Απάντηση στην Μ. Φιλήμονος: “Ο μανδύας της αυθεντίας και του αλάθητου, δεν μπορεί πια να τους καλύψει …”

Φιλό­τιμη η προ­σπά­θεια της κας Μελίνας Φιλή­μο­νος και προ­βλέ­ψιμα τα επι­χει­ρή­ματα που επι­κα­λεί­ται σε μία φαι­νο­με­νικά ήπια από­πειρα να δια­σώ­σει την αξιο­πρέ­πεια του Συλ­λό­γου Ελλήνων Αρχαιο­λό­γων, μετά την κατά­πτυ­στη ανα­κοί­νωσή τους σχετικά με την περιοχή Αφάντου Ρόδου.

Θα περί­μενε ωστόσο κανείς, δεδο­μέ­νου του πρω­το­φα­νώς προ­σβλη­τι­κού κει­μέ­νου, για μια ολό­κληρη κοι­νω­νία και τους εκφρα­στές της, η κα Φιλή­μο­νος να απευ­θυν­θεί στους συνα­δέλ­φους της αρχαιο­λό­γους και να τους εγκα­λέ­σει για την κατά­φωρη εκτροπή από τον επι­στη­μο­νικό τους ρόλο και τον δια­συρμό ολό­κλη­ρης της επι­στη­μο­νι­κής κοι­νό­τη­τας των αρχαιο­λό­γων.

Θα περί­μενε κανείς να αισθά­νε­ται βαθύ­τατα προ­σβε­βλη­μένη και η ίδια, όταν η επι­στη­μο­νική ιδιό­τητα χρη­σι­μο­ποιεί­ται τόσο άκομψα από κάποιους, με σκοπό να εξυ­πη­ρε­τη­θούν προ­φα­νείς πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες, αγνο­ώ­ντας τις επι­πτώ­σεις  αισχρών συμπε­ρι­φο­ρών, που καλύ­πτο­νται κάτω από μανδύα της δήθεν αυθε­ντίας και ενός νοσηρού και επι­κίν­δυ­νου ελι­τι­σμού.

Είναι ο ίδιος μανδύας της “αυθε­ντίας” και του “αλά­θη­του”, κάτω από τον οποίο, ουκ ολίγες φορές ορι­σμέ­νοι “ευαί­σθη­τοι” άλλοτε διυ­λί­ζουν τον κώνωπα και άλλοτε – κατά το δοκούν – κατα­πί­νουν την κάμηλο. Ουκ ολίγα τα παρα­δείγ­ματα επι­λε­κτι­κών απο­φά­σεων που έχουν ξεπε­ρά­σει τους κανόνες ηθικής, όπως για παρά­δειγμα η “αξιο­ποί­ηση” ακι­νή­των ιδιο­κτη­σίας του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού.  Επι­στη­μο­νική … αδεία, φυσικά !

Η ανα­κοί­νωση του Συλ­λό­γου Ελλήνων Αρχαιο­λό­γων, ένα παρα­λη­ρη­μα­τικό πολι­τικό μανι­φέ­στο, με το οποίο χαρα­κτη­ρί­ζο­νται ως υστε­ρι­κοί και φωνα­σκού­ντες το σύνολο των τοπικών φορέων που αντέ­δρα­σαν, αφή­νο­ντας υπο­νο­ού­μενα για όσους “επι­θυ­μούν να λυμαί­νο­νται ασύ­δο­τοι δημόσια αγαθά” (αλήθεια, τα ακίνητα του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού στην εξαι­ρε­τική οδό των Ιπποτών, εμπί­πτουν και αυτά στα δημόσια αγαθά ή για κάποιο λόγο εξαι­ρού­νται της συζη­τή­σεως) και κάνο­ντας και οικο­νο­μική αξιο­λό­γηση επεν­δύ­σεων, μόνο κείμενο επι­στη­μό­νων αρχαιο­λό­γων δεν είναι.

Συνιστά πλήρη εκτροπή εκ του ρόλου τους, απόλυτη προ­σβολή προς τον Ροδιακό λαό και βαριά περι­φρό­νηση προς τα δημο­κρα­τικά ιδεώδη, τα οποία απ᾽ ό,τι εύκολα αντι­λαμ­βά­νο­νται οι λοιποί θνητοί, οι συντά­κτες του παρα­λη­ρή­μα­τος δεν θεωρούν δεσμευ­τικά και για την δική τους ιερή ελίτ .

