Παναγιώτης Εγγλέζος: Οι εργαζόμενοι δεν είναι αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό

• Ο πρό­ε­δρος του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου Ρόδου μιλά στη «δ» για το επί­δο­μα ανερ­γί­ας, τα προ­βλή­μα­τα των επο­χι­κά ερ­γα­ζο­μέ­νων, την ακρί­βεια, τη στέ­γα­ση και τις συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας στον του­ρι­σμό

Σε μία εφ’ όλης της ύλης συ­νέ­ντευ­ξη στη «δ», ο πρό­ε­δρος του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου Ρόδου, Πα­να­γιώ­της Εγ­γλέ­ζος, ανοί­γει όλα τα κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα που βρί­σκο­νται στο επί­κε­ντρο των ερ­γα­ζο­μέ­νων, καθώς η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος οδεύ­ει προς την ολο­κλή­ρω­σή της και χι­λιά­δες επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νοι στη Ρόδο προ­ε­τοι­μά­ζο­νται για τους δύ­σκο­λους μήνες του χει­μώ­να.

Ο κ. Εγ­γλέ­ζος ανα­φέ­ρε­ται στο επί­δο­μα ανερ­γί­ας και τη συ­ζή­τη­ση που προη­γή­θη­κε γύρω από τη διάρ­κειά του, κα­τα­θέ­τει τις θέ­σεις του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου για τα ωρά­ρια, τις υπε­ρω­ρί­ες και την εντα­τι­κο­ποί­η­ση της ερ­γα­σί­ας, ενώ θέτει στο επί­κε­ντρο το υψηλό κό­στος ζωής, τη στε­γα­στι­κή κρίση και τις τιμές των καυ­σί­μων.

Πα­ράλ­λη­λα, μιλά για την ανά­γκη άμε­σης στε­λέ­χω­σης του Τμή­μα­τος Επι­θε­ώ­ρη­σης Ασφά­λειας και Υγεί­ας στην Ερ­γα­σία Δω­δε­κα­νή­σου στη Ρόδο και σχο­λιά­ζει τις πρό­σφα­τες κυ­βερ­νη­τι­κές εξαγ­γε­λί­ες, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι οι ερ­γα­ζό­με­νοι χρειά­ζο­νται λύ­σεις που να έχουν αντί­κρι­σμα στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους και όχι μόνο μελ­λο­ντι­κές δε­σμεύ­σεις.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Πρό­ε­δρε, ο πρω­θυ­πουρ­γός προ ημε­ρών έβαλε τέλος στη συ­ζή­τη­ση που προ­κλή­θη­κε το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα γύρω από το επί­δο­μα ανερ­γί­ας και το εν­δε­χό­με­νο μεί­ω­σης της διάρ­κειάς του στους δύο μήνες. Προ­κλή­θη­κε μία έντο­νη πο­λι­τι­κή κό­ντρα με αφορ­μή τις δη­λώ­σεις του κυ­βερ­νη­τι­κού εκ­προ­σώ­που, Παύ­λου Μα­ρι­νά­κη και εύ­λο­γα προ­κά­λε­σε ανη­συ­χία στους δι­καιού­χους. Πι­στεύ­ε­τε ότι το θέμα κλεί­νει ή υπάρ­χει «κρυφή ατζέ­ντα» της κυ­βέρ­νη­σης γύρω απ’ αυτό για τους επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νους;

Η δή­λω­ση του πρω­θυ­πουρ­γού κυρία Πα­μπρή ότι δεν πρό­κει­ται να κοπεί το επί­δο­μα ανερ­γί­ας είναι σαφής και ασφα­λώς την κρα­τά­με. Όμως η κυ­βέρ­νη­ση δεν μπο­ρεί να ζητά από τους ερ­γα­ζό­με­νους να ξε­χά­σουν όσα ει­πώ­θη­καν τις προη­γού­με­νες ημέ­ρες. Ο κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος Παύ­λος Μα­ρι­νά­κης μί­λη­σε δη­μό­σια για πε­ριο­ρι­σμό του επι­δό­μα­τος ανερ­γί­ας στους δύο μήνες και στη συ­νέ­χεια διευ­κρί­νι­σε ότι πρό­κει­ται για προ­σω­πι­κή του άποψη. Όμως δεν ήταν η μόνη κυ­βερ­νη­τι­κή το­πο­θέ­τη­ση που δη­μιούρ­γη­σε ερω­τή­μα­τα. Ο Μάκης Βο­ρί­δης μί­λη­σε για «εξορ­θο­λο­γι­σμό των επι­δο­μά­των», ενώ υπήρ­ξαν και άλλες δη­μό­σιες πα­ρεμ­βά­σεις κυ­βερ­νη­τι­κών στε­λε­χών γύρω από την ίδια λο­γι­κή. Άρα, πο­λι­τι­κά το θέμα δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ότι δεν συ­νέ­βη ποτέ.

