Λαοθάλασσα για το τελευταίο χειροκρότημα στον Παντελή Παντελίδη

Λαο­θά­λασσα και σπα­ραγ­μός στη Νέα Ιωνία όπου χιλιά­δες άνθρω­ποι λένε το τελευ­ταίο αντίο στον Παντελή Παντε­λίδη.

Όλα άρχισαν όταν η σορός του κατευ­θύ­νη­θηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυ­ρί­δωνα στη Νέα Ιωνία, συνο­δευό­μενη με την μπάντα του, η οποία έπαιξε το αγα­πη­μένο του τρα­γούδι, «Είχα Κάποτε μια αγάπη» για λαικό προ­σκύ­νημα.

Στην εξόδιο ακο­λου­θία, που ξεκί­νησε στις 2 μ.μ., χορο­στά­τησε ο μητρο­πο­λί­της Νέας Ιωνίας και Φιλα­δελ­φείας Γαβριήλ, ενώ την τέλεσε ο πατέρας Νεκτά­ριος. Στο τέλος της ακο­λου­θίας ο πατέρας Νεκτά­ριος είπε ότι όλοι θα θυμού­νται τον Παντελή με αγάπη και ο κόσμος ξέσπασε φωνά­ζο­ντας «αθά­να­τος».

Λίγο μετά και συγκε­κρι­μένα πριν από τις 3 το μεση­μέρι το λευκό φέρετρο, σκε­πα­σμένο με την σημαία μας βγήκε από τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυ­ρί­δωνα στη Νέα Ιωνία με ένα ανθρώ­πινο ποτάμι να το ακο­λου­θεί.

Χιλιά­δες άνθρω­ποι με δάκρυα στα μάτια, γνωστοί αλλά και άγνω­στοι, συγ­γε­νείς, φίλοι, η γει­το­νιά που μεγά­λωσε ο Παντε­λής αλλά και εκα­το­ντά­δες θαυ­μα­στές του βρί­σκο­νται στην εκκλη­σία για να πουν το τελευ­ταίο αντίο σε ένα παιδί που ήρθε και έφυγε σαν κομήτης από τη ζωή. Τραγική φιγούρα η μητέρα του, Αθηνά που υπο­βα­στα­ζό­μενη ψέλλιζε: «που πας παιδί μου…».

Βγαί­νο­ντας από την εκκλη­σία το φέρετρο του Παντελή Παντε­λίδη ήταν σκε­πα­σμένο με την ελλη­νική σημαία, το πηλίκιο και τα παρά­σημά του από το Πολε­μικό Ναυτικό, που υπη­ρέ­τησε για δέκα χρόνια ως υπα­ξιω­μα­τι­κός και από το οποίο παραι­τή­θηκε το 2012 προ­κει­μέ­νου να αφο­σιω­θεί στο τρα­γούδι.

Συνά­δελ­φοί του από το Πολε­μικό Ναυτικό, νέα παιδιά, μαθητές ακόμα και από δημο­τικά σχολεία της περιο­χής βρί­σκο­νται εκεί με τον κόσμο να ξεσπά σε χει­ρο­κρο­τή­ματα και και να φωνάζει Παντελή θα ζεις για πάντα.

«Τι διά­ση­μος, ένα παιδί της διπλα­νής πόρτας ήταν, ένας απλός άνθρω­πος» λένε οι γεί­το­νες, άνθρω­ποι που θυμού­νται τον Παντελή από μικρό παιδί και που τώρα δεν μπορούν να πιστέ­ψουν τον χαμό του.

Η Αθηνά Παντε­λί­δου υπο­βα­στα­ζό­μενη και βάζο­ντάς τη στη μύτη ένα μαντήλι με οινό­πνευμα για να μην λιπο­θυ­μή­σει ακο­λου­θεί την πομπή με τη σορό του γιου της, ενώ ο πατέρας του δεν άντεξε τον τόσο πόνο και παρέ­μεινε στην εκκλη­σία μέχρι να νιώσει καλύ­τερα και μετά να παέι στο κοι­μη­τή­ριο με αυτο­κί­νητο.

