«Αν πέσει η ανταγωνιστικότητα του ξενοδοχείου τότε σπάει ο πιο σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα της τουριστικής οικονομίας»

Για την κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί σή­με­ρα στον του­ρι­σμό μας και για τις προ­ο­πτι­κές που προ­δια­γρά­φο­νται, εν μέσω σο­βα­ρών εμπο­δί­ων, πρω­τό­γνω­ρης υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης και με την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα στη “γωνία”, ομι­λεί σή­με­ρα προς την “δη­μο­κρα­τι­κή” ο πρό­ε­δρος της Ενω­σης Ξε­νο­δό­χων Ροδου κ. Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης.

• Κύριε Κα­μπου­ρά­κη, τι πρό­ση­μο βά­ζε­τε στη χρο­νιά που φεύ­γει για τον του­ρι­σμό;

Το πρό­ση­μο μπο­ρεί να είναι θε­τι­κό και πα­ρή­γο­ρο ως προς το γε­γο­νός ότι εκ­δη­λώ­θη­κε ζή­τη­ση για το νησί μας. Θε­τι­κό και πα­ρή­γο­ρο ως προς τις αφί­ξεις λοι­πόν, αλλά με πολ­λούς αστε­ρί­σκους. Και αυτό γιατί το «τα­μείο» είναι μείον, καθώς τα ξε­νο­δο­χεία ση­κώ­νουν βάρη δυ­σα­νά­λο­γα των πραγ­μα­τι­κών απο­τε­λε­σμά­των τους, μέσα σε ένα πε­ρι­βάλ­λον υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης και από­λυ­τα εχθρι­κό στην ιδιω­τι­κή οι­κο­νο­μία και την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα. Αντι­με­τω­πί­ζου­με κα­θη­με­ρι­νά τα δια­δο­χι­κά «τσου­νά­μια» από χα­ρά­τσια, φό­ρους και ει­σφο­ρές. Ανα­γκα­ζό­μα­στε εκ των πραγ­μά­των όχι μόνο να απορ­ρο­φού­με όλες αυτές τις επι­βα­ρύν­σεις, αλλά να κά­νου­με και ση­μα­ντι­κές εκ­πτώ­σεις στις συμ­φω­νί­ες μας με τους με­γά­λους tour operators του εξω­τε­ρι­κού. Συ­νε­πώς, άλλο η λο­γι­στι­κή απο­τύ­πω­ση του τζί­ρου, κι άλλο αυτό που μένει τε­λι­κά ως κέρ­δος-απο­τέ­λε­σμα στο τα­μείο της επι­χεί­ρη­σής μας. Είναι δυο τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κά με­γέ­θη, που όποιος είναι «μέσα στο χορό» κα­τα­λα­βαί­νει, και δεν ανα­λώ­νε­ται σε εύ­κο­λες θριαμ­βο­λο­γί­ες.

• Τον νέο χρόνο που έρ­χε­ται, το 2018, πως τον βλέ­πε­τε;

Μα­γι­κή σφαί­ρα δεν έχω, αλλά σί­γου­ρα θα είναι μια χρο­νιά με­γά­λων προ­κλή­σε­ων. Οι προ­κρα­τή­σεις κι­νού­νται σ’ ένα επί­πε­δο που δεί­χνει πως η ζή­τη­ση δια­τη­ρεί­ται. Από κει και πέρα όμως θα παί­ξουν ρόλο και άλλοι πα­ρά­γο­ντες. Οι γε­ω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στην ευ­ρύ­τε­ρη γει­το­νιά μας, είναι ένας από αυ­τούς. Το προ­σφυ­γι­κό δεν έχει λυθεί, μη το ξε­χνά­με. Την ίδια ώρα η Τουρ­κία του Ερ­ντο­γάν γί­νε­ται διαρ­κώς ένας ολο­έ­να και πιο δύ­στρο­πος γεί­το­νας, σε ευ­θεία αντι­πα­ρά­θε­ση με την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ. Ο του­ρι­σμός είναι πολύ ευαί­σθη­τος σε εντά­σεις και θα πρέ­πει όλοι να το έχου­με αυτό κατά νου.