Για τους επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νους στα νησιά το ζή­τη­μα είναι ακόμη πιο κρί­σι­μο. Ο ερ­γα­ζό­με­νος δεν επι­λέ­γει την ανερ­γία όταν τε­λειώ­νει η σεζόν. Η δου­λειά του στα­μα­τά επει­δή τε­λειώ­νει η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος και πε­ρι­μέ­νει να επι­στρέ­ψει στην ερ­γα­σία του την επό­με­νη σεζόν, αφού ανοί­ξουν οι επι­χει­ρή­σεις στο νησί. 42.000 επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νοι στην Ρόδο από Νο­έμ­βριο μέχρι Μάιο πού θα βρουν δου­λειά; Το γνω­ρί­ζει αυτό ο κ. Μα­ρι­νά­κης; Γι’ αυτό και δεν μπο­ρού­με να δε­χθού­με λο­γι­κές που αντι­με­τω­πί­ζουν το επί­δο­μα ανερ­γί­ας σαν κοι­νω­νι­κό επί­δο­μα που πρέ­πει απλώς να πε­ριο­ρι­στεί. Είναι δι­καί­ω­μα που συν­δέ­ε­ται με ει­σφο­ρές και με την ασφα­λι­στι­κή προ­στα­σία του ερ­γα­ζό­με­νου. Δεν θα μι­λή­σω για “κρυφή ατζέ­ντα”, γιατί σή­με­ρα υπάρ­χει μια ρητή κυ­βερ­νη­τι­κή δέ­σμευ­ση. Θα πω όμως κάτι πολύ απλό: εμείς δεν εφη­συ­χά­ζου­με. Θα πα­ρα­κο­λου­θού­με κάθε νο­μο­θε­τι­κή ή πο­λι­τι­κή πρω­το­βου­λία και θα εί­μα­στε απέ­να­ντι σε οποια­δή­πο­τε αλ­λα­γή επι­χει­ρή­σει να μειώ­σει την προ­στα­σία των επο­χι­κά ερ­γα­ζο­μέ­νων. Για εμάς, το μή­νυ­μα είναι ξε­κά­θα­ρο: οι ερ­γα­ζό­με­νοι δεν είναι αριθ­μοί σε έναν προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Είναι άν­θρω­ποι που ερ­γά­ζο­νται, πλη­ρώ­νουν ει­σφο­ρές και όταν τε­λειώ­νει η σεζόν έχουν δι­καί­ω­μα στην ασφά­λεια και την αξιο­πρέ­πεια.

• Κύριε Εγ­γλέ­ζο, η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος στη Ρόδο πλη­σιά­ζει στο τέλος της. Ποια είναι σή­με­ρα η ει­κό­να που έχετε από τους επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νους; Υπάρ­χουν προ­βλή­μα­τα με μι­σθούς, ωρά­ρια, υπε­ρω­ρί­ες κλπ και ποια είναι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα πα­ρά­πο­να που φτά­νουν στο Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο;

Η ει­κό­να που έχου­με είναι ότι η σεζόν μπο­ρεί να ήταν ιδιαί­τε­ρα δυ­να­τή του­ρι­στι­κά, όμως αυτό δεν ση­μαί­νει ότι όλα ήταν καλά και για τους ερ­γα­ζό­με­νους.

Τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζου­με είναι γνω­στά: ωρά­ρια, υπε­ρερ­γα­σία και υπε­ρω­ρί­ες, ρεπό που δεν τη­ρού­νται, εντα­τι­κο­ποί­η­ση της ερ­γα­σί­ας και σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις κα­θυ­στε­ρή­σεις ή δια­φο­ρές στις απο­δο­χές και πλέον το νέο μο­ντέ­λο που βιώ­νου­με , η πίεση στους πα­λιούς ερ­γα­ζό­με­νους να δη­λώ­σουν οι­κιο­θε­λή απο­χώ­ρη­ση για να μην είναι βάρος στην επι­χεί­ρη­ση.

Δεν θέλω όμως να ισο­πε­δώ­σω την κα­τά­στα­ση. Υπάρ­χουν επι­χει­ρή­σεις που τη­ρούν τη νο­μο­θε­σία και σέ­βο­νται τους ερ­γα­ζο­μέ­νους τους και εδώ υπάρ­χει ένας πολύ ση­μα­ντι­κός πα­ρά­γο­ντας, ο ερ­γα­ζό­με­νος πολ­λές φορές φο­βά­ται να μι­λή­σει μέσα στη σεζόν, γιατί φο­βά­ται ότι θα χάσει τη δου­λειά του ή ότι δεν θα επα­να­προ­σλη­φθεί την επό­με­νη χρο­νιά. Γι’ αυτό χρειά­ζο­νται ισχυ­ροί ελεγ­κτι­κοί μη­χα­νι­σμοί.

• Ένα με­γά­λο ζή­τη­μα είναι η έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού σε αρ­κε­τούς κλά­δους, ιδιαί­τε­ρα στον του­ρι­σμό και στην εστί­α­ση. Από την πλευ­ρά του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου, πού εντο­πί­ζε­τε τις βα­σι­κές αι­τί­ες; Είναι θέμα χα­μη­λών απο­δο­χών, συν­θη­κών ερ­γα­σί­ας, στέ­γα­σης ή υπάρ­χει και ανα­ντι­στοι­χία ανά­με­σα στις ανά­γκες της αγο­ράς και στις δια­θέ­σι­μες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας;

Δεν υπάρ­χει μία μόνο αιτία. Είναι συν­δυα­σμός πα­ρα­γό­ντων και, κατά τη γνώμη μας, το πρό­βλη­μα είναι πλέον δο­μι­κό. Όταν ένας ερ­γα­ζό­με­νος κα­λεί­ται να δου­λέ­ψει πολ­λές ώρες, με με­γά­λη έντα­ση, με μισθό που πολ­λές φορές δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στο πραγ­μα­τι­κό κό­στος ζωής και ταυ­τό­χρο­να πρέ­πει να πλη­ρώ­σει ένα ιδιαί­τε­ρα υψηλό ενοί­κιο, είναι απο­λύ­τως λο­γι­κό να ανα­ρω­τη­θεί αν πραγ­μα­τι­κά τον συμ­φέ­ρει να έρθει να ερ­γα­στεί στη Ρόδο.

Κι εδώ πρέ­πει να εί­μα­στε ει­λι­κρι­νείς. Δεν μπο­ρού­με από τη μία να λέμε ότι η Ρόδος χρειά­ζε­ται ερ­γα­τι­κά χέρια και από την άλλη να αφή­νου­με τον ερ­γα­ζό­με­νο να αντι­με­τω­πί­ζει μόνος του το κό­στος ζωής, τη στέ­γα­ση και την πίεση της ερ­γα­σί­ας.

Η έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού δεν λύ­νε­ται ούτε με συ­νε­χείς εκ­κλή­σεις προς τους ερ­γα­ζό­με­νους να δου­λέ­ψουν πε­ρισ­σό­τε­ρο ούτε μόνο με την ανα­ζή­τη­ση ερ­γα­ζο­μέ­νων από άλλες χώρες. Λύ­νε­ται όταν η ερ­γα­σία γί­νε­ται πραγ­μα­τι­κά ελ­κυ­στι­κή. Και αυτό ση­μαί­νει κα­λύ­τε­ρους μι­σθούς, αν­θρώ­πι­νες συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας, εφαρ­μο­γή της ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας και, κυ­ρί­ως, λύ­σεις στο τε­ρά­στιο ζή­τη­μα της στέ­γα­σης.

