Κ. Σφυρίου: «Ο πρωθυπουργός δεν έχει την απόλυτα αναγκαία διορατικότητα»

Κύριε Σφυρίου, πώς βλέπετε την πορεία της συγκυ­βέρ­νη­σης Σύριζα – ΑΝΕΛ; Τελικά κατά­φε­ραν κάτι από όσα υπο­σχέ­θη­καν στον ελλη­νικό λαό ως αντι­πο­λί­τευση στα προη­γού­μενα χρόνια και τον Γενάρη του 2015;

Στην σημε­ρινή κατά­σταση, που η χώρα μας, η ελλη­νική κοι­νω­νία “καί­γο­νται” για ανά­πτυξη, η πολι­τική που εφάρ­μοσε επί δεκα­τρείς (13) μήνες η κυβέρ­νηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α – ΑΝ.ΕΛ και η μέχρι τώρα πορεία της, είναι αντια­να­πτυ­ξιακή. Όσο συνε­χί­ζε­ται αυτό, θα σημαί­νει απο­τυ­χία (σε συν­δυα­σμό με τις επί μέρους απο­τυ­χίες…) στο να “σηκώ­σουν κεφάλι” η ελλη­νική κοι­νω­νία και η Ελλάδα ως χώρα.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α ως αντι­πο­λί­τευση και κυρίως ως αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση, μετά τις εκλογές του 2012 αρνή­θηκε ν’ ανα­λά­βει – χάριν της χώρας και του ελλη­νι­κού λαού – το μερίδιο της ευθύνης που του ανα­λο­γούσε. Συνέ­χισε (όπως και η Ν.Δ το 2010 & το 2011) την βοερή αντι­μνη­μο­νιακή ρητο­ρική και υπό­σχετο – δημα­γω­γικά – όσα πίστευε, ότι ηχούν στ’ αυτιά των ταλαι­πω­ρη­μέ­νων (από το πρώτο και το δεύτερο μνη­μό­νιο) Ελλήνων και Ελλη­νί­δων, σαν “το τρα­γούδι των σει­ρή­νων”. Έτσι το 4% του 2009, έγινε 36 – 35 % στις εκλογές του 2015.

Όταν ο κ. Τσίπρας έγινε πρω­θυ­πουρ­γός (αντάμα με τον κ. Καμμένο) “η ελπίδα”, αντί να έλθει (όπως δική­ρυσ­σαν πριν τις εκλογές), θα κατα­βα­ρα­θρώ­νετο, τον Ιούλιο 2015, στην ανε­ξέ­λεγ­κτη χρε­ο­κο­πία και στο κλεί­σιμο των τρα­πε­ζών, αν δεν την απέ­τρε­παν τρία κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης.

Τώρα ο κ. Τσίπρας εφαρ­μό­ζει το τρίτο, το δικό του μνη­μό­νιο και από όσα είχε υπο­σχε­θεί, έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει (μέχρι τώρα) ελά­χι­στα: – την τρο­πο­ποί­ηση της ρύθ­μι­σης των 100 δόσεων, – μόνο 200 εκατομ. ευρώ, για την ανθρω­πι­στική κρίση, – το άνοιγμα της ΕΡΤ, – την πρό­σληψη, στο δημόσιο, κάποιων απο­λυ­μέ­νων κ.λπ. Κατά τα άλλα, σε όλα τα κρίσιμα ζητή­ματα, απέ­δειξε ανι­κα­νό­τητα.

Ας ελπί­σουμε, να εξε­λι­χθούν ομαλά τα πράγ­ματα για την χώρα μας. Και αν δια­τη­ρή­σει άθραυ­στη την ισχνή κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία (153 βου­λευ­τών) να εφαρ­μό­σει κάποιες από τις υπο­σχέ­σεις του.

Ποια είναι εκτί­μησή σας για τα δυσβά­στα­χτα μέτρα και το ασφα­λι­στικό;

Όσο πιο δυσβά­στα­χτα είναι τα μέτρα – φορο­λο­γικά, ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές κ.λ.π, σε πολίτες που αδυ­να­τούν, να τις αντέ­ξουν, τόσο :

* Δεν θα εισπράτ­το­νται τα προσ­δο­κώ­μενα έσοδα και θα αυξά­νε­ται η φορο­δια­φυγή και η εισφο­ρο­δια­φυγή.

