“Πόσο κοντά βρισκόμαστε σε έναν πόλεμο Ελλάδας – Τουρκίας και ο απρόβλεπτος Ερντογάν”

Τις κα­ται­γι­στι­κές εξε­λί­ξεις στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά σχο­λιά­ζει στην προ­σω­πι­κή του ιστο­σε­λί­δα ο γνω­στός δη­μο­σιο­γρά­φος Μι­χά­λης Ιγνα­τί­ου. Ο επί σειρά ετών αντα­πο­κρι­τής του Mega στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες ανα­φέ­ρει:

Η κα­τά­στα­ση με την Τουρ­κία στο Αι­γαίο Πέ­λα­γος είναι στη φάση που ξε­πέ­ρα­σε τα όρια της δι­πλω­μα­τι­κής ρη­το­ρι­κής. Και ως γνω­στόν, όταν σε μία πα­ρό­μοια κα­τά­στα­ση δεν επέμ­βουν αμέ­σως οι “σο­βα­ροί” της χώρας για να συ­γκρα­τή­σουν τους ασυ­γκρά­τη­τους, τα πράγ­μα­τα οδη­γού­νται στο επό­με­νο βήμα, που ανα­λαμ­βά­νουν οι στρα­τη­γοί, αλλά την ευ­θύ­νη έχουν πάντα οι πο­λι­τι­κοί.

Λέ­γο­ντας τα πα­ρα­πά­νω και επει­δή σί­γου­ρα τί­θε­ται το ερώ­τη­μα εάν η Ελ­λά­δα και η Τουρ­κία βρί­σκο­νται ενώ­πιον πο­λε­μι­κού επει­σο­δί­ου, θα σπεύ­σω να απα­ντή­σω ότι οι πι­θα­νό­τη­τες για να επι­κρα­τή­σουν οι λο­γι­κοί ή να επι­βά­λουν την άποψή τους οι τρε­λοί, είναι ίσες. “Είναι 50-50” θα έλεγε στην γλώσ­σα του ένας Αμε­ρι­κα­νός στρα­τη­γός, εάν τον βρί­σκα­με να τον ρω­τή­σου­με βε­βαί­ως, κάτι που είναι αδύ­να­το αυτές τις μέρες στην αμε­ρι­κα­νι­κή πρω­τεύ­ου­σα. Και είναι δύ­σκο­λο επει­δή, δυ­στυ­χώς, έχουν άλλα θέ­μα­τα, πιο σο­βα­ρά, να ασχο­λη­θούν και άλ­λους πο­λέ­μους να …ξε­κι­νή­σουν και να …στα­μα­τή­σουν.

Η δη­μό­σια απει­λή του Λευ­κού Οίκου ενα­ντί­ον του Ιράν πρέ­πει να λη­φθεί πολύ σο­βα­ρά υπό­ψιν… Διότι στο αμε­ρι­κα­νι­κό δι­πλω­μα­τι­κό και πο­λι­τι­κό παι­γνί­δι παί­ζει δυ­να­τά ο πρω­θυ­πουρ­γός του Ισ­ρα­ήλ Μπέν­τζα­μιν Νε­τα­νιά­χου και Ισ­ραη­λι­νοί πα­ρά­γο­ντες με ακρο­δε­ξιές ιδέες. Με ανη­συ­χεί επί­σης πολύ ότι η τουρ­κι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα κλι­μα­κώ­νε­ται σε μία στιγ­μή που η κυ­βέρ­νη­ση του Ντό­ναλντ Τράμπ είναι στα πρώτα στά­δια της δια­μόρ­φω­σής της.

Να φα­ντα­στεί­τε μόλις χθες το βράδυ ορ­κί­στη­κε ο νέος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών. Εάν έχουν ένα θερμό επει­σό­διο στο Αι­γαίο ποιος θα ασχο­λη­θεί και ποιος θα πα­ρέμ­βει; Οι φίλοι, σύμ­μα­χοι και εταί­ροι Ευ­ρω­παί­οι, οι οποίο το μόνο που γνω­ρί­ζουν είναι να επι­βάλ­λουν μέτρα και λι­τό­τη­τα; Αυτή τη στιγ­μή που μι­λά­με, δεν έχει εκ­φρα­στεί η νέα αμε­ρι­κα­νι­κή πο­λι­τι­κή για την Ελ­λά­δα, την Τουρ­κία και την Κύπρο, από κα­νέ­να Αμε­ρι­κα­νό αξιω­μα­τού­χο.

Ότι λέ­γε­ται και γρά­φε­ται είναι απο­κύ­η­μα της φα­ντα­σί­ας “δη­μο­σιο­γρά­φων” και “ανα­λυ­τών” οι οποί­οι ζουν εκτός της Ουά­σιγ­κτον και αυ­το­πα­ρου­σιά­ζο­νται στην Αθήνα, τη Λευ­κω­σία και την Άγκυ­ρα ως οι γνω­ρί­ζο­ντες και την ώρα κατά την οποία απο­σύ­ρε­ται στην κρε­βα­το­κά­μα­ρα του ο Πρό­ε­δρος Τραμπ. Έχουν τρι­κυ­μία στο μυαλό και δεν έχουν να επι­δεί­ξουν καμία υπευ­θυ­νό­τη­τα στη δου­λειά τους.