Γιατί υπάρ­χει και μια με­γά­λη αντί­φα­ση: ζη­τά­με από έναν ερ­γα­ζό­με­νο να έρθει να δου­λέ­ψει στη Ρόδο, αλλά δεν του εξα­σφα­λί­ζου­με τις στοι­χειώ­δεις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να μπο­ρεί να ζήσει εδώ.

Και θα το πω ακόμη πιο ξε­κά­θα­ρα: δεν μπο­ρεί η ανά­πτυ­ξη του του­ρι­σμού να στη­ρί­ζε­ται στην εξά­ντλη­ση του ερ­γα­ζό­με­νου.

Αν θέ­λου­με να έχου­με προ­σω­πι­κό, πρέ­πει να επεν­δύ­σου­με στον άν­θρω­πο που ερ­γά­ζε­ται στον του­ρι­σμό, στην εστί­α­ση και σε όλους τους κλά­δους της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Ο ερ­γα­ζό­με­νος πρέ­πει να αι­σθά­νε­ται ότι αξί­ζει να ερ­γα­στεί, να ζήσει και να δη­μιουρ­γή­σει τη ζωή του στη Ρόδο. Αυτό είναι το πραγ­μα­τι­κό στοί­χη­μα για τα επό­με­να χρό­νια.

• Ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι στη Ρόδο είναι και το κό­στος στέ­γα­σης. Πόσο δύ­σκο­λο είναι πλέον για έναν ερ­γα­ζό­με­νο να βρει αξιο­πρε­πή και οι­κο­νο­μι­κά προ­σι­τή κα­τοι­κία, ιδιαί­τε­ρα όταν πρό­κει­ται για επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νους; Θε­ω­ρεί­τε ότι χρειά­ζο­νται ει­δι­κά μέτρα για τη στή­ρι­ξή τους;

Το πρό­βλη­μα της στέ­γα­σης έχει γίνει πλέον ερ­γα­σια­κό πρό­βλη­μα. Ένας επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νος μπο­ρεί να έχει βρει δου­λειά, αλλά αν πρέ­πει να δίνει ένα πολύ με­γά­λο μέρος του μι­σθού του για ενοί­κιο, τότε στην πράξη η ερ­γα­σία αυτή γί­νε­ται εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη. Και το πρό­βλη­μα δεν αφορά μόνο στους επο­χι­κούς. Αφορά νέους αν­θρώ­πους, οι­κο­γέ­νειες, ερ­γα­ζό­με­νους που θέ­λουν να μεί­νουν στη Ρόδο και να κά­νουν εδώ τη ζωή τους. Χρειά­ζε­ται ένα συ­νο­λι­κό σχέ­διο για τη στέ­γα­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Ερ­γα­τι­κές κα­τοι­κί­ες, αξιο­ποί­η­ση δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, κί­νη­τρα για προ­σι­τή μα­κρο­χρό­νια μί­σθω­ση και ου­σια­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση της βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης όπου αυτή πιέ­ζει υπερ­βο­λι­κά την αγορά κα­τοι­κί­ας.

Δεν μπο­ρεί ένας τόπος να θέλει ερ­γα­ζό­με­νους για να λει­τουρ­γεί η οι­κο­νο­μία του και ταυ­τό­χρο­να οι ερ­γα­ζό­με­νοι να μην μπο­ρούν να βρουν ένα σπίτι για να μεί­νουν.

• Σχε­τι­κά με τη στε­λέ­χω­ση του Τμή­μα­τος Επι­θε­ώ­ρη­σης Ασφά­λειας και Υγεί­ας στην Ερ­γα­σία Δω­δε­κα­νή­σου, με έδρα τη Ρόδο, που βρι­σκό­μα­στε πρό­ε­δρε;