* Τόσο θα μειώ­νε­ται η αντα­γω­νι­στι­κό­τητα των επι­τη­δευ­μα­τιών φυσικών προ­σώ­πων & επι­χει­ρή­σεων και θα φεύγουν (δυστυ­χέ­στατα !) σε άλλες χώρες, με μικρό­τε­ρες επι­βα­ρύν­σεις

* Και τόσο θα διο­γκώ­νε­ται η ανεργία!

Φοβού­μαι, πως αν εφαρ­μο­στούν και άλλα δυσβά­στα­χτα μέτρα, (συνέ­χεια αυτών που επι­βλή­θη­καν από το 2010 – 2015), θα οδη­γή­σουν σε νέα αδιέ­ξοδα και σε νέο “φαύλο κύκλο”.

Σας είδαμε πριν λίγο καιρό στην εκδή­λωση με ομιλητή τον κ. Γιάννη Μανιάτη. Ποια είναι τα επόμενα βήματα για την συγκρό­τηση της Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής Παρά­τα­ξης;

Τα επόμενα βήματα πρέπει να γίνουν με διάλογο, μεταξύ των κομ­μά­των, των πολι­τι­κών κινή­σεων και ενεργών πολιτών, του προ­ο­δευ­τι­κού Κέντρου και της Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας, τόσο στην πρω­τεύ­ουσα, όσο και στις περι­φέ­ρειες. Διάλογο ανοικτό – για συμ­με­τοχή – στην κοι­νω­νία και με το “τραπέζι στρογ­γυλό”, χωρίς προ­α­παι­τού­μενα & ηγε­μο­νι­σμούς

Ταυ­τό­χρονα, ένα ευρύ “στρογ­γυλό τραπέζι” (Μεικτή Επι­τροπή, το ονό­μα­σαν η Γεν­νη­ματά και ο Παπαν­δρέου, Κοι­νο­βού­λιο του Κέντρου, το ονόμασε ο Θεο­δω­ρά­κης) με δια­πι­στευ­μένα στελέχη, θα επε­ξερ­γα­στεί τις προ­γραμ­μα­τι­κές συγκλί­σεις – που υπάρ­χουν πάρα πολλές – και θα δια­μορ­φώ­σουν, από κοινού, τις ειση­γή­σεις για Κοινή Προ­γραμ­μα­τική Συν­διά­σκεψη (το επόμενο μεγάλο βήμα).

Επειδή όμως οι εξε­λί­ξεις “τρέχουν” τα προ­βλή­ματα “βοούν” καθη­με­ρινά και η πολι­τική ζωή (βάσει του Συντάγ­μα­τος) δεν σταματά, απαι­τεί­ται συντο­νι­σμός δράσεων, είτε των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών ομάδων μέσα στην Βουλή, είτε των κομ­μά­των μέσα στην κοι­νω­νία.

Ποια πιστεύ­ετε ότι θα είναι η πορεία των μικρό­τε­ρων κομ­μά­των στο εγγύς μέλλον και ποιος ο ρόλος τους στη Βουλή; Τελικά, χτυ­πή­θηκε ο «δικομ­μα­τι­σμός» μετά από τόσα χρόνια στην εξουσία;

Την 1η Ιουλίου 1994, είχα στείλει (δεν την δημο­σί­ευσα) επι­στολή στον Ανδρέα Παπαν­δρέου (στην τρίτη πρω­θυ­πουρ­γική θητεία του, τότε) και του πρό­τεινα :

* να ξεκι­νή­σουμε, με πρω­το­βου­λία του ΠΑ.ΣΟ.Κ, διάλογο, για προ­γραμ­μα­τι­κές συγκλί­σεις (με συμ­με­τοχή δια­πι­στευ­μέ­νων στε­λε­χών, όχι των ηγεσιών),

* επι­ση­μαί­νο­ντας, ότι μετά την εναλ­λαγή κομ­μά­των στην δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας, που

“κατέ­κτησε η Δημο­κρα­τία μας, μετά την επτά­χρονη δικτα­το­ρία, δεν θα αργούσε ο καιρός, που και η Ελλάδα θα είχε ανάγκη “συμ­μα­χι­κών” κυβερ­νή­σεων.

