Θα ήταν ένας τρόπος

Θα ήταν ένας τρόπος αντί­δρα­σης, κάτι σαν εκκω­φα­ντική σιωπηρή δια­μαρ­τυ­ρία,  να ΜΗΝ πουν τα κάλαντα φέτος σε κανέναν πολι­τικό. Που την βρήκαμε την όρεξη πρώτον. Δεύ­τε­ρον, τι σχέση θα έχουν ΚΑΙ τα φετινά Χρι­στού­γεννα εκα­τομ­μυ­ρίων πολιτών που ζουν κάτω και στα όρια της φτώ­χειας με τα δικά τους και τρίτον να μην τους δοθεί εξ αφορμής βήμα, για μηνύ­ματα τάχα «αλλη­λεγ­γύης», επεν­δε­δυ­μέ­νοι με το ανάλογο περί­λυπο ύφος, αντι­λαμ­βα­νό­με­νοι τάχα τις δυσκο­λίες μας. Σαν αυτό της κυρίας υπουρ­γού, η οποία μας είπε πως δεν μπορεί να δώσει λεφτά στους ανθρώ­πους που δεν έχουν ούτε να φάνε αυτές τις μέρες, αλλά τους δίνει αξιο­πρέ­πεια. Με τα «μικρο­γεύ­ματα» και τα συσ­σί­τια «αγάπης» να υποθέσω…