Εδώ έχου­με κάνει ένα ση­μα­ντι­κό βήμα, αλλά δεν πρέ­πει να στα­μα­τή­σου­με εκεί. Τον Ιού­νιο εκ­δό­θη­κε η από­φα­ση για τη σύ­στα­ση του Τμή­μα­τος Επι­θε­ώ­ρη­σης Ασφά­λειας και Υγεί­ας στην Ερ­γα­σία Δω­δε­κα­νή­σου με έδρα τη Ρόδο. Η από­φα­ση προ­βλέ­πει ότι μέχρι να στε­λε­χω­θεί, οι αρ­μο­διό­τη­τές του εξα­κο­λου­θούν να ασκού­νται από το αντί­στοι­χο Τμήμα του Πει­ραιά. Επο­μέ­νως, το πρώτο βήμα έγινε. Το επό­με­νο και ου­σια­στι­κό είναι η στε­λέ­χω­ση.

Εδώ έχου­με κάνει ένα ση­μα­ντι­κό βήμα, αλλά ο αγώ­νας δεν τε­λειώ­νει με τη σύ­στα­ση του Τμή­μα­τος.

Το κρί­σι­μο τώρα είναι να στε­λε­χω­θεί και να λει­τουρ­γή­σει πραγ­μα­τι­κά. Τον Ιού­νιο εκ­δό­θη­κε η από­φα­ση για τη σύ­στα­ση του Επι­θε­ώ­ρη­σης Ασφά­λειας και Υγεί­ας στην Ερ­γα­σία Δω­δε­κα­νή­σου, με έδρα τη Ρόδο. Η από­φα­ση Τμή­μα­τος αυτή ήταν ένα ση­μα­ντι­κό απο­τέ­λε­σμα μιας διεκ­δί­κη­σης που το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο Ρόδου έχει θέσει εδώ και χρό­νια. Ωστό­σο, υπάρ­χει ένα ακόμη ση­μα­ντι­κό βήμα. Η πρώτη δια­δι­κα­σία πρό­σκλη­σης για τη στε­λέ­χω­ση του Τμή­μα­τος απέβη άκαρ­πη. Αυτό όμως δεν ση­μαί­νει ότι θα αφή­σου­με το θέμα να μεί­νει στα χαρ­τιά.

Έχου­με ήδη ασκή­σει πίεση προς την αρ­μό­δια πο­λι­τι­κή και υπη­ρε­σια­κή ηγε­σία και, μέσα από την επι­κοι­νω­νία και την πα­ρέμ­βα­σή μας με τον γε­νι­κό γραμ­μα­τέα της Επι­θε­ώ­ρη­σης Ερ­γα­σί­ας, έχου­με λάβει τη δέ­σμευ­ση ότι η δια­δι­κα­σία θα επα­να­λη­φθεί, ώστε να μπο­ρέ­σει το Τμήμα να στε­λε­χω­θεί και να ξε­κι­νή­σει ου­σια­στι­κά τη λει­τουρ­γία του. Για εμάς το θέμα δεν τε­λειώ­νει εδώ. Δεν διεκ­δι­κή­σα­με ένα Τμήμα μόνο στα χαρ­τιά. Διεκ­δι­κού­με μια πραγ­μα­τι­κά λει­τουρ­γι­κή υπη­ρε­σία στη Ρόδο.

Η Ρόδος και τα Δω­δε­κά­νη­σα έχουν τε­ρά­στια του­ρι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους και χι­λιά­δες επι­χει­ρή­σεις. Δεν μπο­ρεί ο έλεγ­χος για την υγεία και την ασφά­λεια των ερ­γα­ζο­μέ­νων να εξαρ­τά­ται από μια υπη­ρε­σία που βρί­σκε­ται εκα­το­ντά­δες χι­λιό­με­τρα μα­κριά. Και ει­δι­κά μετά τα ερ­γα­τι­κά ατυ­χή­μα­τα που έχου­με αντι­με­τω­πί­σει, δεν έχου­με την πο­λυ­τέ­λεια να πε­ρι­μέ­νου­με. Για εμάς το μή­νυ­μα είναι ξε­κά­θα­ρο πρό­λη­ψη, έλεγ­χος και ασφά­λεια στην ερ­γα­σία. Και θα συ­νε­χί­σου­με να πιέ­ζου­με μέχρι να δούμε το Τμήμα στε­λε­χω­μέ­νο και να λει­τουρ­γεί πραγ­μα­τι­κά. Δεν το αφή­νου­με.