Κρί­σι­μο ζή­τη­μα είναι επί­σης κατά πόσο η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία θα κα­τα­φέ­ρει να επι­στρέ­ψει σε μια κα­νο­νι­κό­τη­τα. Οι αντο­χές των επι­χει­ρή­σε­ών μας έχουν εξα­νε­μι­στεί προ πολ­λού. Με υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση, όταν μά­λι­στα έρ­χε­ται ένας ακόμη φόρος το 2018, ο φόρος δια­νυ­κτέ­ρευ­σης, και χωρίς τρα­πε­ζι­κή ρευ­στό­τη­τα, αμ­φι­βάλ­λω για το κατά πόσο μπο­ρού­με πλέον να στη­ρί­ξου­με την του­ρι­στι­κή μας αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα. Το κά­να­με όλα αυτά τα χρό­νια, απορ­ρο­φώ­ντας τις επι­βα­ρύν­σεις και δια­τη­ρώ­ντας ψηλά την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού. Δεν μπο­ρεί όμως το ξε­νο­δο­χείο να συ­νε­χί­σει να ση­κώ­νει όλα τα προ­βλή­μα­τα και τις πα­θο­γέ­νειες της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Κά­να­με το πα­τριω­τι­κό μας κα­θή­κον, αλλά δεν εί­μα­στε Άτλα­ντες. Φτά­νει η ώρα που κι εμείς λυ­γί­ζου­με…

• Εξη­γή­στε μας λίγο πε­ρισ­σό­τε­ρο την έν­νοια της του­ρι­στι­κής αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, για να κα­τα­λά­βου­με όλοι τη ση­μα­σία της…

Ελ­λη­νι­κός του­ρι­σμός είναι πρω­τί­στως το ελ­λη­νι­κό ξε­νο­δο­χείο. Γι’ αυτό κι εμείς, όλα αυτά τα χρό­νια, για να βοη­θή­σου­με την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα της του­ρι­στι­κής οι­κο­νο­μί­ας, δεν με­τα­κυ­λή­σα­με τις επι­βα­ρύν­σεις μας στον πε­λά­τη μας. Προ­σπα­θή­σα­με όσο μπο­ρού­σα­με να κρα­τή­σου­με υψηλό επί­πε­δο υπη­ρε­σιών, με αντα­γω­νι­στι­κές τιμές, ώστε να επι­τυγ­χά­νου­με «best value for money», όλα τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Αυτό έχει με­γά­λη ση­μα­σία για την προ­σέλ­κυ­ση του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος, και όχι μόνο για τα ξε­νο­δο­χεία. Δεν ζει μόνο το ξε­νο­δο­χείο από τον του­ρι­σμό. Ζει κι ο εστιά­το­ρας, ζει κι ο τα­ξι­τζής, ζει κι αυτός που διορ­γα­νώ­νει εκ­δρο­μές, ζει κι ο έμπο­ρος, ζει και η με­τα­ποι­η­τι­κή μο­νά­δα ειδών της πρω­το­γε­νούς πα­ρα­γω­γής, που απευ­θύ­νε­ται στον ξένο επι­σκέ­πτη, κοκ. Αν πέσει η αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα του ξε­νο­δο­χεί­ου, τότε σπάει ο πιο ση­μα­ντι­κός κρί­κος στην αλυ­σί­δα της του­ρι­στι­κής οι­κο­νο­μί­ας, που για ένα νησί όπως η Ρόδος, μι­λά­με για το σύ­νο­λο της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

• Με βάση αυτά που μας λέτε τώρα, πόσο σας ανη­συ­χεί ο φόρος δια­νυ­κτέ­ρευ­σης, που ξε­κι­νά­ει να ισχύ­ει από 01.01.2018?