Ανάμεσα στους χιλιά­δες θαυ­μα­στές που βρέ­θη­καν στον απο­χαι­ρε­τι­σμό του λαο­φι­λούς καλ­λι­τέ­χνη οι τρα­γου­δι­στές: Αντώνης Ρέμος, Βασίλης Καρράς, Δέσποινα Βανδή, Γιώργος Μαζω­νά­κης, Νατάσα Θεο­δω­ρί­δου, ‘Αντζελα Δημη­τρίου, Αντύπας, Μάκης Χρι­στο­δου­λό­που­λος, Γιώργος Μαρ­γα­ρί­της, Γιάννης Φλω­ρι­νιώ­της, Γιώργος Τσα­λί­κης, Πάολα Φωκά, Κώστας Μαρ­τά­κης, Γιώργος Σαμπά­νης, Πάνος Κιάμος, Ελένη Χατζί­δου, Αμα­ρυλ­λίς, Τάμτα, Αγγε­λική Ηλιάδη, Κων­στα­ντί­νος Αργυρός, Ελένη Φου­ρέιρα, Σάγια, Χρήστος Μάστο­ρας και Σάκης Αρσε­νά­κος, ο παρου­σια­στής Γρη­γό­ρης Αρνα­ού­το­γλου και οι ηθο­ποιοί Ντο­ρέττα Παπα­δη­μη­τρίου, Μιχάλης Ιατρό­που­λος και Μάρκος Σεφερ­λής, καθώς και ο δήμαρ­χος Βόλου Αχιλ­λέας Μπέος.

Σ’ όλη τη δια­δρομή ο κόσμος πετούσε λου­λού­δια στη λευκή νεκρο­φόρα που τον οδη­γούσε στην τελευ­ταία του κατοι­κία, με την τραγική φιγούρα της μητέρας του να τον συνο­δεύει υπο­βα­στα­ζό­μενη, ενώ ο πατέρας του δεν άντεξε και έμεινε πίσω στην εκκλη­σία για να μετα­φερ­θεί στη συνέ­χεια απευ­θείας στο κοι­μη­τή­ριο. Πίσω από την ανθρω­πο­πο­μπή ακο­λου­θούσε ένα αυτο­κί­νητο με φίλους του Παντελή που έπαιζε δυνατά τα τρα­γού­δια του.

Λίγο μετά τις 3.30 μ.μ. η νεκρο­φόρα με τη σορό του Παντελή Παντε­λίδη έφτασε έξω από το κοι­μη­τή­ριο της Μετα­μορ­φώ­σεως, με τον κόσμο που ήταν εκεί συγκε­ντρω­μέ­νος να χει­ρο­κρο­τεί. Με μεγάλη δυσκο­λία οι άνθρω­ποι που μετέ­φε­ραν το φέρετρο κατά­φε­ραν να μπουν στο νεκρο­τα­φείο, μαζί με την οικο­γέ­νεια και τους φίλους του, ενώ οι πόρτες έκλει­σαν πίσω για να μείνουν κοντά του σ’ αυτές τις τελευ­ταίες στιγμές του απο­χω­ρι­σμού μόνο οι οικείοι του.

Οι πόρτες στις 15.40 κλεί­νουν. Η… λαο­θά­λασσα δεν χωράει να μπει στο νεκρο­τα­φείο της Μετα­μόρ­φω­σης -λίγοι όμως τα κατα­φέρ­νουν, πηδώ­ντας τα κάγκελα.

Μόνο τα μέλη της οικο­γέ­νειάς του, οι στενοί συγ­γε­νείς, συνά­λε­φοι και φίλοι του θα προ­σπα­θή­σουν να βρουν όσο κου­ρά­γιο μπορούν για να σταθούν δίπλα του και να του πουν το στερνό αντίο.

thetoc.gr