• Η βεν­ζί­νη καλ­πά­ζει και στα Δω­δε­κά­νη­σα πλη­σιά­ζει πλέον στα 3 ευρώ. Εσείς επι­ση­μαί­νε­τε ότι η λύση είναι η μεί­ω­ση του Ει­δι­κού Φόρου Κα­τα­νά­λω­σης στα καύ­σι­μα. Αυ­ξά­νο­νται τα πα­ρά­πο­να στο Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο Ρόδου από τα νοι­κο­κυ­ριά που «γο­να­τί­ζουν» και δεν μπο­ρούν να αντε­πε­ξέλ­θουν σε λο­γα­ρια­σμούς, ενέρ­γεια, ενοί­κια, super market κ.λπ.;

Το κό­στος ζωής δεν είναι πλέον ένας αριθ­μός σε έναν πί­να­κα. Είναι η κα­θη­με­ρι­νή αγω­νία του ερ­γα­ζό­με­νου που προ­σπα­θεί να βγά­λει τον μήνα. Στη Ρόδο φτά­σα­με στο ση­μείο ερ­γα­ζό­με­νοι να συ­νεν­νο­ού­νται με­τα­ξύ τους, να μοι­ρά­ζο­νται αυ­το­κί­νη­τα και να μοι­ρά­ζο­νται το κό­στος της βεν­ζί­νης, μόνο και μόνο για να μπο­ρέ­σουν να πάνε στη δου­λειά τους. Να πη­γαί­νουν τέσ­σε­ρις άν­θρω­ποι με ένα αυ­το­κί­νη­το, όχι από επι­λο­γή, αλλά επει­δή το κό­στος της κα­θη­με­ρι­νής με­τα­κί­νη­σης έχει γίνει δυ­σβά­στα­χτο.

Και αυτό είναι ίσως το πιο τρα­γι­κό, άν­θρω­ποι που ερ­γά­ζο­νται κα­θη­με­ρι­νά να δυ­σκο­λεύ­ο­νται να πλη­ρώ­σουν ακόμη και το κό­στος για να φτά­σουν στην ερ­γα­σία τους. Η βεν­ζί­νη δεν είναι πο­λυ­τέ­λεια. Είναι προ­ϋ­πό­θε­ση για να μπο­ρέ­σει ένας ερ­γα­ζό­με­νος να δου­λέ­ψει. Και όταν η τιμή της ανε­βαί­νει συ­νε­χώς, δεν ακρι­βαί­νει μόνο η δια­δρο­μή προς τη δου­λειά. Ακρι­βαί­νουν οι με­τα­φο­ρές, τα προ­ϊ­ό­ντα, οι υπη­ρε­σί­ες και τε­λι­κά ολό­κλη­ρη η ζωή. Το νοι­κο­κυ­ριό βρί­σκε­ται πλέον μπρο­στά σε έναν λο­γα­ρια­σμό που δεν βγαί­νει…. βεν­ζί­νη, ρεύμα, ενοί­κιο, τρό­φι­μα, υπο­χρε­ώ­σεις. Και στη μέση βρί­σκε­ται ένας μι­σθός που τε­λειώ­νει πολύ πριν τε­λειώ­σει ο μήνας.

Δεν μπο­ρεί η πο­λι­τεία να ζητά από τον ερ­γα­ζό­με­νο να δου­λεύ­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο, να πλη­ρώ­νει πε­ρισ­σό­τε­ρα και στο τέλος να του λέει να βρει και τρόπο να με­τα­κι­νεί­ται φθη­νό­τε­ρα. Δεν είναι λύση να μοι­ρά­ζο­νται οι ερ­γα­ζό­με­νοι το αυ­το­κί­νη­το επει­δή δεν μπο­ρούν να αντέ­ξουν μόνοι τους τη βεν­ζί­νη. Δεν είναι κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή να ψά­χνει ο ερ­γα­ζό­με­νος με ποιον συ­νά­δελ­φο θα πάει στη δου­λειά για να γλι­τώ­σει λίγα ευρώ.

Η πραγ­μα­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση πρέ­πει να φανεί στην αντλία. Γι’ αυτό επι­μέ­νου­με στη μεί­ω­ση του Ει­δι­κού Φόρου Κα­τα­νά­λω­σης στα καύ­σι­μα. Γιατί ο ερ­γα­ζό­με­νος δεν ζητά πο­λυ­τέ­λειες. Ζητά να μπο­ρεί να πη­γαί­νει στη δου­λειά του, να πλη­ρώ­νει το σπίτι του, να γε­μί­ζει το ψυ­γείο του και να ζει με αξιο­πρέ­πεια από τον μισθό του. Αυτό δεν είναι κα­νο­νι­κό­τη­τα. Είναι αδιέ­ξο­δο.

• Οι πρό­σφα­τες εξαγ­γε­λί­ες του πρω­θυ­πουρ­γού προ 20ημέ­ρου από τη ΔΕΘ, μπο­ρούν να δώ­σουν ανάσα σε ερ­γα­ζό­με­νους, συ­ντα­ξιού­χους, οι­κο­γέ­νειες και ευά­λω­τες κοι­νω­νι­κές ομά­δες;

Κάθε μέτρο που ενι­σχύ­ει το ει­σό­δη­μα είναι θε­τι­κό και δεν θα το μη­δε­νί­σω. Όμως πρέ­πει να δούμε και τη με­γά­λη ει­κό­να. Το ερώ­τη­μα δεν είναι μόνο τι θα πάρει κά­ποιος το 2027. Το ερώ­τη­μα είναι τι γί­νε­ται σή­με­ρα. Ο ερ­γα­ζό­με­νος πλη­ρώ­νει σή­με­ρα το ενοί­κιο, σή­με­ρα το super market, σή­με­ρα το ρεύμα, σή­με­ρα τη βεν­ζί­νη. Δεν μπο­ρεί να πε­ρι­μέ­νει ένα ή δύο χρό­νια για να δει αν θα βελ­τιω­θεί το δια­θέ­σι­μο ει­σό­δη­μά του. Οι εξαγ­γε­λί­ες της ΔΕΘ πε­ρι­λαμ­βά­νουν πα­ρεμ­βά­σεις για οι­κο­γέ­νειες, ενοί­κια, συ­ντα­ξιού­χους, μι­σθούς και φο­ρο­λο­γία, όμως αυτές έχουν χρο­νι­κό ορί­ζο­ντα που φτά­νει στο 2027. Αυτό που ζη­τά­με είναι άμε­σες και μό­νι­μες πα­ρεμ­βά­σεις , ει­δι­κά για τη Ρόδο, πε­ρι­μέ­να­με να δούμε πιο συ­γκε­κρι­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις για το ιδιαί­τε­ρα υψηλό κό­στος ζωής που αντι­με­τω­πί­ζουν οι κά­τοι­κοι των νη­σιών όπως είναι η μεί­ω­ση του ΦΠΑ .Η ανά­πτυ­ξη πρέ­πει να απο­τυ­πώ­νε­ται και στην τσέπη του ερ­γα­ζό­με­νου. Δεν αρκεί να αυ­ξά­νο­νται οι του­ρι­στι­κές ει­σπρά­ξεις, αν ο ερ­γα­ζό­με­νος που πα­ρά­γει αυτόν τον πλού­το δυ­σκο­λεύ­ε­ται να ζήσει αυτός και οι οι­κο­γέ­νειά του.

• Πη­γαί­νο­ντας προς τον χει­μώ­να, ποια είναι η με­γα­λύ­τε­ρη ανη­συ­χία σας για τους επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νους στη Ρόδο; Η ανερ­γία, η διάρ­κεια της επι­δό­τη­σης, το ύψος του επι­δό­μα­τος ή η αδυ­να­μία τους να κα­λύ­ψουν το αυ­ξη­μέ­νο κό­στος ζωής τους μήνες που δεν ερ­γά­ζο­νται;

