Το αντίθετο της υπερηφάνειας

Λέει σε συνέ­ντευξή του ο Σωτήρης Τσιό­δρας, ο άνθρω­πος που μας κράτησε το χέρι στη διάρ­κεια της παν­δη­μίας, απα­τώ­ντας τι μαθή­ματα μας άφησε η παν­δη­μία: « Χρεια­ζό­μα­στε προ­σω­πικό το οποίο να είναι κατάλ­ληλα εκπαι­δευ­μένο, χρεια­ζό­μα­στε για­τρούς και νοση­λευ­τές, και τώρα, και για το μέλλον. Η έκθεση του ΟΟΣΑ για την παν­δη­μία ανα­φέ­ρει πως το 50% του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού που δίνεται για την υγεία θα πρέπει να δίνεται για την ενί­σχυση σε προ­σω­πικό. Και μετά έρχο­νται όλα τα υπό­λοιπα. Το προ­σω­πικό των νοσο­κο­μείων εξου­θε­νώ­θηκε στην παν­δη­μία, ακόμη υπο­φέ­ρει από συναι­σθη­μα­τική φόρτιση και κόπωση. Πρέπει να στη­ρι­χθεί το πολύ­τιμο ανθρώ­πινο δυνα­μικό των νοσο­κο­μείων μας, και νομίζω ότι αυτό είναι από τα σημα­ντι­κό­τερα μαθή­ματα της παν­δη­μίας.» Στην ερώτηση του δημο­σιο­γρά­φου: « Εσείς τι μάθατε από την παν­δη­μία;»  «Εμαθα να είμαι ταπει­νός» ήταν η απά­ντηση του καθη­γητή. Αφιε­ρω­μένο στους «υπε­ρή­φα­νους» για τα «απο­γευ­μα­τινά χει­ρουρ­γεία» (επί πληρωμή) και για τα μπα­λώ­ματα πάνω στο εξα­ντλη­μένο σώμα του Εθνικού Συστή­μα­τος Υγείας.