Κόκκινες γραμμές

Μία μία περνάμε καθη­με­ρινά τις «κόκ­κι­νες γραμμές» της παν­δη­μίας. Ωστόσο, το ξεπέ­ρα­σμα των «κόκ­κι­νων γραμμών» απο­δει­κνύει ότι τελικά αυτές οι γραμμές δεν ήταν και τόσο… κόκ­κι­νες. Οι νεκροί της κάθε ημέρας έφτασαν τον τρι­ψή­φιο αριθμό, ενώ τα κρού­σματα αρχί­ζουν να πλη­σιά­ζουν τον πεντα­ψή­φιο αριθμό, οι ανεμ­βο­λί­α­στοι πολίτες φιλο­σο­φούν μετ’ ευτε­λείας και ο μέσος πολίτης που προσ­δοκά μια κανο­νική χώρα όπου η κυβέρ­νηση δεν θα υπο­λο­γί­σει το πολι­τικό κόστος και θα είναι θεμα­το­φύ­λα­κας των θεσμών, μπορεί μόνο να κάνει υπομονή μέχρι την ώρα της επό­με­νης κάλπης για να στείλει μήνυμα μήπως και ακου­στεί. Είναι καθήκον όλων μας να μη συμ­βι­βα­στούμε με το θάνατο, να μην απο­δε­χτούμε ότι δεν πει­ρά­ζει να πεθαί­νουν τόσοι άνθρω­ποι που θα μπο­ρού­σαν να έχουν σωθεί, να μη θεω­ρή­σουμε ότι υπάρ­χουν ζωές που δεν αξίζουν. Αν κάνουμε έστω και σιωπηρά εκπτώ­σεις στην αξία της ανθρώ­πι­νης ζωής, τότε ανοί­γουμε ορθά­νοι­χτα τις πύλες στη βαρ­βα­ρό­τητα.