Δεν είναι «παιχνίδι» για παιδιά

Ανε­πί­τρε­πτη χαρα­κτη­ρί­ζει ο υπουρ­γός Παι­δείας Νίκος Φίλης την εμπλοκή των μαθητών σε κινη­το­ποι­ή­σεις ενάντια στα κέντρα φιλο­ξε­νίας προ­σφύ­γων και ζητά από τους εκπαι­δευ­τι­κούς να γίνουν «ανάχωμα στη ρητο­ρική του μίσους, των δια­κρί­σεων, των προ­κα­τα­λή­ψεων, της μισαλ­λο­δο­ξίας». Προ­σθέ­τει πως δίπλα στα σπου­δαία μαθή­ματα των αρχαίων τρα­γι­κών πρέπει να διδα­χτεί το σύγ­χρονο παρά­δειγμα ανθρω­πι­σμού των ανθρώ­πων των νησιών, που προ­σέ­φε­ραν «ως άσυλο την αγκαλιά τους» στον βασα­νι­σμένο συνάν­θρωπό τους.

Αυτό λοιπόν το αυτο­νό­ητο, από κάποιους παρου­σιά­στηκε με βαρύ­γδου­πους τίτλους; «φασι­σμός».

Ασφαλώς οι μαθητές είναι ελεύ­θε­ροι πολίτες και έχουν το δικαί­ωμα να πάρουν μέρος στις κινη­το­ποι­ή­σεις για τα hot spots όπως και οι δάσκα­λοί τους. Όμως, δεν έχουν το δικαί­ωμα να κλεί­σουν το σχολείο και να το κάνουν σημαία διεκ­δί­κη­σης. Ποτέ δεν το είχαν! Όλα αυτά τα χρόνια των κατα­λή­ψεων. Μα τα παιδιά πρέπει να έχουν φωνή και να κοι­νω­νι­κο­ποιού­νται θα πουν κάποιοι. Σωστά. Όταν ελεύ­θερα το ανα­πτύσ­σουν αυτό, με γονείς και καθη­γη­τές κοντά τους να βοηθούν συζη­τώ­ντας μαζί τους, μέχρι να κατα­λή­ξουν στις επι­λο­γές τους. Όχι να τα χρη­σι­μο­ποιείς γιατί είναι «πια­σά­ρικο», ποτί­ζο­ντάς τα με μίσος και ρατσι­σμό.

Είμαι σίγουρη, ότι πολλοί συνάν­θρω­ποί μας στα νησιά και στα άλλα μέρη που οι ζωές άλλαξαν από την εμφά­νιση των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών, δίνουν καθη­με­ρινά μάχη με τον εαυτό τους και τις αρχές τους. Αρκετοί τη χάνουν. Σκλη­ραί­νουν. Πιστεύ­ουν άραγε πως μαζί τους πρέπει να σκλη­ρύ­νουν πρόωρα και τα παιδιά τους; Ας τα αφήσουν έξω από αυτό το παι­χνίδι του κακού που εμφα­νί­στηκε χωρίς να το έχει προ­γραμ­μα­τί­σει κανείς. Είναι παι­χνίδι για μεγά­λους.