Την τελευ­ταία πεντα­ε­τία (2012 – 2016), σε τέσ­σε­ρις εθνικές εκλογές, ο ελλη­νι­κός λαός δεν έδωσε αυτο­δύ­ναμη πλειο­ψη­φία σε κανένα κόμμα, ακόμη και με το “bonus” των πενήντα (50) εδρών !

Αν και στην Ελλάδα εφαρ­μο­στεί ανα­λο­γι­κό­τε­ρος εκλο­γι­κός νόμος (πολύ περισ­σό­τερο με απλή ανα­λο­γική), τότε θα “σβήσει” ορι­στικά ο λεγό­με­νος “δικομ­μα­τι­σμός”. Τότε η χώρα θα κυβερ­νά­ται από κυβερ­νή­σεις συνερ­γα­σίας, όπως συμ­βαί­νει – εδώ και δεκα­ε­τίες – στις περισ­σό­τε­ρες ευρω­παϊ­κές χώρες.

Πολλά κόμματα (κυβερ­νη­τικά και αντι­πο­λι­τευό­μενα) – που αθρι­ζό­με­νες οι κοι­νο­βου­λευ­τι­κές τους ομάδες δίνουν μεγάλη πλειο­ψη­φία στην σημε­ρινή Βουλή – δια­κη­ρύσ­σουν, ότι πρό­κει­ται να ψηφί­σουν ανα­λο­γι­κό­τερο νόμο. Αν αυτό το πράξουν, πριν την τυχόν διάλυση αυτής της σύν­θε­σης του Κοι­νο­βου­λίου και με 200 ψήφους :

* τότε δημιουρ­γού­νται (μετά τις επό­με­νες εκλογές) και θεσμικά (όχι ευκαι­ριακά) ενι­σχυ­μέ­νες προ­ϋ­πο­θέ­σεις, για δια­κυ­βέρ­νηση από “συμ­μα­χι­κές” κυβερ­νή­σεις, στην βάση προ­γραμ­μα­τι­κής συμ­φω­νίας, για την ανά­πτυξη και τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις, που έχει απόλυτη ανάγκη η χώρα μας.

* Τότε και ο ρόλος των μικρό­τε­ρων κομ­μά­των γίνεται πολύ σημα­ντι­κός, υπεύ­θυ­νος και σοβαρά υπο­λο­γί­σι­μος, είτε στις μελ­λο­ντι­κές κυβερ­νή­σεις, είτε στην άσκηση εποι­κο­δο­μη­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης.

Τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου αντι­με­τω­πί­ζουν μεγάλο πρό­βλημα με τις προ­σφυ­γι­κές ροές και εκφρά­ζε­ται αγωνία για γενί­κευση της κατά­στα­σης. Πώς κρίνετε τους μέχρι τώρα χει­ρι­σμούς της κυβέρ­νη­σης;

Τους βρίσκω αντι­φα­τι­κούς, γιατί:

* Κατάρ­γησε κλει­στές δομές – για βρα­χυ­χρό­νια διαμονή, μέχρι την επα­να­προ­ώ­θηση τους – παρά­νο­μων μετα­να­στών. Τώρα, δέχθηκε (βλ.εθνική γραμμή των πολι­τι­κών αρχηγών) την ίδρυση κλει­στών“προ­α­να­χω­ρη­τι­κών”δομών.Ενώ αδυ­να­τεί να προ­ω­θή­σει την εθνική γραμμή

* Εξο­μοί­ωσε – στην πράξη – τους παρά­νο­μους μετα­νά­στες, με τους πρό­σφυ­γες και έδωσε κίνητρο σε μετα­νά­στες από την Ασία, μέχρι το Μαρόκο (!) και στους δια­κι­νη­τές τους, αφού αισθά­νο­νται, ότι στην Ελλάδα θα έχουν την μετα­χεί­ριση της Συν­θή­κης της Γενεύης, για τους πρό­σφυ­γες. Τώρα βλέπει, ότι πρέπει να ανα­τρέ­ψει αυτό το κίνητρο. Μπορεί όμως ;

