Το αναστάσιμο μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου για το Πάσχα

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Ολο­καρ­δίως σας απευ­θύ­νο­μεν από της έδρας του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου τον χαρ­μό­συ­νον χαι­ρε­τι­σμόν «Χριστός Ανέστη!». Η Ανά­στα­σις του Χριστού είναι το κέντρον της Ορθο­δό­ξου Πίστεώς μας. Χωρίς την Ανά­στα­σιν η πίστις ημών είναι «κενή» (Α’ Κορ. ιε , 14). Ο Θεός Λόγος με την Ανά­στα­σίν Του αφθαρ­το­ποί­ησε και εθέωσε τον τετραυ­μα­τι­σμέ­νον και αμαυ­ρω­μέ­νον από την αμαρ­τίαν κατ  εἰκόνα Θεού πλα­σθέ­ντα άνθρω­πον, και έδωκεν εις αυτόν και πάλιν την δυνα­τό­τητα του καθ  ὁμοί­ω­σιν, του οποίου απε­στε­ρήθη δια της παρα­κοής.

Τι σημαί­νει, όμως, η εορτή του Πάσχα, η νίκη της ζωής κατά του θανάτου, μέσα εις ένα κόσμον βίας και πολέμων, εν ονόματι μάλιστα της θρη­σκείας και του Θεού;

Πολλοί σοφοί προ­σε­πά­θη­σαν να εξεύ­ρουν λύσιν εις το πρό­βλημα του θανάτου και να το υπερ­βούν δια δια­φό­ρων θεωριών. Ημείς οι Ορθό­δο­ξοι Χρι­στια­νοί εορ­τά­ζο­μεν την ανά­στα­σιν του Χριστού εκ των νεκρών και κηρύσ­σο­μεν ευθαρ­σώς την κατάρ­γη­σιν του θανάτου. Γνω­ρί­ζο­μεν ότι χορηγός της ζωής είναι ο Λογος του Θεού, εν τω Οποίω «ζωή ην» (Ιωάν. α’, 4). Έχομεν την χαρο­ποιόν εμπει­ρίαν της Εκκλη­σίας, ότι ενικήθη ο θάνατος δια της Ανα­στά­σεως του Χριστού. «Χαράς τα πάντα πεπλή­ρω­ται, της ανα­στά­σεως την πείραν ειλη­φότα». Αυτή η πίστις καταυ­γά­ζει όλας τας εκφάν­σεις της εκκλη­σια­στι­κής ζωής, συμπυ­κνού­ται δε εν τη Θεία Ευχα­ρι­στία. Το γεγονός ότι εις τον χρι­στια­νι­κόν κόσμον κυρίως η Ορθό­δο­ξος Εκκλη­σία διέσωσε την Θείαν Ευχα­ρι­στίαν ως κέντρον της ζωής και της πνευ­μα­τι­κό­τη­τός της είναι αρρή­κτως συν­δε­δε­μέ­νον με το ότι η Ανά­στα­σις είναι ο πυρήν της πίστεως, της λατρείας και του εκκλη­σια­στι­κού ήθους. Δια τον λόγον τούτον η ευχα­ρι­στιακή λει­τουρ­γία είναι πάντοτε πανη­γυ­ρική και χαρ­μό­συ­νος και συν­δέ­ε­ται πρω­τί­στως με την Κυρια­κήν, την ημέραν της Ανα­στά­σεως του Κυρίου.

Η πλέον συγκλο­νι­στική έκφρα­σις και ερμη­νεία της Ανα­στά­σεως και της και­νο­ποι­η­τι­κής δυνά­μεώς της είναι η εικών της καθόδου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εις τον Άδην όπως την θαυ­μά­ζο­μεν εις την ενταύθα Μονήν της Χώρας. Ο Κύριος της δόξης κατελ­θών μέχρις Άδου ταμείων και συντρί­ψας τας Πύλας αυτού, ανα­δύ­ε­ται νικη­φό­ρος συνα­νι­στών εαυτώ τον Αδάμ και την Εύαν, ολό­κλη­ρον δηλαδή το ανθρώ­πι­νον γένος απ  ἀρχῆς και μέχρι των Εσχάτων. «Νυν πάντα πεπλή­ρω­ται φωτός, ουρανός τε και γη και τα κατα­χθό­νια». Η κτίσις δια­βαί­νει από το ζοφερόν βασί­λειον του θανάτου εις το ανέ­σπε­ρον φως της Βασι­λείας του Θεού. Ο πιστός, Ανα­στά­σεως κοι­νω­νός, καλεί­ται να κηρύξη το Ευαγ­γέ­λιον της εν Χριστώ ελευ­θε­ρίας «έως εσχάτου της γης» (Πραξ. α , 8).

Η Μήτηρ Εκκλη­σία, βιούσα το μυστή­ριον του σταυρού και της ανα-στάσεως συγ­χρό­νως, μας καλεί σήμερον να «προ­σέλ­θω­μεν λαμπα­δη­φό­ροι» και να «συνε­ορ­τά­σω­μεν Πάσχα Θεού το σωτή­ριον».

Διότι, δια της Ανα­στά­σεως του Σωτήρος εγί­να­μεν ένας λαός η ανθρω­πό­της˙ ηνώ­θη­μεν εις εν σώμα. Με τον Σταυρόν και την Ανά­στα­σίν Του ο Χριστός εθα­νά­τω­σεν ορι­στι­κώς την υπάρ­χου­σαν έχθραν. Τοιου­το­τρό­πως, η Ορθό­δο­ξος Εκκλη­σία μας, η Μία, Αγία, Καθο­λική και Απο­στο­λική Εκκλη­σία, είναι η Εκκλη­σία της συμ­φι­λιώ­σεως των πάντων, η Εκκλη­σία της αγάπης προς πάντας, φίλους και εχθρούς. Όλοι συμ­φι­λιω­μέ­νοι, πλήρεις νέας ζωής, ζωής αλη­θι­νής, γινό­μεθα συμπο­λί­ται των αγίων και οικείοι του Θεού (πρβλ. Εφ. β , 15-20).

Ατυχώς, σήμερον η τρο­μο­κρα­τία, οι πόλεμοι και γενι­κώ­τε­ρον η αφαί­ρε­σις της ζωής ανθρώ­πων συνε­χί­ζο­νται. Ο θρήνος και η αγωνία των θυμάτων, δια­δι­δό­με­νοι μάλιστα ταχύ­τατα δια των συγ­χρό­νων τεχνο­λο­γι­κών μέσων, δια­σχί­ζουν την ατμό­σφαι­ραν και σπα­ράσ­σουν την καρδίαν μας. Δια τούτο οι ηγέται της ανθρω­πό­τη­τος, πολι­τι­κοί και πνευ­μα­τι­κοί και εκκλη­σια­στι­κοί, έχομεν καθήκον και χρέος αγάπης να ενερ­γώ­μεν παν ο,τι ενδεί­κνυ­ται δια την απο­φυ­γήν αυτών των εκρύθ­μων κατα­στά­σεων.

Εν μέσω αυτού του σημε­ρι­νού «κόσμου του παρα­λό­γου», ημείς οι Ορθό­δο­ξοι χρι­στια­νοί καλού­μεθα να δώσωμεν την καλήν μαρ­τυ­ρίαν της αγάπης και της προ­σφο­ράς προς τον συνάν­θρω­πον, αγάπης και μόνον.

Το Πάσχα δεν είναι δια τους Ορθο­δό­ξους πιστούς μία στιγ­μιαία από­δρα­σις από την στυγνήν πραγ­μα­τι­κό­τητα του κακού εν τω κόσμω, είναι η ακλό­νη­τος βεβαιό­της ότι ο θανάτω θάνατον πατήσας και αναστάς εκ νεκρών Χριστός είναι μεθ  ἡμῶν «πάσας τας ημέρας έως της συντε­λείας του αιώνος» (Ματ. κη , 20).

Αυτό, τέκνα και αδελφοί, είναι και εφέτος το ανα­στά­σι­μον μήνυμα του Αγιω­τά­του Απο­στο­λι­κού και Πατριαρ­χι­κού Οικου­με­νι­κού Θρόνου, του Ιερού της Ορθο­δο­ξίας Κέντρου, προς όλους τους συναν­θρώ­πους μας: ότι ανέστη Χριστός και κατήρ­γη­ται το κράτος του θανάτου˙ το κράτος της εξου­σίας του ισχυρού επί του αδυ­νά­του˙ και ότι μόνον «ζωή πολι­τεύ­ε­ται» και αγάπης θαλπωρή και ελέους άβυσσος και Χάριτος ακε­νώ­του του Ανα­στά­ντος Χριστού, η οποία καλύ­πτει πάσαν την οικου­μέ­νην, απ᾿  ἄκρου εις άκρον˙ αρκεί οι άνθρω­ποι να κατα­νο­ή­σω­μεν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το φως το αλη­θι­νόν και ότι εν αυτώ ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώ­πων (πρβλ. Ιωάν, α , 3-4). Αυτό είναι το μήνυμα ημών προς πάντας τους πολι­τι­κούς και πνευ­μα­τι­κούς ηγέτας του κόσμου τούτου.

Δεύτε, λοιπόν, λάβετε, φως εκ του ανε­σπέ­ρου φωτός του Φανα­ρίου, το οποίον, ως φως Χριστού, ως φως αγάπης, φαίνει πάσι˙ και εν Αυτώ «σκοτία ουκ έστιν ουδεμία» (πρβλ. Α  Ἰωάν. α , 5). Ας ενω­τι­σθώ­μεν, αδελφοί και τέκνα, το Ευαγ­γέ­λιον τούτο της χαράς και της αγάπης και ας απα­λύ­νω­μεν οι Ορθό­δο­ξοι τον πόνον της συγ­χρό­νου ανθρω­πό­τη­τος, με την ιδικήν μας αγάπην και θυσίαν.

Δόξα τω χορηγώ της ζωής, τω δεί­ξα­ντι το φως και την αγάπην και την ειρήνην εις τον κόσμον και εις ένα έκαστον των ανθρώ­πων προ­σω­πι­κώς, δόξα τω Βασιλεί της δόξης Ιησού Χριστώ, τω Νικητή του θανάτου και αρχηγώ της ζωής.

Φανά­ριον, Άγιον Πάσχα, βις´

† Ο Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως Βαρ­θο­λο­μαίος

διά­πυ­ρος προς Χριστόν Ανα­στά­ντα ευχέτης πάντων υμών.