Η λύση της μερικής απασχόλησης θα γίνει πρόβλημα

Κίν­δυ­νο να με­τα­τρα­πεί η με­ρι­κή απα­σχό­λη­ση από με­σο­πρό­θε­σμη λύση πε­ριο­ρι­σμού της ανερ­γί­ας σε δο­μι­κό πρό­βλη­μα της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, αντί­στοι­χο με αυτό της μα­κρο­χρό­νιας ανερ­γί­ας, δια­βλέ­πει στην εν­διά­με­ση έκ­θε­σή της η Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος. Πα­ράλ­λη­λα, ανα­γνω­ρί­ζει τη ση­μα­ντι­κή πρό­ο­δο που έχει ση­μειω­θεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια στην ανά­κτη­ση της διε­θνούς αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας σε όρους κό­στους ερ­γα­σί­ας και επι­ση­μαί­νει ότι δεν έχει επι­τευ­χθεί αντί­στοι­χη πρό­ο­δος στην ανά­κτη­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας σε όρους τιμών.

Η κε­ντρι­κή τρά­πε­ζα επι­λέ­γει να ανα­δεί­ξει στην έκ­θε­σή της την πο­ρεία της με­ρι­κής απα­σχό­λη­σης ως ει­δι­κό θέμα, επι­ση­μαί­νο­ντας, βέ­βαια, ότι παρά την αυ­ξη­τι­κή της τάση, η Ελ­λά­δα εξα­κο­λου­θεί να κα­τα­γρά­φει ένα από τα χα­μη­λό­τε­ρα πο­σο­στά (9,4% το 2015) στο σύ­νο­λο των χωρών της Ευ­ρω­παϊ­κής Ενω­σης. Υπο­γραμ­μί­ζει όμως ότι τα τε­λευ­ταία έτη, το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ως ακού­σια, καθώς η πλειο­νό­τη­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων απα­σχο­λεί­ται με­ρι­κώς λόγω αδυ­να­μί­ας εύ­ρε­σης πλή­ρους απα­σχό­λη­σης. Συ­γκε­κρι­μέ­να, το πο­σο­στό της ακού­σιας με­ρι­κής απα­σχό­λη­σης στο σύ­νο­λο της με­ρι­κής απα­σχό­λη­σης αυ­ξή­θη­κε από πε­ρί­που 46% το 2000 σε 71,6% το 2015 και είναι το με­γα­λύ­τε­ρο στην Ε.Ε. Τα στοι­χεία αυτά προ­βλη­μα­τί­ζουν πολ­λές διε­θνείς ορ­γα­νώ­σεις και ερευ­νη­τές, καθώς η άνο­δος της ακού­σιας με­ρι­κής απα­σχό­λη­σης εν­δε­χο­μέ­νως οφεί­λε­ται σε μα­κρο­χρό­νιους διαρ­θρω­τι­κούς και όχι μόνο σε κυ­κλι­κούς ή προ­σω­ρι­νούς πα­ρά­γο­ντες, γε­γο­νός που μπο­ρεί να έχει ση­μα­ντι­κές επι­πτώ­σεις στα δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά.

Σύμ­φω­να με την ΤτΕ, η δια­τή­ρη­ση της ανο­δι­κής τάσης του πο­σο­στού ακού­σιας με­ρι­κής απα­σχό­λη­σης και μετά την ανά­καμ­ψη της οι­κο­νο­μί­ας εν­δέ­χε­ται να έχει αρ­νη­τι­κές συ­νέ­πειες στο με­σο­μα­κρο­πρό­θε­σμο δυ­νη­τι­κό προ­ϊ­όν της οι­κο­νο­μί­ας. Αυτό οφεί­λε­ται στο ότι θα κα­τα­στή­σει μό­νι­μη την υπο­α­πα­σχό­λη­ση ση­μα­ντι­κού τμή­μα­τος των δια­θέ­σι­μων αν­θρώ­πι­νων πόρων. Επι­πρό­σθε­τα, επι­δρά δυ­σμε­νώς στα δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά και στη βιω­σι­μό­τη­τα του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Αφε­νός πε­ριο­ρί­ζει τα δη­μό­σια έσοδα από ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές και αφε­τέ­ρου οδη­γεί στην ανά­γκη ει­σο­δη­μα­τι­κής ενί­σχυ­σης και φο­ρο­α­παλ­λα­γών, καθώς και σε αύ­ξη­ση των δα­πα­νών για πα­ρο­χές κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και υγεί­ας, προ­κει­μέ­νου να υπο­στη­ρι­χθούν κοι­νω­νι­κές ομά­δες και οι μελ­λο­ντι­κοί συ­ντα­ξιού­χοι που δεν θα μπο­ρούν να συ­μπλη­ρώ­σουν επαρ­κή αριθ­μό εν­σή­μων μέσω της με­ρι­κής απα­σχό­λη­σης. Στην πράξη, η ΤτΕ επι­ση­μαί­νει ότι η πα­γί­ω­ση της αυ­ξη­τι­κής τάσης της υπο­α­πα­σχό­λη­σης με­σο­μα­κρο­πρό­θε­σμα θα έχει αρ­νη­τι­κές συ­νέ­πειες τόσο στην οι­κο­νο­μία όσο και στα δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά.

Κα­θη­με­ρι­νή