Έμμισθη δικηγόρος μήνυσε 3 υπηρεσιακά στελέχη καταγγέλλοντας ότι μένει απλήρωτη επί 8 μήνες

Μή­νυ­ση σε βάρος 3 υπαλ­λή­λων των οι­κο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών κα­τέ­θε­σε στην αρ­μό­δια Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών δι­κη­γό­ρος, η οποία απα­σχο­λεί­ται με έμ­μι­σθη εντο­λή σε φορέα.

Η μη­νύ­τρια δια­τεί­νε­ται ότι από τον Φε­βρουά­ριο του 2026 δεν της κα­τα­βάλ­λε­ται η μι­σθο­δο­σία της, με αφορ­μή το γε­γο­νός ότι στο με­τα­ξύ έχει συ­ντα­ξιο­δο­τη­θεί. Η μή­νυ­ση στρέ­φε­ται κατά του προϊ­στα­μέ­νου του τμή­μα­τος απο­δο­χών, του διευ­θυ­ντή προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, εσό­δων και συ­ναλ­λα­γών και του προϊ­στα­μέ­νου του τμή­μα­τος προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού και εσό­δων, καθώς και κατά κάθε άλλου προ­σώ­που που εν­δε­χο­μέ­νως προ­κύ­ψει υπεύ­θυ­νο από την έρευ­να.

Η δι­κη­γό­ρος ερ­γά­ζε­ται ως νο­μι­κή σύμ­βου­λος από τον Δε­κέμ­βριο του 1999. Όπως ανα­φέ­ρει, οι κα­θα­ρές μη­νιαί­ες απο­δο­χές της δεν της έχουν κα­τα­βλη­θεί για τους μήνες από τον Φε­βρουά­ριο έως και τον Σε­πτέμ­βριο του 2026.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι σε όλο αυτό το διά­στη­μα πα­ρέ­χει κα­νο­νι­κά τις υπη­ρε­σί­ες της. Πα­ρί­στα­ται στα δι­κα­στή­ρια, συ­ντάσ­σει γνω­μο­δο­τή­σεις και έχει αυ­το­πρό­σω­πη πα­ρου­σία στο κτή­ριο της υπη­ρε­σί­ας, ενώ η σύμ­βα­σή της δεν έχει κα­ταγ­γελ­θεί. Κάνει λόγο για «τε­ρά­στια προ­βλή­μα­τα βιο­πο­ρι­σμού» για την ίδια και την οι­κο­γέ­νειά της και για πλήρη αδια­φο­ρία των μη­νυο­μέ­νων, παρά τις τη­λε­φω­νι­κές, έγ­γρα­φες και εξώ­δι­κες οχλή­σεις της. Κατά την ίδια, στοι­χειο­θε­τού­νται τα αδι­κή­μα­τα της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος και της μη κα­τα­βο­λής δε­δου­λευ­μέ­νων.

Η υπό­θε­ση ξε­κι­νά στις 13 Ιου­νί­ου 2025, όταν η δι­κη­γό­ρος υπέ­βα­λε αί­τη­μα συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης, έχο­ντας συ­μπλη­ρώ­σει τα 62 χρό­νια ηλι­κί­ας και 40 χρό­νια ασφά­λι­σης. Λί­γους μήνες νω­ρί­τε­ρα, τον Ια­νουά­ριο του 2025, είχε κλεί­σει το ιδιω­τι­κό της γρα­φείο, για οι­κο­γε­νεια­κούς λό­γους όπως ανα­φέ­ρει. Η από­φα­ση συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης εκ­δό­θη­κε στις 22 Σε­πτεμ­βρί­ου 2025 και, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, κοι­νο­ποι­ή­θη­κε πρώτα στην υπη­ρε­σία της και 35 ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα στην ίδια. Στο κεί­με­νο της από­φα­σης φέ­ρε­ται να ανα­γρά­φε­ται ρητά ότι η δι­καιού­χος συ­νε­χί­ζει να ερ­γά­ζε­ται ως έμ­μι­σθη δι­κη­γό­ρος με πάγια αντι­μι­σθία.

