Μείναμε στα λόγια: Εικόνες θλίψης και παρακμής στο παλιό Νοσοκομείο

• Ο Δήμος Ρόδου οφεί­λει να ανα­λά­βει πρω­το­βου­λία για το ιστο­ρι­κό κτή­ριο που κη­ρύ­χθη­κε δια­τη­ρη­τέο από το 1986

Ει­κό­νες θλί­ψης, εγκα­τά­λει­ψης, πα­ρακ­μής, συν­θέ­τουν το απο­γοη­τευ­τι­κό σκη­νι­κό που συ­να­ντά κα­νείς στις κτη­ρια­κές εγκα­τα­στά­σεις του πα­λιού Νο­σο­κο­μεί­ου της Ρόδου, επί της οδού Ερυ­θρού Σταυ­ρού, στην καρ­διά της πόλης.

Τόσα χρό­νια πα­ρα­μέ­νει σε κα­τά­στα­ση απο­σύν­θε­σης, ερει­πω­μέ­νο, απο­τε­λεί εστία μό­λυν­σης, έχει υπο­στεί τρα­γι­κές κα­τα­στρο­φές από τους συ­νε­χείς βαν­δα­λι­σμούς και είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά ένα ρη­μα­διό, με ετοι­μόρ­ρο­πους τοί­χους, σπα­σμέ­να πορ­το­πα­ρά­θυ­ρα, σκου­πί­δια, δια­λυ­μέ­να τα πάντα στο εσω­τε­ρι­κό και το εξω­τε­ρι­κό του κτη­ρί­ου, ει­κό­νες που δεν μας τι­μούν ως κοι­νω­νία.

Κα­θη­με­ρι­νά άλ­λω­στε εκεί είναι στέκι πε­ρι­θω­ρια­κών και βρί­σκουν κα­τα­φύ­γιο ναρ­κο­μα­νείς που το έχουν με­τα­τρέ­ψει σε γκέτο, για να κά­νουν χρήση ναρ­κω­τι­κών ου­σιών. Οι άλ­λο­τε πε­ρι­ποι­η­μέ­νοι κήποι του, τόσο στην κε­ντρι­κή εί­σο­δο, όσο και στην εσω­τε­ρι­κή αυλή, γε­μά­τοι από αγριό­χορ­τα, κλα­διά και σκου­πί­δια.

Στο κτί­ριο έχουν προ­κλη­θεί επα­νει­λημ­μέ­νως πυρ­κα­γιές από άστε­γους που δια­βιούν υπό άσχη­μες συν­θή­κες στα εγκα­τα­λε­λειµµένα κτή­ρια και οι οποί­οι δη­μιουρ­γούν σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα ασφά­λειας και υγιει­νής.

Ση­μειώ­νε­ται ότι το κε­ντρι­κό κτή­ριο του Νο­σο­κο­μεί­ου, µε τις απο­φά­σεις του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου µε αριθ­μούς: 66/2009, 519/2010, 211/2011 και τη 219/2012 έχει πα­ρα­χω­ρη­θεί στο Υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης, Δια­φά­νειας και Αν­θρώ­πι­νων Δι­καιωµάτων για τη στέ­γα­ση του Δι­κα­στι­κού Με­γά­ρου και συ­να­φών υπη­ρε­σιών.

Ο Δήμος Ρόδου μά­λι­στα τον Νο­έμ­βριο του 2012, κα­τέ­θε­σε μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά κατά πα­ντός υπευ­θύ­νου για την κα­τά­στα­ση στην οποία έχει πε­ριέλ­θει το κτή­ριο του πα­λαιού νο­σο­κο­μεί­ου.

24 χρό­νια τώρα το κτή­ριο εγκα­τα­λεί­φθη­κε στην τύχη του και ρη­μά­ζει, από τον Μάιο του 2000 που έγινε η με­τε­γκα­τά­στα­ση στο νέο Νο­σο­κο­μείο με την ονο­μα­σία Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου «Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου», και παρά τις κατά και­ρούς δια­βε­βαιώ­σεις που δί­νο­νταν από τις εκά­στο­τε κυ­βερ­νή­σεις και τα κυ­βερ­νη­τι­κά κλι­μά­κια που το επι­σκέ­πτο­νταν, προ­βαί­νο­ντας σε εξαγ­γε­λί­ες για την αξιο­ποί­η­σή του, στοι­χειώ­νει και κιν­δυ­νεύ­ει με κα­τάρ­ρευ­ση.

Μά­λι­στα το 2013, ο νυν και τότε υπουρ­γός Υγεί­ας Άδω­νις Γε­ωρ­γιά­δης είχε εκ­φρά­σει την αγα­νά­κτη­σή του για την ει­κό­να εγκα­τά­λει­ψης που αντί­κρι­σε στο παλιό Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου με ανάρ­τη­σή του στο twitter, λέ­γο­ντας ότι: ”Έγινε το νέο και εγκα­τα­λεί­φθη­κε το πα­λαιό στην τύχη του”, συ­νο­δεύ­ο­ντας την δή­λω­σή του και με σχε­τι­κές φω­το­γρα­φί­ες από τις ει­κό­νες εγκα­τά­λει­ψης. 11 χρό­νια μετά το λη­σμό­νη­σε και ο ίδιος, αν και ο φο­ρέ­ας που πρέ­πει να εν­δια­φερ­θεί είναι ο Δήμος Ρόδου που οφεί­λει να ανα­λά­βει πρω­το­βου­λία και για το ιστο­ρι­κό κτή­ριο.