Για εμένα, όλα αυτά είναι κομ­μά­τια του ίδιου προ­βλή­μα­τος. Και ίσως εδώ βρί­σκε­ται και η με­γα­λύ­τε­ρη αδι­κία που βιώ­νει ο επο­χι­κός ερ­γα­ζό­με­νος. Ο ερ­γα­ζό­με­νος δεν τε­λειώ­νει τη σεζόν και στα­μα­τά να έχει ανά­γκες. Δεν στα­μα­τά το ενοί­κιο, δεν στα­μα­τά το ρεύμα, δεν στα­μα­τούν οι υπο­χρε­ώ­σεις για τα παι­διά, οι λο­γα­ρια­σμοί, τα δά­νεια και τα κα­θη­με­ρι­νά έξοδα επει­δή έκλει­σε ένα ξε­νο­δο­χείο ή τε­λεί­ω­σε η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος. Ο επο­χι­κός ερ­γα­ζό­με­νος δου­λεύ­ει με εξα­ντλη­τι­κούς ρυθ­μούς για 6-7 μήνες και κα­λεί­ται μέσα σε αυ­τούς τους λί­γους μήνες να εξα­σφα­λί­σει ει­σό­δη­μα για ολό­κλη­ρο τον χρόνο. Και όταν τε­λειώ­σει η σεζόν, αντί να αι­σθά­νε­ται ότι έχει μια στοι­χειώ­δη ασφά­λεια, βρί­σκε­ται να με­τρά­ει τις ημέ­ρες και τα ευρώ μέχρι να ξα­να­πιά­σει δου­λειά. Αυτό δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρεί­ται φυ­σιο­λο­γι­κό.

Το επί­δο­μα ανερ­γί­ας δεν είναι δώρο. Δεν είναι φι­λο­δώ­ρη­μα. Είναι μέρος της ασφα­λι­στι­κής προ­στα­σί­ας του ερ­γα­ζό­με­νου που έχει δου­λέ­ψει, έχει πλη­ρώ­σει ει­σφο­ρές και έχει στη­ρί­ξει έναν ολό­κλη­ρο πα­ρα­γω­γι­κό κλάδο. Γι’ αυτό η θέση μας είναι ξε­κά­θα­ρη, καμία πε­ρι­κο­πή στην προ­στα­σία των επο­χι­κά ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Και δεν μπο­ρού­με να συ­ζη­τά­με μόνο για το επί­δο­μα. Πρέ­πει να μι­λή­σου­με για ολό­κλη­ρη την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που βιώ­νει ο ερ­γα­ζό­με­νος του του­ρι­σμού ,αξιο­πρε­πείς μι­σθούς, εφαρ­μο­γή των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων, αν­θρώ­πι­να ωρά­ρια, πραγ­μα­τι­κή στέ­γα­ση και ου­σια­στι­κή προ­στα­σία τους μήνες που δεν υπάρ­χει ερ­γα­σία. Γιατί δεν γί­νε­ται να ζη­τά­με από αυ­τούς τους αν­θρώ­πους να δί­νουν τον κα­λύ­τε­ρό τους εαυτό για να λει­τουρ­γή­σει ο του­ρι­σμός και, μόλις τε­λειώ­σει η σεζόν, να τους αφή­νου­με μό­νους τους να αντι­με­τω­πί­σουν την ανερ­γία και την ακρί­βεια. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι του του­ρι­σμού δεν είναι ερ­γα­ζό­με­νοι δεύ­τε­ρης κα­τη­γο­ρί­ας. Είναι οι άν­θρω­ποι που κάθε κα­λο­καί­ρι κρα­τούν όρθια τη Ρόδο, κρα­τούν όρθιο τον του­ρι­σμό και στη­ρί­ζουν ένα τε­ρά­στιο κομ­μά­τι της οι­κο­νο­μί­ας μας.

Και γι’ αυτό το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο Ρόδου θα είναι δίπλα τους όχι μόνο όταν χτυ­πά­ει η σεζόν και τους χρειά­ζε­ται η αγορά, αλλά κυ­ρί­ως όταν σβή­νουν τα φώτα των ξε­νο­δο­χεί­ων και αρ­χί­ζει ο δύ­σκο­λος χει­μώ­νας. Γιατί ο ερ­γα­ζό­με­νος δεν είναι επο­χι­κός άν­θρω­πος. Η ανά­γκη του να ζήσει με αξιο­πρέ­πεια διαρ­κεί όλο τον χρόνο.