Η ανη­συ­χία είναι ήπια έκ­φρα­ση. Με το χέρι στην καρ­διά, σας λέω πως αγω­νιώ. Αγω­νιώ και για τον του­ρι­σμό και για το σύ­νο­λο της οι­κο­νο­μί­ας του νη­σιού μας, καθώς όπως σας είπα, αυτά είναι αλ­λη­λέν­δε­τα. Αγω­νιώ διότι ακόμη κι ένα ευρώ επι­βά­ρυν­ση στην τιμή που πλη­ρώ­νει ο επι­σκέ­πτης, μπο­ρεί να ανα­τρέ­ψει τα δε­δο­μέ­να στον του­ρι­σμό μας. Ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο στο νησί μας, που στη­ρι­ζό­μα­στε σε συμ­φω­νί­ες με τους πρά­κτο­ρες.

Οι συ­νέ­πειες αυτού του πα­ρά­λο­γου φόρου θα είναι και άμε­σες, και με­σο­μα­κρο­πρό­θε­σμες. Ό,τι χτί­σα­με με τόσες προ­σω­πι­κές θυ­σί­ες, όλα αυτά τα χρό­νια, κιν­δυ­νεύ­ει να τι­να­χτεί στον αέρα γιατί κά­ποιοι αντι­με­τω­πί­ζουν τους ξε­νο­δό­χους σαν τις «χρυ­σο­τό­κες όρ­νι­θες», που μπο­ρούν να κλεί­νουν τις τρύ­πες των δη­μο­σί­ων εσό­δων. Είναι τρα­γι­κό λάθος και δεν θα απο­φέ­ρει και κα­νέ­να δη­μο­σιο­νο­μι­κό όφε­λος, αφού είναι γνω­στό πως οι φόροι σκο­τώ­νουν τους φό­ρους. Κά­ποιοι μαν­δα­ρί­νοι βά­ζουν έναν αριθ­μό, σε ένα excel και νο­μί­ζουν πως λύ­νουν ένα πρό­βλη­μα, αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δη­μιουρ­γούν δέκα άλλα προ­βλή­μα­τα. Ρο­κα­νί­ζο­ντας την του­ρι­στι­κή αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα, ρο­κα­νί­ζουν το κλαδί πάνω στο οποίο κα­θό­μα­στε όλοι, αυτή τη στιγ­μή.

• Βλέ­πε­τε που­θε­νά «φως» κ. Κα­μπου­ρά­κη; Υπάρ­χει κά­ποια χα­ρα­μά­δα ελ­πί­δας;

Φως κι ελ­πί­δα μπο­ρούν να είναι μόνο τα λόγια, που μας άφησε πο­λύ­τι­μη κλη­ρο­νο­μιά ο στρα­τη­γός Μα­κρυ­γιάν­νης: «Εί­μα­στε εις το εμείς κι όχι εις το εγώ». Το ίδιο πρέ­πει να βά­λου­με και σή­με­ρα στο μυαλό μας, και να το κά­νου­με πράξη. Ή όλοι μαζί θα σω­θού­με, ή όλοι μαζί θα βυ­θι­στού­με. Ο φθό­νος και ο πα­ρα­λο­γι­σμός, του να «ψο­φή­σει η κα­τσί­κα του γεί­το­να», δεν μας πάει μα­κριά, κι αυτό φά­νη­κε. Θεωρώ λοι­πόν πολύ ση­μα­ντι­κό να αρ­χί­σου­με να σκε­φτό­μα­στε με το «εμείς», και να μην αφή­νου­με έντε­χνα καλ­λιερ­γη­μέ­νους κοι­νω­νι­κούς αυ­το­μα­τι­σμούς, για να μας χω­ρί­ζουν.