Στις 26 Σε­πτεμ­βρί­ου 2025 το τμήμα απο­δο­χών ζή­τη­σε να ενη­με­ρω­θεί αν επι­τρέ­πε­ται η συ­νέ­χι­ση της απα­σχό­λη­σής της. Ακο­λού­θη­σε ερώ­τη­μα προς το υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών και πο­λύ­μη­νη ανταλ­λα­γή εγ­γρά­φων. Τον Ια­νουά­ριο του 2026 το τμήμα απο­δο­χών συ­νέ­τα­ξε φύλλο πα­ρα­τη­ρή­σε­ων για τη μι­σθο­λο­γι­κή δα­πά­νη και λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα η διεύ­θυν­ση προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού επέ­στρε­ψε τον φά­κε­λο της δα­πά­νης. Η μη­νύ­τρια απά­ντη­σε με δικά της έγ­γρα­φα. Επι­κα­λεί­ται τον νόμο 5078/2023, που προ­βλέ­πει κρά­τη­ση υπέρ ΕΦΚΑ για τον ερ­γα­ζό­με­νο συ­ντα­ξιού­χο δι­κη­γό­ρο, και υπο­στη­ρί­ζει ότι η υπη­ρε­σία όφει­λε να της κα­τα­βάλ­λει τον μισθό και να πα­ρα­κρα­τεί τον αντί­στοι­χο πόρο. Αντί γι’ αυτό, όπως λέει, η υπη­ρε­σία ούτε πλη­ρώ­νει ούτε πα­ρα­κρα­τεί. Προ­σά­πτει ακόμη στους μη­νυό­με­νους ότι ασχο­λή­θη­καν με συ­ντα­ξιο­δο­τι­κά ζη­τή­μα­τα χωρίς να έχουν αρ­μο­διό­τη­τα, ενώ σε έγ­γρα­φό της γρά­φει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Μου είναι πολύ ψυ­χο­φθό­ρο να απο­δεί­ξω ότι δεν είμαι ελέ­φα­ντας». Προς στή­ρι­ξη των ισχυ­ρι­σμών της επι­κα­λεί­ται γνω­μο­δό­τη­ση δι­κη­γο­ρι­κού συλ­λό­γου με ημε­ρο­μη­νία 21 Ια­νουα­ρί­ου 2026, καθώς και επι­στο­λή του οι­κεί­ου δι­κη­γο­ρι­κού συλ­λό­γου, ο οποί­ος στις 17 Μαρ­τί­ου 2026 ζή­τη­σε αρ­μο­δί­ως να συμ­μορ­φω­θεί άμεσα με το ισχύ­ον νο­μι­κό πλαί­σιο. Ανα­φέ­ρε­ται επί­σης σε έγ­γρα­φο του υπουρ­γεί­ου Ερ­γα­σί­ας και Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης, κατά το οποίο η συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση απο­τε­λεί θε­με­λιώ­δες και απα­ρά­γρα­πτο συ­νταγ­μα­τι­κό δι­καί­ω­μα και η υπο­χρε­ω­τι­κή απο­χώ­ρη­ση υπαλ­λή­λων του δη­μό­σιου τομέα δεν συν­δέ­ε­ται ευ­θέ­ως με αυτήν. Το έγ­γρα­φο αυτό, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, ου­δέ­πο­τε πρω­το­κολ­λή­θη­κε από τον προϊ­στά­με­νο του τμή­μα­τος απο­δο­χών.

Ιδιαί­τε­ρο βάρος δίνει στην απά­ντη­ση του υπουρ­γεί­ου Εσω­τε­ρι­κών σε νε­ό­τε­ρο ερώ­τη­μα της υπη­ρε­σί­ας, που υπο­βλή­θη­κε στις 31 Μαρ­τί­ου 2026. Το υπουρ­γείο φέ­ρε­ται να κα­τέ­λη­ξε ότι, εφό­σον η έμ­μι­σθη δι­κη­γό­ρος δεν έχει συ­μπλη­ρώ­σει τα 67 έτη, δεν πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις λύσης της σύμ­βα­σής της κατά τον Κώ­δι­κα Δι­κη­γό­ρων. Στο ίδιο έγ­γρα­φο πα­ρέ­πεμ­ψε αρ­γό­τε­ρα και η αρ­μό­δια Απο­κε­ντρω­μέ­νη Διοί­κη­ση.

Παρά ταύτα, όπως υπο­στη­ρί­ζει η μη­νύ­τρια, ο προϊ­στά­με­νος του τμή­μα­τος απο­δο­χών επέ­μει­νε στη θέση του περί λύσης της σύμ­βα­σης και στις 17 Ιου­νί­ου 2026 ζή­τη­σε από το υπουρ­γείο συ­μπλη­ρω­μα­τι­κές από­ψεις, ανα­φέ­ρο­ντας με­τα­ξύ άλλων ότι υπάρ­χει απορ­ρι­πτι­κή από­φα­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων. Η ίδια το χα­ρα­κτη­ρί­ζει ανα­κρί­βεια. Προ­σκο­μί­ζει βε­βαί­ω­ση του αρ­μό­διου πρω­το­δι­κεί­ου, από την οποία προ­κύ­πτει ότι απορ­ρι­πτι­κή από­φα­ση δεν υφί­στα­ται και ότι η αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων μα­ταιώ­θη­κε κατά τη δι­κά­σι­μο στις 26 Μαΐου 2026.