Η απά­ντηση ήταν επι­βε­βλη­μένη.

Ανα­με­νό­μενη ήταν και η ενό­χληση που προ­κά­λεσε, όταν η κριτική και η οποια­δή­ποτε αναφορά στο… άβατο των αρχαιο­λό­γων, ισο­δυ­να­μεί με ανο­σιούρ­γημα.

Αν η κα Φιλή­μο­νος ως μέλος της τοπικής μας κοι­νω­νίας, δεν αισθά­νε­ται προ­σβε­βλη­μένη από την συμπε­ρι­φορά του συν­δι­κα­λι­στι­κού της φορέα, σημαί­νει ότι την επι­κρο­τεί και την απο­δέ­χε­ται, επι­δει­κνύ­ο­ντας – αν και καλυμ­μένα, πίσω από ένα φαι­νο­με­νικά ήπιο κείμενο – την ίδια ακριβώς ελι­τί­στικη αντί­ληψη, σύμφωνα με την οποία, όποιος έχει αντί­θετη άποψη, όχι μόνο απα­γο­ρεύ­ε­ται να την εκφρά­ζει, αλλά αυτο­μά­τως του προ­σά­πτο­νται χαρα­κτη­ρι­σμοί περί συντη­ρη­τι­κής, αντι­κοι­νω­νι­κής και αντι­δρα­στι­κής συμπε­ρι­φο­ράς.  Η… αγιο­γρα­φία της αρχαιο­λο­γίας την οποία επι­χει­ρεί, είναι απλά υπεκ­φυγή και ουδόλως απαντά στα γεγο­νότα.

Τεχνηέ­ντως και σκο­πί­μως περνά απα­ρα­τή­ρητο το γεγονός ότι σημα­ντικό ποσοστό των έργων του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού που υλο­ποιού­νται αυτήν την ώρα στα νησιά του Νοτίου Αιγαίου, υλο­ποιού­νται με χρήματα των “φωνα­σκού­ντων”, των “συντη­ρη­τι­κών”, των “αντι­κοι­νω­νι­κών” και των “αντι­δρα­στι­κών”.

Το ίδιο απα­ρα­τή­ρητο περνά από την κ. Φιλή­μο­νος το γεγονός ότι εκείνοι που “δεν έχουν αντι­λη­φθεί ότι η προ­στα­σία και ανά­δειξη των μονα­δι­κών αρχαιο­λο­γι­κών μνη­μείων των νησιών μας δεν αντι­στρα­τεύ­ε­ται την ανά­πτυξη”, χρη­μα­το­δό­τη­σαν στο 100% και με ίδιους πόρους την μετα­φορά της έκθεσης του Λούβρου στην Ρόδο, στην οποία κάνει ειδική αναφορά. Λεπτο­μέ­ρειες …

Τεχνηέ­ντως και σκο­πί­μως ασφαλώς, απο­φεύ­γε­ται και η παρα­μι­κρή τεχνική αναφορά για την επίμαχη απόφαση σχετικά με την έκταση του γκολφ, που απο­τε­λεί και την ουσία και τις πραγ­μα­τι­κές αλλαγές που αυτή επι­φέ­ρει στην πορεία υλο­ποί­η­σης του οποιου­δή­ποτε έργου στην περιοχή.

Κατα­νοητό.

Η αγιο­γρα­φία δίνει κάποια απά­ντηση στα ερω­τή­ματα που ετέ­θη­σαν;

Απο­λύ­τως καμία, εκτός βεβαίως των ύβρεων του Συλ­λό­γου Ελλήνων Αρχαιο­λό­γων απέ­να­ντι σε μια ολό­κληρη κοι­νω­νία, στις οποίες η απά­ντηση ήταν οφει­λό­μενη και επι­βε­βλη­μένη, από εκεί­νους που η ίδια η κοι­νω­νία έχει επι­λέ­ξει για να την εκφρά­σουν και να την προ­στα­τέ­ψουν.

Ο μανδύας της αυθε­ντίας και του αλά­θη­του που τόσο αυτά­ρε­σκα φορούν, δεν μπορεί πια να τους καλύψει…

Από το Γραφείο Τύπου

του Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου