Ποπ-κορν και σοκολατάκια

Δεινή η θέση της  Ευρώπης, λόγω της εξά­πλω­σης του τρόμου από τους παρα­νοϊ­κούς ισλα­μι­στές και της εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­σης του από τους ακραί­ους λαϊ­κι­στές. Μια πραγ­μα­τι­κό­τητα την οποία ανα­γνω­ρί­ζουν τα μεγα­λύ­τερα και εγκυ­ρό­τερα ΜΜΕ, ανα­λυ­τές, αξιω­μα­τού­χοι. Οι μόνοι που ακόμα δεν έχουν συναί­σθηση του κιν­δύ­νου είναι η πολι­τική ηγεσία της χώρας και η πλειο­νό­τητα των ελλη­νι­κών ΜΜΕ. Κι αυτό δεν είναι δύσκολο να γίνει αντι­λη­πτό αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι ενώ ο κόσμος χάνεται- κυριο­λε­κτικά και μεταφορικά-  οι βαρ­κού­λες αρμε­νί­ζουν στο πέλαγος της ελλη­νι­κής αφασίας. Είναι αλήθεια ότι ο πολι­τι­κός κόσμος δεν τα πήγαινε ποτέ καλά με το χρόνο και την ιεράρ­χηση των προ­τε­ραιο­τή­των. Σε κρί­σι­μες στιγμές για τη χώρα βρέθηκε εκτός χρόνου και τόπου, ενώ όταν κλήθηκε να ιεραρ­χή­σει τις προ­τε­ραιό­τη­τες, προ­σμε­τρώ­ντας το εθνικό συμ­φέ­ρον, επέ­δειξε ελα­φρό­τητα και προ­κλη­τική άγνοια κιν­δύ­νου. Θεώ­ρη­σαν  ως «εθνική» προ­τε­ραιό­τητα τη συζή­τηση για την δια­πλοκή και τη δια­φθορά. Αντί να πουν την αλήθεια στο κόσμο για τη χρε­ο­κο­πία στην οποία οδη­γεί­ται η οικονομία-είτε αξιο­λο­γη­θούμε είτε όχι- αυτοί ερίζουν γύρω από «καλούς» και «κακούς» φόρους. Αντί να συνερ­γα­σθούν και να συμ­φω­νή­σουν για το πως η χώρα θα σταθεί στα πόδια της και θα ανα­κτή­σει την αξιο­πρέ­πειά της, αυτοί ανοη­το­λο­γούν σε παράλ­λη­λους οπα­δι­κούς μονο­λό­γους. Υπάρχει κερκίδα, τηλε­θε­α­τές με πίτσες, ποπ κορν, σου­βλά­κια και μπύρες. Και την επόμενη μέρα, σχο­λια­σμός αναρ­τη­μέ­νος με πολύ­χρω­μους τίτλους στις προ­θή­κες των περι­πτέ­ρων. Και όποιος θεωρεί ότι «νίκησε» κερνάει σοκο­λα­τά­κια… Δικαίως. Ακουγα οπαδούς αλλά και βου­λευ­τές της ΝΔ να είναι ενθου­σια­σμέ­νοι με την παρου­σία του κ. Μητσο­τάκη, διότι, έλεγαν, την προη­γού­μενη φορά ήταν πολύ κου­μπω­μέ­νος, πολύ… Ευρω­παίος! Ναι έτσι το είπαν. Πολύ Ευρω­παίος! Είναι μειο­νέ­κτημα να είσαι -αν μη τι άλλο- πολι­τικά ευγενής. Εχουμε μάθει να ξεκα­τι­νιά­ζο­νται, να βρί­ζο­νται στη Βουλή, να κάνουν δια­γω­νι­σμό ατάκας, κρυάδας, υπο­τί­μη­σης του αντι­πά­λου με ειρω­νείες και χαρα­κτη­ρι­σμούς.  ΄Οποτε και αν εκλεί­ψει αυτή η κάστα ανθρώ­πων που δια­παι­δα­γω­γή­θη­καν με κραυγές στα προη­γού­μενα χρόνια, τότε θα στα­μα­τή­σει και το άθλιο θέαμα στην Βουλή. Δεν φταίνε μόνο οι πολι­τι­κοί που απο­λαμ­βά­νουν την αήθη αυτα­ρέ­σκεια. Φταίνε κυρίως οι οπαδοί τους που την επι­ζη­τούν και την ενι­σχύ­ουν…