Μπρο­στά θα πάμε με το «εμείς» και το «μαζί». Κι αυτό που λέω, αφορά και τον του­ρι­σμό και το νησί μας και την Ελ­λά­δα στο σύ­νο­λό της. Τους δια­χω­ρι­σμούς τους έχου­με πλη­ρώ­σει ακρι­βά. Να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με πως «εν τη ενώ­σει, η ισχύς» κι αν κα­τα­φέ­ρου­με αυτό, τότε μπο­ρού­με να κα­τα­φέ­ρου­με τα πάντα.

• Πριν από λίγες μέρες η γε­νι­κή συ­νέ­λευ­ση των ξε­νο­δό­χων του νη­σιού μας, σας εξέ­λε­ξε πα­νη­γυ­ρι­κά Πρό­ε­δρο, για μια ακόμη θη­τεία στην ΕΞΡ. Ποια είναι τα μη­νύ­μα­τα που βγή­καν μέσα απ’ αυτή τη δια­δι­κα­σία;

Πράγ­μα­τι, η Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­σή μας, επα­να­βε­βαί­ω­σε την πίστη στον αγώνα που δί­νου­με για τον ελ­λη­νι­κό του­ρι­σμό, για τη Ρόδο μας, για τις επι­χει­ρή­σεις μας, για τις οι­κο­γέ­νειές μας, για τις δου­λειές των ερ­γα­ζο­μέ­νων μας, των συ­νερ­γα­τών μας, των προ­μη­θευ­τών μας, όπως και ευ­ρύ­τε­ρα για την πρό­ο­δο της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας και κοι­νω­νί­ας. Γι’ αυτό και συ­ναι­σθα­νό­με­νος την ευ­θύ­νη, να τι­μή­σω την εμπι­στο­σύ­νη των συ­να­δέλ­φων μου, μί­λη­σα ξε­κά­θα­ρα –όπως πάντα κάνω– τη γλώσ­σα της αλή­θειας και της ει­λι­κρί­νειας, λέ­γο­ντας πως είναι η ώρα για την επα­νά­στα­ση των νοι­κο­κύ­ρη­δων. Και αυτό, όχι μόνο στα ξε­νο­δο­χεία και στον του­ρι­σμό, αλλά σε κάθε έκ­φαν­ση της οι­κο­νο­μι­κής, πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής μας ζωής.

Δεν μπο­ρεί να τι­μω­ρού­μα­στε, επει­δή εί­μα­στε ερ­γα­τι­κοί και δη­μιουρ­γι­κοί. Δεν μπο­ρεί να απει­λού­μα­στε με εξό­ντω­ση, επει­δή φρο­ντί­ζου­με τις δου­λειές μας και τις οι­κο­γέ­νειές μας. Έτσι πή­γα­με μπρο­στά τον του­ρι­σμό. Έτσι πρό­κο­ψε το νησί μας.

Είναι ώρα να ακου­στεί δυ­να­τά και κα­θα­ρά η φωνή μας και για το μέλ­λον του του­ρι­σμού, αλλά και για το μέλ­λον της χώρας, συ­νο­λι­κά. Αυτό το «εμείς» των νοι­κο­κύ­ρη­δων, πρέ­πει να το εκ­φρά­σου­με, γιατί όλοι εμείς μαζί μπο­ρού­με να βά­λου­με τέλος στην Ελ­λά­δα της πα­ρακ­μής, και των φι­λαν­θρω­πι­κών επι­δο­μά­των. Δεν αξί­ζει στους Έλ­λη­νες να είναι ζη­τιά­νοι στον τόπο τους. Όλα έχουν ένα όριο.

Η σιω­πη­λή πλειο­ψη­φία πρέ­πει να βρει τη φωνή της. Όλοι εμείς μαζί, εί­μα­στε αυτοί που μπο­ρού­με να δη­μιουρ­γή­σου­με την Ελ­λά­δα της πα­ρα­γω­γής, της δου­λειάς, της προ­κο­πής και της αξιο­πρέ­πειας.