Το ιστο­ρι­κό

Τo πρώτο και το με­γα­λύ­τε­ρο νο­σο­κο­μείο, που έκτι­σαν οι Ιτα­λοί στα Δω­δε­κά­νη­σα, ήταν το «Ospedale Regio» το 1926. Από τους πρώ­τους μήνες που έφθα­σε στη Ρόδο ο κυ­βερ­νή­της Mario Lago, εν­δια­φέρ­θη­κε για την κα­τα­σκευή ενός με­γά­λου νο­σο­κο­μεί­ου στο νησί. Για το σκοπό αυτό ήρθε σε συμ­φω­νία με την Α.Ν.Μ.Ι., αντι­πρό­σω­πος των οποί­ων ήταν ο γε­ρου­σια­στής Ernesto Schiaparelli και στις 24/1/1924 υπέ­γρα­ψαν τη συμ­φω­νία ίδρυ­σης του νο­σο­κο­μεί­ου.

Η κα­τα­σκευή άρ­χι­σε στις 9 Αυ­γού­στου 1924, οπότε τέ­θη­κε και ο πρώ­τος λίθος. Τα σχέ­δια ήταν του πο­λι­τι­κού μη­χα­νι­κού Carlo Buscaglione.

Το νο­σο­κο­μείο ολο­κλη­ρώ­θη­κε γρή­γο­ρα. Τα εγκαί­νια έγι­ναν στις 3 Αυ­γού­στου 1926 και ονο­μά­στη­κε «Ospedale Regio di Rodi», ενώ το ακτι­νο­λο­γι­κό ήταν το πρώτο τμήμα που λει­τούρ­γη­σε το 1925.

Στον κήπο του νο­σο­κο­μεί­ου με­τα­ξύ των δύο πα­ράλ­λη­λων πτε­ρύ­γων και πα­ρου­σία όλων των αρχών και πλή­θους κό­σμου έγινε η τε­λε­τή έναρ­ξης της λει­τουρ­γί­ας του νο­σο­κο­μεί­ου. Το ιστο­ρι­κό της ίδρυ­σής του πα­ρου­σί­α­σε ο διευ­θυ­ντής του, κα­θη­γη­τής χει­ρουρ­γι­κής G. Gallina. Το 1938 ονο­μά­στη­κε «Ospedale Regina Elena».

Το 1948 με την Εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου, το ιτα­λι­κό Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου πε­ρι­ήλ­θε στο ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο, ως διά­δο­χο του ιτα­λι­κού δη­μο­σί­ου και ει­δι­κό­τε­ρα στο Υπουρ­γείο Κοι­νω­νι­κών Υπη­ρε­σιών (σή­με­ρα Υγεί­ας), το οποίο και πα­ρα­χω­ρή­θη­κε με Υπουρ­γι­κή Από­φα­ση στο ΝΠΔΔ, με την ονο­μα­σία Νο­μαρ­χια­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου «Βα­σί­λισ­σα Όλγα». Έκτο­τε και για να κα­λυ­φθούν οι συ­νε­χώς αυ­ξα­νό­με­νες ανά­γκες από την αύ­ξη­ση του πλη­θυ­σμού και ει­δι­κά από την αλ­μα­τώ­δη του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, έγι­ναν διά­φο­ρες εσω­τε­ρι­κές πα­ρεμ­βά­σεις και διαρ­ρυθ­μί­σεις καθώς και προ­σθή­κες για αύ­ξη­ση κλι­νών και εξυ­πη­ρέ­τη­ση νέων ει­δι­κο­τή­των. Με την εφαρ­μο­γή του Εθνι­κού Συ­στή­μα­τος Υγεί­ας (Ε.Σ.Υ.) τη δε­κα­ε­τία του 1980 και με την προ­σθή­κη νέων ει­δι­κο­τή­των, οι εκά­στο­τε διοι­κή­σεις προ­σπα­θού­σαν με συ­νε­χείς εσω­τε­ρι­κές πα­ρεμ­βά­σεις και προ­σθή­κες να κα­λύ­ψουν τις υφι­στά­με­νες ανά­γκες.

Το 1986 κη­ρύ­χθη­κε ως ιστο­ρι­κό δια­τη­ρη­τέο μνη­μείο.

24 χρό­νια μετά την με­τε­γκα­τά­στα­ση στο νέο Νο­σο­κο­μείο, το ιστο­ρι­κό κτί­σμα πα­ρα­μέ­νει «φά­ντα­σμα» στο κέ­ντρο της πόλης…