, όσο και από πολλά κι­νή­μα­τα ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στών, που αυ­ξά­νουν τις δυ­νά­μεις τους, συν­θέ­τουν ένα εκρη­κτι­κό για την Ελ­λά­δα μείγ­μα, καθώς όσα ζητά ως αντάλ­λαγ­μα η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, περνά μέσα από την έγκρι­ση των ευ­ρω­παϊ­κών κοι­νο­βου­λί­ων. Τρί­τος πα­ρά­γο­ντας είναι η δια­φω­νία με­τα­ξύ Ευ­ρω­παί­ων και Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου για την υφή των μέ­τρων που πρέ­πει να λη­φθούν και ει­δι­κό­τε­ρα για τη βιω­σι­μό­τη­τα ή όχι του χρέ­ους.

Πιο συ­γκε­κρι­ι­μέ­να, ο Economist ανα­φέ­ρει ως πρώτο λόγο την αδυ­να­μία της κυ­βέρ­νη­σης να πε­ρά­σει τα μέτρα που απαι­τού­νται για την ολο­κλή­ρω­ση της δεύ­τε­ρης αξιο­λό­γη­σης. Στο άρθρο ανα­φέ­ρε­ται ως «σχε­δόν αδύ­να­το», καθώς υπάρ­χουν με­γά­λες αντι­δρά­σεις από τα μέτρα που ήδη έχουν λη­φθεί, ενώ και η κοι­νω­νία βρί­σκε­ται στα όριά της.

Ο δεύ­τε­ρος λόγος ανα­φέ­ρε­ται στις ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις, οι οποί­ες δέ­χο­νται με­γά­λες πο­λι­τι­κές πιέ­σεις, ενό­ψει και των εκλο­γών που έρ­χο­νται, ώστε να δοθεί ένα τέρμα στη βο­ή­θεια προς την Ελ­λά­δα. Με­γά­λο πο­σο­στό πο­λι­τών στην Ευ­ρώ­πη, θε­ω­ρούν ότι κακώς δί­δε­ται οι­κο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση στην Αθήνα και ότι η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση θα πρέ­πει πρω­τί­στως να προ­χω­ρή­σει στις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που απαι­τού­νται, ώστε να επα­νεκ­κι­νη­θεί η οι­κο­νο­μία της μέσω αυτών και όχι μέσω χρη­μά­των που προ­έρ­χο­νται από τους Ευ­ρω­παί­ους φο­ρο­λο­γού­με­νους.

Τρί­τος λόγος και ιδιαι­τέ­ρως ση­μα­ντι­κός, είναι η μα­κρο­χρό­νια δια­φω­νία με­τα­ξύ Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου και Ευ­ρω­παί­ων. Το ΔΝΤ εξα­κο­λου­θεί να επι­μέ­νει ότι η συμ­φω­νία για την Ελ­λά­δα δεν έχει ου­σια­στι­κό αντί­κρι­σμα, καθώς το χρέος της χώρας είναι μη βιώ­σι­μο. Η Ευ­ρώ­πη δεν το απο­δέ­χε­ται αυτό, καθώς σε αυτήν την πε­ρί­πτω­ση, θα πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει σε γεν­ναίο haircut, μία δια­δι­κα­σία η οποία είναι απί­θα­νο να γίνει απο­δε­κτή από τα κοι­νο­βού­λια και τους λαούς της Γη­ραιάς Ηπεί­ρου. Ως εκ τού­του, ιδιαί­τερ στο τρίτο αυτό σκέ­λος, υπάρ­χει το από­λυ­το αδιέ­ξο­δο.

Ο Economist κάνει ανα­φο­ρά στις δη­λώ­σεις του Κλά­ους Ρέ­γκλινγκ, στις 30 Ια­νουα­ρί­ου, ο οποί­ος τό­νι­σε ότι η δεύ­τε­ρη αξιο­λό­γη­ση του ελ­λη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος θα πρέ­πει να έχει ολο­κλη­ρω­θεί πριν τη λήξη της διο­ρί­ας για την απε­λευ­θέ­ρω­ση του ευ­ρω­παϊ­κού πα­κέ­τουν στή­ρι­ξης. Το ίδιο διά­στη­μα θα πρέ­πει να έχουν γίνει απο­δε­κτοί και οι όροι της συμ­φω­νί­ας από το ΔΝΤ, το οποίο επι­βάλ­λε­ται να συμ­με­τέ­χει ενερ­γά στο πρό­γραμ­μα

Ση­μειώ­νε­ται επί­σης, ότι το IMF θε­ω­ρεί εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας το στόχο του 3,5% πλε­ο­νά­σμα­τος, ζη­τώ­ντας ανα­προ­σαρ­μο­γή των στό­χων και προ­σαρ­μο­γή τους στα δε­δο­μέ­να του μέσου όρου της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Όπως επι­ση­μαί­νε­ται, η Ελ­λά­δα έχει από­λυ­τη ανά­γκη το δα­νει­σμό, καθώς έως τον Ιού­λιο του 2017, κα­λεί­ται να κα­τα­βά­λει του­λά­χι­στον 6 δισ. ευρώ σε δα­νεια­κές υπο­χρε­ώ­σεις. Την ίδια στιγ­μή, Φι­λαν­δία, Γερ­μα­νία και Ολ­λαν­δία πρω­το­στα­τούν στις αντι­δρά­σεις του πε­ραι­τέ­ρω δα­νει­σμού της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, ενώ ακο­λου­θούν εκλο­γές σε Ολ­λαν­δία, Γαλ­λία, Γερ­μα­νία και πι­θα­νό­τα­τα στην Ιτα­λία.