FOREIGN POLICY: Είναι και πολιτική κρίση η τραγωδία των μεταναστών

Στη συνεχή προ­σπά­θεια της Ευρώπης να ενι­σχύ­σει τα σύνορά της, κρα­τώ­ντας μακριά τους μετα­νά­στες, η Μεσό­γειος Θάλασσα ανα­δεί­χθηκε ως το τελευ­ταίο εργα­λείο, μολο­νότι όχι τόσο απο­τε­λε­σμα­τικό, για τον έλεγχο της ροής των μετα­να­στών προς την ήπειρο. Τα τελευ­ταία χρόνια η Ευρώπη έχει ενι­σχύ­σει κατά πολύ τον έλεγχο των συνόρων της, καθώς λόγω της αυξα­νό­με­νης πολι­τι­κής αστά­θειας και των διε­νέ­ξεων στη Μέση Ανατολή και στην Βόρεια Αφρική, η Μεσό­γειος έχει κατα­στεί το πιο δημο­φι­λές σημείο διέ­λευ­σης για τους χιλιά­δες ανθρώ­πους που προ­σπα­θούν να ξεφύ­γουν από τη βία, τη φτώχεια και την κατα­δί­ωξη.

Αυτό ανα­φέ­ρει ο Elias Groll σε άρθρο του στο FOREIGN POLICY με τίτλο «Why Europe’s Migrant Tragedy Is a Political Crisis».

Όπως επι­ση­μαί­νε­ται, μεταξύ άλλων, πολλοί Ευρω­παίοι ηγέτες δηλώ­νουν εμφα­τικά ότι ο εμφύ­λιος πόλεμος στη Συρία και η απο­σύν­θεση του λυβικού κράτους απο­τε­λούν κρί­σι­μους παρά­γο­ντες της κρίσης. Η ιστορία ωστόσο της μετα­να­στευ­τι­κής κατα­στρο­φής στην Ευρώπη έχει τις ρίζες της στο ίδιο το ευρω­παϊκό πολι­τικό σχέδιο, στην πορεία διεύ­ρυν­σης, στη δημιουρ­γία της κοινής αγοράς και της κατάρ­γη­σης των εσω­τε­ρι­κών συνόρων, που δια­μόρ­φω­σαν την μετα­πο­λε­μική ιστορία της ηπείρου.

Κλειδί για την κατα­νό­ηση αυτής της πολι­τι­κής δυνα­μι­κής απο­τε­λεί η Συμ­φω­νία Σέγκεν, η οποία κατάρ­γησε την πλειο­ψη­φία των εσω­τε­ρι­κών ευρω­παϊ­κών συνόρων και επέ­τρεψε την ελεύ­θερη μετα­κί­νηση μεταξύ των κρατών-μελών. Με την ελεύ­θερη μετα­κί­νηση εντός της Ευρώπης η Σέγκεν οδήγησε στην ανάγκη ενί­σχυ­σης των εξω­τε­ρι­κών συνόρων σε χώρες όπως την Ελλάδα, την Βουλ­γα­ρία, την Ισπανία και την Ιταλία. Οι χώρες αυτές απο­τε­λούν την πρώτη γραμμή της ευρω­παϊ­κής μετα­να­στευ­τι­κής κρίσης και είναι εκεί όπου το ευρω­παϊκό πολι­τικό σχέδιο προ­σπα­θεί να αντι­με­τω­πί­σει τα κύματα προ­σφύ­γων και μετα­να­στών.

Όπως επι­ση­μαί­νε­ται μεταξύ άλλων, υπάρ­χουν διά­φο­ρες δυνα­τό­τη­τες μεταρ­ρύθ­μι­σης της ευρω­παϊ­κής πολι­τι­κής για να απο­φευ­χθούν τρα­γω­δίες, όπως η πρό­σφατη που κόστισε τη ζωή σε πάνω από 800 μετα­νά­στες. Ο κανο­νι­σμός του Δου­βλί­νου που προ­βλέ­πει ότι οι αιτού­ντες ασύλου θα πρέπει να κατα­θέ­τουν την αίτησή τους στο πρώτο κ-μ της ΕΕ που εισέρ­χο­νται απο­τε­λεί μία από τις ρυθ­μί­σεις της νομο­θε­σίας για την μετα­νά­στευση της ΕΕ που δέχθηκε τις περισ­σό­τε­ρες επι­κρί­σεις. Λόγω της εγγύ­τη­τάς τους με τη Μέση Ανατολή, ο κανόνας αυτός δημιούρ­γησε μεγα­λύ­τερο βάρος αιτού­ντων ασύλου στα ευρω­παϊκά κράτη της νότιας Ευρώπης, και θα μπο­ρούσε λοιπόν κανείς να φαντα­στεί μια ανα­μόρ­φωση του μετα­να­στευ­τι­κού συστή­μα­τος της ΕΕ που θα εμπε­ριέ­χει ποσο­στώ­σεις για την κατα­νομή των αιτού­ντων ασύλου σε ολό­κληρη την Ένωση.

Μια άλλη δυνα­τό­τητα είναι να ακο­λου­θή­σει η ΕΕ το παρά­δειγμα της Ελβε­τίας και των ΗΠΑ σε ορι­σμέ­νες χώρες της Κ. Αμε­ρι­κής, επι­τρέ­πο­ντας την κατά­θεση αίτησης ασύλου στις πρε­σβείες στο εξω­τε­ρικό. Αυτό το σύστημα θα εξέθετε ενδε­χο­μέ­νως τους αιτού­ντες ασύλου στην απειλή βίας και αντι­ποί­νων, αλλά θα μείωνε τη ροή των μετα­να­στών.

Why Europe’s Migrant Tragedy Is a Political Crisis

mignatiou.com