Κρίνω, ότι υπο­κρι­τικά η Ε.Ε “νίπτει τας χείρας της”, εμπι­στευό­μενη την Τουρκία και η ελλη­νική κυβέρ­νηση “τρέχει” πίσω από τα γεγο­νότα, που προ­κα­λούν κυβερ­νή­σεις άλλων χωρών, όπως:

* Η τουρ­κική κυβέρ­νηση, που ενθαρ­ρύ­νει (ίσως και να οργα­νώ­νει), την δια­κί­νηση των μετα­να­στευ­τι­κών και προ­σφυ­γι­κών ροών, ενώ χρη­μα­το­δο­τεί­ται αδρά από την Ε.Ε (!) και

* Κυβερ­νή­σεις των Βαλ­κα­νίων και της Κεντρι­κής Ευρώπης, που προ­κα­λούν των εγκλω­βι­σμό στη χώρα μας, με το κλεί­σιμο των συνόρων, την ώρα που ο πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου τους συγ­χαί­ρει, γιατί “εφαρ­μό­ζουν την απο­φα­σι­σθείσα ευρω­παϊκή πολι­τική” !

Πώς σχο­λιά­ζετε το γεγονός ότι αμφι­σβη­τεί­ται και πάλι η ελλη­νική κυριαρ­χία στο Αιγαίο και με αφορμή και τις εξε­λί­ξεις με τον επι­χει­ρη­σιακό σχε­δια­σμό του ΝΑΤΟ;

Η κυβέρ­νηση και προ­σω­πικά ο κ. Τσίπρας απέ­δειξε, επί δεκα­τρείς μήνες, ότι δεν έχει την απόλυτα ανα­γκαία διο­ρα­τι­κό­τητα. Τόσο στα ζητή­ματα της οικο­νο­μίας (όταν αρνείτο, τον Φεβρουά­ριο του 15, να κλείσει την αξιο­λό­γηση, να εισπρά­ξει η Ελλάδα 7,2 δις ευρώ και ν’ απο­φύ­γει τα capital controls, ενώ τώρα πασχί­ζει να την κλείσει, με χει­ρό­τε­ρους όρους), όσο και στην προ­ά­σπιση των εθνικών μας δικαίων.

Δίνει, με απε­ρι­σκε­ψία, “πατή­ματα” στην Τουρκία, να κάνει χει­ρι­σμούς αμφι­σβή­τη­σης της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας στα νησιά του Αιγαίου και ιδιαί­τερα στα Δωδε­κά­νησα :

* Όπως έγινε με το περί­φημο σχέδιο πτήσης προς το Ιράν, μέσω Ρόδου και Τουρ­κίας, του πρω­θυ­πουρ­γι­κού αερο­σκά­φους.

* Όπως έγινε με την συνο­μο­λό­γηση και της Ελλη­νι­κής Κυβέρ­νη­σης, να εμπλα­κεί στον έλεγχο της δια­κί­νη­σης παρά­νο­μων μετα­να­στών και προ­σφύ­γων το Ν.Α.Τ.Ο. Το οποίο φυσικά, ως στρα­τιω­τι­κός οργα­νι­σμός, έχει άλλη απο­στολή και άλλα επι­χει­ρη­σιακά σχέδια.

Αυτά έδωσαν “πάτημα” στην Τουρκία, να υπο­γραμ­μί­σει, με τον πιο  επίσημο τρόπο, τις αμφι­σβη­τή­σεις της. Έπρεπε να γίνει η σύσκεψη των πολι­τι­κών αρχηγών, για να επι­ση­μά­νει, ότι η δύναμη της frontex πρέπει να ενι­σχυ­θεί και να εξε­λι­χθεί σε ευρω­παϊκή ακτο­φυ­λακή, για να φυλάξει (αντί των πολε­μι­κών πλοίων του ΝΑΤΟ) τα ευρω­παϊκά σύνορα, που στο Αιγαίο είναι τα σύνορα μας.