Δεν γνω­ρί­ζου­με, λοι­πόν, τη νέα αμε­ρι­κα­νι­κή θέση για τις τρεις χώρες που μας εν­δια­φέ­ρουν. Υπο­θέ­του­με, μόνο, ότι επει­δή ο νέος πλα­νη­τάρ­χης επέ­λε­ξε το Ισ­ρα­ήλ και την Αί­γυ­πτο ως τους ακρο­γω­νιαί­ους λί­θους της στρα­τη­γι­κής του στη Με­σό­γειο, δεν “θα παί­ξει μπάλα με την Τουρ­κία”, όπως οι προη­γού­με­νοι Αμε­ρι­κα­νοί πρό­ε­δροι. Είναι μόνο μία υπό­θε­ση και ευ­χό­μα­στε να είναι αλη­θι­νή, διότι η πο­λι­τι­κή των δύο μέ­τρων και των δύο σταθ­μών μπο­ρεί να απο­δει­χθεί κα­τα­στρο­φι­κή για την Ελ­λά­δα και την Κύπρο.

Θα το γράφω όσο πιο απλά μπορώ: Είναι κάτι που δεν γνω­ρί­ζει κα­νείς… Το ερώ­τη­μα, λοι­πόν, είναι εάν ο Ταγίπ Ερ­ντο­γάν είναι έτοι­μος ψυ­χο­λο­γι­κά να με­τα­φέ­ρει τον πό­λε­μο από τη Συρία, το Ιράκ και το Κουρ­δι­στάν, στο Αι­γαίο Πέ­λα­γος. Το δεύ­τε­ρο ερώ­τη­μα είναι αν σχε­διά­ζει να κτυ­πή­σει κά­ποια από τα νησιά και δη τα ακα­τοί­κη­τα, ώστε να μην προ­κλη­θεί αι­μα­το­χυ­σία, αλλά να έχει κέρδη στο στρα­τιω­τι­κό πεδίο. Έχου­με να κά­νου­με με ένα άν­θρω­πο που κυ­ριαρ­χεί­ται με τις ψυ­χα­σθέ­νειές του, που παίρ­νει χού­φτες χάπια για τις διά­φο­ρες αρ­ρώ­στιες που τον τα­λαι­πω­ρούν, που κα­θο­δη­γεί­ται από τον άκρα­το εθνι­κι­σμό του και τον κακό ισλα­μι­σμό. Οι άπι­στοι είναι εχθροί του. Και οι Έλ­λη­νες και οι Ελ­λη­νο­κύ­πριοι είναι πιο εχθροί από τους εχθρούς του.

Συμ­βαί­νει και κάτι άλλο: Θε­ω­ρεί ότι οι ελ­λη­νι­κές αντι­στά­σεις είναι μη­δε­νι­κές, αν και στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ο στρα­τός του δυ­σκο­λεύ­ε­ται με τους “ξυ­πό­λη­τους” της Συ­ρί­ας, πόσο μάλ­λον να ανοί­ξει ένα ακόμη μέ­τω­πο. Ερ­ντο­γάν είναι αυτός, βέ­βαια, απρό­βλε­πτος είναι, ψυ­χια­τρι­κά προ­βλή­μα­τα έχει, γιατί να μην προ­χω­ρή­σει σε μία απο­νε­νοη­μέ­νη επί­θε­ση ενα­ντί­ον της Ελ­λά­δας. Οι επι­θε­τι­κές κι­νή­σεις στην πε­ριο­χή των Ιμίων είναι συ­νε­χείς και έχουν στόχο και σκοπό. Ούτε ο στό­χος, ούτε ο σκο­πός, έχουν την πα­ρα­μι­κρή σχέση με το εσω­τε­ρι­κό μέ­τω­πο της Τουρ­κί­ας.

Είναι μύθος ο ισχυ­ρι­σμός και έρ­χε­ται από ανα­λυ­τές που δεν με­λε­τούν ποτέ στη ζωή τους. Έχουν αυτή τη βλα­κώ­δη θε­ώ­ρη­ση των πραγ­μά­των ότι δήθεν στο τέλος “επι­κρα­τεί η λο­γι­κή”. Αυτό συμ­βαί­νει μόνο στις δυ­τι­κές χώρες. Σε όλο τον άλλο τον πλα­νή­τη την εντο­λή δί­νουν πα­ρα­νοϊ­κοί ηγέ­τες ή πο­λι­τι­κοί που δεν έχουν πρό­βλη­μα “να κά­νου­με και ένα πό­λε­μο για να τον …έχου­με”. Ο Ταγίπ Ερ­ντο­γάν παί­ζει άνετα και τους δύο ρό­λους. Δυ­στυ­χώς.

Πηγή: mignatiou